27-08-16

VREUGDE.

VREUGDE.

VREUGDE,vlinder, bloem, licht, kracht,leven,

 

De lach van de zon kaatsend in 't water. De dans van een vlinder van bloem tot bloem. De belofte van 't heden, de vervulling van later. De zekerheid van bereiking en roem.

Een tocht door het leven, voltooid in de vreugde. Voorbij nu het streven, voldaan alle vraag. Geen snelheid meer, die ons dwingt te bewegen. Geen remming meer, die ons loom maakt of traag.

Bevrijd van je banden, gedragen door krachten, als licht zo wordt het leven volbracht en zo keert de vreugde tot 't werkelijke leven, de vreugde waarnaar je streeft en steeds hebt getracht.

Wie zoekt naar de vreugde, beseffe, dat vreugde ons werkelijk wordt als zij in anderen leeft. En zo ons de vreugde is al in het leven, wat 't eigen wezen aan anderen geeft.

Wie zoekt naar de vreugde, begrijpe, dat vreugde een kracht is, die staat buiten ruimte en tijd. Ze is toestand - niet leven, of werken en streven - een deel van de grote eeuwigheid.

Daarom wil je werkelijk vreugde ervaren en zoek je de vreugde, vraag niet waarheen. Maar geef aan de wereld wat je kunt geven, streef samen met anderen, streef nimmer alleen.

Te geven wordt vreugde, te ontvangen wordt krachten, wordt ons tot hemel dit alles tezaam. Vreugde in het leven, dat wij volbrachten. Een vreugde om God en Zijn heilige naam.

Vreugde is een begrip, dat alle dingen omvaamt, die goed zijn. Ware vreugde is de kern van ons wezen, vervuld van de kern van alle krachten, Het is het gezamenlijk werken en streven. Het is het voelen, dat je geaccepteerd wordt door anderen en het zelf kunnen accepteren van al, wat rond je is, dat vreugde schept. Daarom denk niet, dat vreugde het voorrecht is van enkelen. Dat vreugde een verdienste is of een loon. Vreugde is de ware toestand van ons aller wezen.

14:04 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vreugde, vlinder, bloem, licht, kracht, leven |  Facebook |

23-02-15

METAMORFOSE.

METAMORFOSE.

 

metamorfose,vlinder, cocon, feniks,leven,goddelijk geheel,

 

Zo even nog rups, dan daadloze cocon en plots een vlinder, die in de zon danst. Zo even nog een wezen, dat zichzelf nog ternauwernood kende, dan een tijd van ontwikkeling en jezelf niet kunnen beseffen en opeens de zelfkennis: metamorfose, verandering.

Voortdurend veranderen alle dingen. De vloed van tijd sleurt de mens voort. Maar de mens in zichzelf verandert voortdurend en past zich aan.

Geen ogenblik dat is geweest, zal zich ooit precies zo herhalen. Wij veranderen allen. Maar de metamorfose, die wij ondergaan, staat ‑ zeker voor de mens voor een deel onder onze eigen beheersing.

Het zijn onze initiatieven, het is onze gericht­heid, het is ons vertrouwen op ons kunnen of ons onvermogen dat bepaalt wat wij zo dadelijk zullen zijn. En deze metamorfose voltrekt zich niet aan de stofmens alleen. Zij voltrekt zich aan het ”ik”, dat soms als een slijmerige worm in de modder van een nauw ontgroeide chaos schijnt rond te dolen en een ogenblik later zich verteert in het vuur van eigen besef om als een feniks te herrijzen en een hemel tegemoet te wieken.

Wij zijn alle dingen tezamen. Metamorfose is slechts de ontwikkeling van de mogelijkheid, die in ons is gelegen. De mogelijkheid is overal. De mogelijk­heid, die wij waarmaken, bepaalt onze vorm; maar ze bepaalt ook de noodzaak tot verdere verandering.

