16-04-17

Ondanks alles...

Ondanks alles...

   

 harmonie, schoonheid,

 Merk ondanks alles

de harmonie en schoonheid op,

versterk het

door er aandacht aan te geven.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

18:56 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: harmonie, schoonheid |  Facebook |

10-03-17

Beroemen op schoonheid.

BEROEMEN OP SCHOONHEID.

schoonheid, leven, al, weerkaatsing,

 Wie zich op schoonheid beroemt,

die hij niet bezit,

is belachelijk.

 

Wie zich terecht op zijn schoonheid beroemt,

wekt afgunst.

 

Doch wie schoon is,

omdat het leven zelf schoonheid is,

vindt zijn beeld weerkaatst in het Al.

16:52 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: schoonheid, leven, al, weerkaatsing |  Facebook |

04-06-15

VENUS.

 

Venus.

Venus, schoonheid, leven, kracht, amoebe, oerzee, illusie, parel, wilde golven, godin, adept,

 

Kracht van leven. Uit schuim geboren schoonheid.

 

Zee, die wordt tot werkelijkheid.

 

Amoebe, in de oerzee eens geboren,

 

die mens wordt en in gedachten de gang van alle wereld leidt.

 

 

 

Illusie van een schoonheid als een parel,

 

een schuim van wilde golven.

 

Illusie, waar gedachten het "ik" aan werkelijkheid

 

ontrukt en weergeeft oertij van het onbegrepen leven.

 

 

 

Streven, waarin men redelijk mislukt,

 

omdat het niet redelijke slechts de reden van het zijn kan geven.

 

Godin, die men vereert, die het leven steeds weer geeft

 

en nemend zich herschept.

 

Zij eist van de adept, dat hij zichzelf vergeet

en in het oer‑zijn zelf oneindigheid beleeft.

11:36 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: venus, schoonheid, leven, kracht, amoebe, oerzee, illusie, parel, wilde golven, godin, adept |  Facebook |

08-05-15

Door de kracht te bestaan.

 

 

Door de kracht te bestaan.

 

Kracht, wolken, regen, wachtende wereld, bloesem, zon, schoonheid,werkelijkheid

 

Zwaar hangen de wolken.

 

Dreigend is de komende regen.

 

Vol vruchtbaarheid is de wachtende wereld.

 

Bloesem ontluikt met de zon.

 

Schoonheid maakt 't leven tot zegen.

 

Wie oprecht beseft door de Kracht te bestaan,

          ervaart uit dit alles de wegen van werkelijkheid.

16:23 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kracht, wolken, regen, wachtende wereld, bloesem, zon, schoonheid, werkelijkheid |  Facebook |

27-04-15

JE BENT WAT JE ONTMOET...

JE BENT WAT JE ONTMOET...

 

geloof, visioenen, bewustzijn, energie, onmacht,schoonheid, kennis,vooringenomenheid, mysterie,

 

Je bent wat je ontmoet, alles spiegelt je.

Je geloof is meer bepalend en sterker dan je wil.

Je gevoel is de starter van je visioenen.

Je kunt in je bewustzijn elke energie in een andere energie omzetten, daarvoor moet je de uitgangsenergie kennen en beheersen en de doelenergie ook. 

Je mogelijkheden zijn net zo groot als je grenzen, en die grenzen stel je jezelf.

Je poging het onveranderlijke te veranderen, is een bron van onmacht.

Je zult de wereld kunnen beheersen als iets van jezelf toevoegt aan de wereld.

Jij leeft niet in de wereld maar de wereld leeft in jou.

Ken de obsessie die je aandacht gevangen houdt in deze wereld.

Kennis vindt je door het onbekende op te merken in het bekende dat je omringt.

Laat die kracht met je probleem versmelten.

Leef zonder routines, begin steeds opnieuw.

Los je op in de ene kracht.

Maak je leeg door ergens helemaal niets over te weten. Resoneer dan mee met dat mysterie.

Meditatie is eliminatie, tot het niet ik-zijn gerealiseerd wordt.

Merk ondanks alles de harmonie en schoonheid op, versterk het door er aandacht aan te geven.

Neem jezelf niet serieus, speel je rol met lol.

Niet het gevaar is het probleem, maar de angst voor het gevaar.

Niet kennis, maar ervaring verandert je.