Hij, die stilstaat in het heden gaat teniet. Hij, die voortdurend veran­dert, leeft niet slechts met zijn tijd, maar vormt steeds juister het beeld van zijn wezen en openbaart aan zichzelf steeds beter de mogelijkheden van eigen zijn en bestaan en de noodzaken, die er voor het "ik" aanwezig zijn.

Laat ons dan veranderen. Laat ons van rups tot vlinder worden. En laat ons als stervende vlinder veranderen in een bloem; en als de bloesem uitvalt worden tot een vrucht, die bomen voortbrengt, als de boom de berg breken en de steen vermalen en misschien worden tot een land van vruchtbare aarde. Laat ons veranderen, voortdurend. Laat ons denken: nooit stilstaan op één punt.

Laten we altijd verder groeien en veranderen, opdat we de mogelijkheden, die in ons liggen, waarmaken. Want alleen zo kunnen we als mens, als geest, ja, als deel van een goddelijk geheel beantwoorden aan deze enorme vreugde en taak tegelijk, die men leven noemt.

15:53 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: metamorfose, vlinder, cocon, feniks, leven, goddelijk geheel |  Facebook |

10-02-15

METAMORFOSE.

 

METAMORFOSE.

metamorfose,zelfkennis,vlinder, leven, vrucht, vruchtbare aarde, bloesem,

 

Zo even nog rups, dan daadloze cocon en plots een vlinder, die in de zon danst. Zo even nog een wezen, dat zichzelf nog ternauwernood kende, dan een tijd van ontwikkeling en jezelf niet kunnen beseffen en opeens de zelfkennis: metamorfose, verandering.

 

Voortdurend veranderen alle dingen. De vloed van tijd sleurt de mens voort.

 

Maar de mens in zichzelf verandert voortdurend en past zich aan. Geen ogenblik dat is geweest, zal zich ooit precies zo herhalen. Wij veranderen allen. Maar de metamorfose, die wij ondergaan, staat ‑ zeker voor de mens voor een deel onder onze eigen beheersing. Het zijn onze initiatieven, het is onze gericht­heid, het is ons vertrouwen op ons kunnen of ons onvermogen dat bepaalt wat wij zo dadelijk zullen zijn. En deze metamorfose voltrekt zich niet aan de stofmens alleen. Zij voltrekt zich aan het ”ik”, dat soms als een slijmerige worm in de modder van een nauw ontgroeide chaos schijnt rond te dolen en een ogenblik later zich verteert in het vuur van eigen besef om als een feniks te herrijzen en een hemel tegemoet te wieken.

 

Wij zijn alle dingen tezamen. Metamorfose is slechts de ontwikkeling van de mogelijkheid, die in ons is gelegen. De mogelijkheid is overal. De mogelijk­heid, die wij waarmaken, bepaalt onze vorm; maar ze bepaalt ook de noodzaak tot verdere verandering.

 

Hij, die stilstaat in het heden gaat teniet. Hij, die voortdurend veran­dert, leeft niet slechts met zijn tijd, maar vormt steeds juister het beeld van zijn wezen en openbaart aan zichzelf steeds beter de mogelijkheden van eigen zijn en bestaan en de noodzaken, die er voor het "ik" aanwezig zijn.

 

Laat ons dan veranderen. Laat ons van rups tot vlinder worden. En laat ons als stervende vlinder veranderen in een bloem; en als de bloesem uitvalt worden tot een vrucht, die bomen voortbrengt, als de boom de berg breken en de steen vermalen en misschien worden tot een land van vruchtbare aarde.

 

Laat ons veranderen, voortdurend. Laat ons denken: nooit stilstaan op één punt. Laten we altijd verder groeien en veranderen, opdat we de mogelijkheden, die in ons liggen, waarmaken. Want alleen zo kunnen we als mens, als geest, ja, als deel van een goddelijk Geheel beantwoorden aan deze enorme vreugde en taak tegelijk, die men leven noemt.

 

12:06 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: metamorfose, zelfkennis, vlinder, leven, vrucht, vruchtbare aarde, bloesem |  Facebook |

22-08-09

METAMORFOSE.

METAMORFOSE.

 

Zo even nog rups, dan daadloze cocon en plots een vlinder, die in de zon danst. Zo even nog een wezen, dat zichzelf nog ternauwernood kende, dan een tijd van ontwikkeling en jezelf niet kunnen beseffen en opeens de zelfkennis: metamorfose, verandering.

Voortdurend veranderen alle dingen. De vloed van tijd sleurt de mens voort.

Maar de mens in zichzelf verandert voortdurend en past zich aan. Geen ogenblik dat is geweest, zal zich ooit precies zo herhalen. Wij veranderen allen. Maar de metamorfose, die wij ondergaan, staat ‑ zeker voor de mens voor een deel onder onze eigen beheersing. Het zijn onze initiatieven, het is onze gericht­heid, het is ons vertrouwen op ons kunnen of ons onvermogen dat bepaalt wat wij zo dadelijk zullen zijn. En deze metamorfose voltrekt zich niet aan de stofmens alleen. Zij voltrekt zich aan het ”ik”, dat soms als een slijmerige worm in de modder van een nauw ontgroeide chaos schijnt rond te dolen en een ogenblik later zich verteert in het vuur van eigen besef om als een feniks te herrijzen en een hemel tegemoet te wieken.

Wij zijn alle dingen tezamen. Metamorfose is slechts de ontwikkeling van de mogelijkheid, die in ons is gelegen. De mogelijkheid is overal. De mogelijk­heid, die wij waarmaken, bepaalt onze vorm; maar ze bepaalt ook de noodzaak tot verdere verandering.

Hij, die stilstaat in het heden gaat teniet. Hij, die voortdurend veran­dert, leeft niet slechts met zijn tijd, maar vormt steeds juister het beeld van zijn wezen en openbaart aan zichzelf steeds beter de mogelijkheden van eigen zijn en bestaan en de noodzaken, die er voor het "ik" aanwezig zijn.

Laat ons dan veranderen. Laat ons van rups tot vlinder worden. En laat ons als stervende vlinder veranderen in een bloem; en als de bloesem uitvalt worden tot een vrucht, die bomen voortbrengt, als de boom de berg breken en de steen vermalen en misschien worden tot een land van vruchtbare aarde.

Laat ons veranderen, voortdurend. Laat ons denken: nooit stilstaan op één punt. Laten we altijd verder groeien en veranderen, opdat we de mogelijkheden, die in ons liggen, waarmaken. Want alleen zo kunnen we als mens, als geest, ja, als deel van een goddelijk Geheel beantwoorden aan deze enorme vreugde en taak tegelijk, die men leven noemt.

-------------------------------------------------

 

 

Informatie aangaande de bronnen van de  teksten kan je vinden op volgende website's: 

 

http://users.skynet.be/rabdomantie.center/

     

http://www.saint-pierre-les-bregines.org/

 

 

 

 http://www.scribd.com/people/view/31429-rober

 

 

23-02-09

ASSOCIATIES.

ASSOCIATIES.

 

Ik zou deze keer wat willen zeggen over associaties. Wanneer een mens een bepaald woord hoort, dan reageert hij met een ander daarop als aanvulling. Als je tegen een stadsmens zegt. "water" dan zal hij "kraan" zeggen. Zeg je het tegen een natuurmens, dan zegt hij "rivier” of "zee". Want op deze manier plukt men eigenlijk de begrippen bij elkaar waardoor het wereldbeeld wordt bepaald.

Elke mens heeft zijn eigen wereldbeeld. Maar de associaties, die bij je optreden zijn eigenlijk bepalend voor de wijze waarop dit wereldbeeld kenbaar wordt. Ieder heeft een innerlijke wereld. Maar de wijze waarop hij die innerlijke wereld naar buiten brengt wordt over het algemeen zodanig geformaliseerd, dat je te maken hebt met een soort eenheidsworst.

Op het ogenblik echter, dat een mens begint te associëren, vooral vrij te associëren, dan zie je tot je verbazing, dat hij eigenlijk een heel beeld opbouwt van een wereld zoals die tot hem spreekt. Dan kun je ook begrijpen, waarom mensen heel verschillend naar de wereld kijken. Laat me een heel eenvoudig voorbeeld gevent Er is een dennenbos, dat staat wat lenteachtig maar toch wat somber daar te pronken en uit te wasemen, misschien dat er wat rode golfjes sporen ronddwarrelen en daar staat een berkenboompje tussen. Pittig in het lentegroen, wat wiegend in de wind. De een zegt. "0, die boom is verdwaald". Een ander zegt. "Kijk eens, het lijkt wel een lichtekooi die bij de kerkraad op bezoek is." Twee verschillende werelden.

Op diezelfde manier zijn we eigenlijk ook voortdurend bezig met onze geestelijke wereld. as ik tegen u zege Geest. Waar denkt u dan aan? Aan een persoonlijkheid? Aan iemand, die in verschijning kan treden maar dood is? Denkt u misschien aan een gedachtewereld? Of denkt u misschien zelfs aan iets wat bijna goddelijk is? De manier waarop u associeert bepaalt hoe u zelf uw eigen innerlijk en de waarden die in uzelf bestaan beschouwt. En de manier waarop u er mee werkt natuurlijk.

Iemand die zegt, "Geest, o, dat is zoon ding dat door de muren komt en boe roept." Dat is iemand, die doodgewoon bang is voor zijn wereld, voor zichzelf en de spoken, die hij in zijn associatie onmiddellijk naar voren brengt, zijn eigenlijk de gedachteschimmen, die het hem onmogelijk maken om volledig natuurlijk en zonder angst te reageren op alles wat hem in het leven tegemoet komt.

Associaties zijn heel erg belangrijk. Als je bij voorbeeld "historie” zegt, zeggen sommigen, "Willem van Oranje". Anderen zeggen; “hysterie”. Ze hebben allebei een beetje gelijk. De een denkt aan een groot verleden, de ander denkt eigenlijk aan een krankzinnige opwinding over zaken, die je toch niet kunt voorkomen. Allebei hebben ze gelijk, ten dele. Maar hun wereldbenadering is anders.

Als u zelf dus associeert, dan zult u ontdekken, dat er heel veel dingen zijn die gewoon op lichamelijke funkties aanspelen. Zoals het nonnetje, dat naar een nar keek en aan wat anders dacht. Dat mocht niet in haar roeping. Ze heeft die zonde bekend. Toen moest ze voor straf kaarsen aansteken. Ik denk, dat het op haar associaties niet bepaald aanstekelijk gewerkt heeft. Want datgene verteren, wat je kwelt, is een oplossing.

Heel veel mensen zijn ook voortdurend bezig met angstdromen. Maar ze vragen zich niet af wat ze betekenen. Een mens is voortdurend bezig met een droom, waarin hij maar tegen de stroom op zit te roeien en toch wordt weggedreven naar een waterval. Wat zegt zo iemand? Zo iemand zegt doodgewoon, griezelig, ik vertrouw het helemaal niet. Ik kan mijn leven zelf niet besturen en ik doe toch zo mijn bost. Een ander heeft precies dezelfde droom, maar hij zegt. He, ik ga dus kennelijk niet juist te werk? ik draai de boot om en ik roei de andere kant uit, want dan kan ik nog sturen.

Iemand dromt, dat hij aan het koorddansen is of trapezewerker is in een circus. Elke keer grijpt hij nog maar net die trapeze of elke keer kan bij nog net zijn evenwicht hervinden. Dat is gewoon ook een associatiebeeld. Zo iemand denkt Ik ben onzeker, ik verkeer in gevaar. Zal ik het nog redden? Zijn eigen twijfel t.a.v. zichzelf komt in het beeld tot uiting.

Dit zijn natuurlijk beelden en ze zijn veel te uitvoerig om ze normalerwijze met woordassociatie b.v. te verknopen. Maar in de woordassociatie geven de onderdelen uit die beelden en uit die symbolische voorstellingen eigenlijk automatisch weer? alleen door niet na te denken, wanneer we begrippen aaneenrijen.

Als je tegen iemand zegt. "vader" is de kans groot dat ze zeggen "moeder". Maar ja, als je datzelfde zegt tegen iemand, die een geestelijke roeping heeft, is de kans groot dat hij zegt "Paus". Waarom niet? De wijze, waarop jij in de wereld leeft, wordt uitgedrukt.

Nu komen er heel wat afwijkingen voor in die associaties, die niet uit de omgeving en niet uit de normale levenservaring verklaarbaar zijn. Het wonderlijke is, dat je ook dit in associatiepatronen heel goed kunt vinden. Wanneer je b.v. zegt "visser" en de eerste reaktie is "strandjutter", dan is dat heel waarschijnlijk iets, wat te maken heeft tenzij zo iemand in zo’n milieu woont waar strandjutters zijn met een vroeger beleven.

Wanneer iemand het heeft over een auto en een ander zegt "wagenrace", niet autorace maar wagenrace, dan denk ik, dat zo iemand vroeger het oude Rome weleens beleefd heeft. Zo zijn er duizend en een aanwijzingen, waardoor je eigenlijk al sprekende wanneer het maar om associaties gaat, zelfs kunt doordringen in het verleden, dat de persoon zelf zich niet herinnert.

Er zijn andere gevallen bekend, waarbij associaties direkt of indirekt te maken hebben met een periode in het leven, zeg de eerste 6 maanden, waarin toch wordt aangenomen, dat het kind nog niet beredeneerd waarneemt. De associaties maken duidelijk, dat er wel degelijk een beoordeling en beredenering is en dat gevoelens verknoopt zijn met bepaalde uiterlijkheden en dan ook een bijpassend beeld vinden.

Als je tegen iemand zegt; "knal" dan roept de een "vuurwerk" de ander "geweer" een derde "zweep". Waarom? Omdat voor de een het leven veel show effekten vertoont, voor de tweede is er ergens waarschijnlijk zelfs een trauma, dat te maken heeft met wapens, oorlog misschien of iets dergelijks. En de derde, ja, dat kan een voerman zijn, maar het kan ook iemand zijn, die de zweep heeft gevoeld in het verleden.

Als je een aantal van die aanduidingen bij elkaar brengt, krijg je dus een heel aardig beeld van een persoonlijkheid. Ik weet, dat dit in de psychologie alleen paar een hulpmiddel is. Want dan gaat men natuurlijk veel verder. Maar alleen door associatieproeven ben je wel degelijk in staat iets te zeggen over de hele wordingsgang van een mens. Daarnaast kun je uit de wijze waarop de associaties ontstaan, bovendien nog ongeveer aflezen wat vooral in de groeiperiodes dus zeg tot het 21e jaar zijn wereld is geweest. Dat zijn sociaal milieu is geweest. Al die dingen worden weerspiegeld.

Dan draagt elke mens een stempel in zich, dat of hij het weet of niet zijn denken beïnvloedt. Den draagt elke mens bovendien een reeks van begrippen in zich, begripsverbindingen, die bepalend zijn voor zijn beleving van de wereld en zijn benadering van de wereld. Dan kunnen we wel zeggen; de wereld en haar achtergronden, maar als je het als mens benadert moet je zeggen; ik en mijn associaties want die maken uit wat mijn wereld voor mij is.

Je kunt het soms terugvinden in gedichten. Dat gedicht, dat steno der emoties, verpakt in woorden, kan soms op een ontstellende wijze weerspiegelen, wat er leeft in een mens.

Ach, was ik maar een vlinder

Ik vloog van bloem tot bloem

Ik droeg met zijden vleugels

De vreugde met mij om

En keek naar heel de wereld van mensen niet meer om.

Het is een bestaand gedichtje, hoor. Dus dat u niet zegt wat zit jij te knoeien.

Ach, was ik maar een vlinder. Onvrede. Vlinder wordt niet gezien als een bestaan, maar als een verschijnsel. Gaan van bloem tot bloem zwerven en voortdurend eigenlijk genieten. En dan wat kan het mij schelen, ik heb mij afgezonderd van de wereld ergens.Ik wil alleen mijzelf. Dat zit er allemaal in.

Zo kan een gedichtje een omschrijving vormen van een wereld, maar ook van een mens.

De kleppende klompen stompen de grauwe stenen

En het is een breken dat er klinkt

In mij is ook het stille breken

Dat mij een treurzang zingt

Van al wat is en zijn gebreken.

Mismoedigheid. Iemand, die met zichzelf geen raad weet.

Het is de moeite waard om te kijken hoe de mensen het doen. Zelfs een journalist geeft bewust of onbewust heel vaak in zijn berichtgeving alleen door zijn woordgebruik al aan wat hij denkt, wat hij voelt, hoe hij de wereld ziet, hoe hij betrokken of niet betrokken is bij het onderwerp. Een politicus verspreekt zich en zonder het te weten, maakt hij duidelijk wat hij werkelijk bedoelt. Als hij het zou weten, zou hij het waarschijnlijk betreuren. Daar kun je ook niets aan doen.

Altijd weer het samenklinken van begrippen. Het is alsof begrippen met boeien aan elkaar gesmeed zijn. Zoals in ons bepaalde beelden en gevoelens aan elkaar gesmeed zijn op een wijze, dat we ons er werkelijk niet van los kunnen maken. Zeker, we kunnen de toestand beseffen en dan beter begrijpen wat het betekent. Maar kunnen we het veranderen? We kunnen onze angsten overwinnen. 0, natuurlijk. Maar kunnen we het onbehagen ongedaan maken waaruit angst is voortgekomen? Ik betwijfel het.

In de gehele wereld zie je altijd weer bepaalde stromingen ontstaan. Een stroming van denken, een stroming van ontwikkeling, b.v. de mechanisatie in deze tijd. Als je met de mensenpraat en je ziet welke begrippen bij hen het eerst opkomen wanneer je er over praat, zelfs in een normaal gesprek, dan kun je ook zien hoe die mensen denken. Als het beredeneerd is, doet het hen in feite niets. Dan staan ze er buiten of volgens hun eigen begrip er boven. Wanneer het een emotionele reaktie is, positief of negatief, zegt het al iets over de persoon.

Maar zegt het gelijktijdig niet iets over de gespletenheid, die elke beschaving voortdurend kent? Zegt het niet heel vaak iets over de moeilijkheden van een mens, die ontgroeid is aan oude. beelden, maar de nieuwe niet kan vinden? Als ik tegen u zeg God. Vroeger was het gemakkelijk. God, o dat was een of andere heer die door de hemelen heenraasde. God, dat was een oude man met een baard, die op een troon zat om te oordelen. Als ik tegen u zeg God, waar denkt u dan aan? Aan licht, aan een leegte, kunt u zich er niets bij voorstellen?

Het zegt iets over uzelf. Maar het zegt ook iets over de wereld waarin u leeft. Als u zich werkelijk niets kunt voorstellen dan is het duidelijk u leeft in een wereld, waarin gevoelde zekerheden niet meer uitdrukbaar zijn, niet omschrijfbaar en meestal niet benaderbaar. God,, het grootste wat er zou moeten zijn, kun je je niet meer in een vorm voorstellen. Zelfs niet eens als een wolk. Het is iets het is er wel, maar het is er eigenlijk niet.

Zoals het goede in de wereld, waarvan je heel vaak denkt; nu ja, het zal er wel zijn, maar waar? Heel vaak ook zie je dat de begrippen samenvloeien op een bijna ongelooflijke manier. Als je tegen mensen zegt; "waarheid" dan zal ongeveer 7 tot, op de 10 antwoorden "leugen". Dan zou je zeggen nou ja, dat is een tegenstelling. Maar er zit iets meer in. Waarom is de leugen de tegenstelling van de waarheid? Als je dan zegt "waarheid, omschrijf het" dan zeggen ze "Ja, iets waaraan niet te tornen is." Een negatieve omschrijving meestal. Omdat ze het gevoel hebben dat veel wat hen als waarheid wordt verkondigd een leugen is. En dat ze zich afvragen of er in een leugen niet ergens waarheid schuilt.

Een grote verdeeldheid. Nu mijn voorganger gesproken heeft over de 21e eeuw en alles wat ermee samenhangt, kan ik alleen paar zeggen; let eens op, kijk eens hoe eigenaardig b.v. jonge mensen op het ogenblik bepaalde slagwoorden hebben. Zoiets van de een zegt pip pip en de ander zegt pop. Dan zeg je, is dat zinvol? Ergens wel. Hier worden een scherpe en ronde klank gebruikt als een antwoord op elkaar. Soms zou het een seksuele betekenis kunnen hebben, soms zou het duidelijk kunnen maken, dat ze eigenlijk het gevoel hebben, deze dingen moeten samen komen. Er moet een samenwerking, een eenheid en versmelting zijn.

Al die kreten die worden geslaakt ook de modekreten blijken een bepaald antwoord te hebben. Dat antwoord blijkt meestal als je het ontleedt eigenlijk associatief ontstaan te zijn. Hetzij door een klankassociatie, hetzij door een begripsassociatie. Dan blijkt, dat zelfs de jeugd van vandaag in haar modetermen, in haar woordgebruik en vooral haar samenvoeging van begrippen duidelijk maakt wat ze is, wat ze ziet in haar wereld en wat ze zoekt.

In de oude tijd zeiden ze vaak; Een schip op het strand is een baken in zee. Kijk naar de mislukkingen om je heen. Luister naar hun eigenaardige samenvoegingen van klanken en van woorden en de associatieve verwerking daarvan en u zult weten, waar de gevaren liggen van deze tijd. Maar ook waar de goede kanten liggen, wat de juiste koers is. Want de wereld laat u niet zonder tekenen en zonder hulp zitten. Ze geeft u altijd weer datgene, wat u nodig hebt om door te dringen zowel tot uzelf als tot een wereldbeeld, waarin ook anderen bestaan en waaruit u voor uzelf iets goeds kunt maken.

Vraag u eens af hoe het komt, dat sommige mensen altijd met een zekere opgewektheid reageren, zelfs op het treurige. En anderen altijd droefgeestig zijn, zelfs als de honderdduizend hen wordt thuisgebracht. Dan zeggen ze onmiddellijk Hoeveel belasting moet ik nu betalen?

De optimist en de pessimist, zult u zeggen. Maar waarom is die optimist zo optimistisch. Is het misschien iets in hemzelf in haarzelf, een zekerheid, die toch ondanks alles elke keer weer naar buiten komt? En is het pessimisme niet de angst misschien voor het leven of de misnoegdheid met het eigen bestaan?

Je medemensen begrijpen is een sleutel tot het begrip van jezelf. Jezelf begrijpen is de eerste stap naar een bewustere ontwikkeling van je eigen wezen zonder gelijktijdig je eigen wezen te verminken. Daarom wilde ik vandaag de aandacht een beetje richten op die associaties, die begrippen, die droombeelden en al wat daar verder bij te pas komt, waardoor u voortdurend aan uzelf vertelt, wat er eigenlijk met u gaande is. Wat er aan u schort. Wat u bent. Wat u zoudt moeten zijn.

Als u zo uw eigen wereldbeeld een beetje gedefinieerd hebt, wie weet, ziet u dan de ribben van de werkelijkheid door het vlees van de verbeelding en de interpretatie heen steken. Dat zou nuttig kunnen zijn.

 


 

 

 

Informatie aangaande de bronnen van de  teksten kan je vinden op volgende website's: 

 

http://users.skynet.be/rabdomantie.center/

     

http://www.saint-pierre-les-bregines.org/

 

 

 

 http://www.scribd.com/people/view/31429-rober