Nooit is er twee maal hetzelfde. Wanneer we steeds hetzelfde zien, zien we alleen maar onze eigen vooringenomenheid.

20-04-15

RIJPING.

 

RIJPING.

 

rijping, elementen,schoonheid, vrucht, verrukking,dromen,bloesem, vruchtbeginsel,

 

 

Als er bloesem is, is er schoonheid. Op het ogenblik, dat de bloesem haar functie heeft vervuld, verdwijnt die schoonheid en blijft er een vruchtbeginsel over, dat zich langzaam maar zeker begint te ontwikkelen. Een vrucht, die hoe voedzaam ze ook is en hoezeer ze ook de mogelijkheid in zich draagt de plant voort te zetten in nieuwe vormen van leven toch eigenlijk iets ontbeert van de speelsheid van de bloesem. Zo is het ook met ons.

 

Rijping is het verliezen van bepaalde speelse elementen. Dat wil zeggen een groot gedeelte van je energie en je krachten naar buiten brengen en daarin een nieuwe waarde vinden, een nieuwe mogelijkheid. ontstaat een schoonheid, die doelmatig is en die niet alleen maar een verrukking is voor het oog.

 

Rijping van de mens is het ouder worden, zegt men. Maar er zijn mensen, die misschien twintig jaar oud zijn en die wijs zijn, alsof ze eeuwen hebben geleefd, want rijping is geen proces dat aan tijd gebonden is.

 

Rijping is een ervaring waardoor men inzicht krijgt in zichzelf en de wereld. En als dat inzicht ver genoeg gevorderd is, dan zal men door zijn. begrip voor de wereld en voor zichzelf een taak gaan vervullen in die wereld.

 

Rijping is aan het werk gaan. Datgene wat in je leeft naar buiten toe vorm en gestalte geven en zo het innerlijk licht zo goed als het eigen besef in de wereld aan anderen geven.

 

Rijping is het verliezen van vele illusies. Het is het herzien van allerlei dromen, die je lange tijd hebt gedroomd.

 

Rijping is het verliezen van ‘t beeld dat je zo belangrijk bent en zoveel vermoogt.

 

Rijping betekent ook; weten waar je sterkte ligt. Weten wat je werkelijk bent en wat je werkelijk nastreeft.

 

Rijping betekent; eindelijk jezelf kunnen zijn in een wereld waarin je door jezelf te zijn waarde hebt voor al wat er bestaat.

 

17:37 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rijping, elementen, schoonheid, vrucht, verrukking, dromen, bloesem, vruchtbeginsel |  Facebook |

17-04-15

BLIJDSCHAP.

BLIJDSCHAP.

 

BLIJDSCHAP,scheppping,eeuwige balans,schoonheid, licht, duister, oordeel, vooroordeel,scheidsmuur, grens,

 

Ik ben blij. Waarom? Blij, omdat het iets anders is dan ik heb gedacht? Blij, omdat iets beantwoordt aan dat wat ik zelf beleef? Blij gewoon omdat ik mezelf ben? Werkelijke blijdschap is eigenlijk niets anders dan jezelf zijn, jezelf weerkaatst zien in het geheel van de schepping. De meeste mensen, die geen blijdschap kennen, zoeken datgene wat zij niet zijn in de wereld. Zij verwachten van de wereld datgene wat de wereld niet is. En uit het geheel van hun teleurstelling bouwen ze tussen zich en de werkelijkheid een grens, een scheidsmuur waar zij niet meer overheen kunnen komen.

Blijdschap is aanvaarding van het leven zoals het is. De eeuwige balans van licht en duister in jezelf beleven, doorleven en voortdurend in je de schoonheid beseffen van dit geheel. Het betekent het uitschakelen van oordeel en vooroordeel in vele gevallen. Het betekent het aanvaarden van de dingen zoals ze zijn.

Wie werkelijke blijdschap wil kennen, zal moeten beginnen met alles te aanvaarden wat is en vanuit zichzelf en in erkenning van het zijnde, datgene te maken waarin het geheel wordt weerkaatst, zonder dat je daarbij jezelf ontkent.

10-03-15

NATUUR.

NATUUR.

sfeer, wereld, natuur, mediteren,verwantschap,beheersen,wreedheid, bewogenheid, schoonheid,

De wereld, waarin je leeft, wordt geregeerd door krachten. Die krachten noem je de natuur.

Iedereen weet wat er uit de natuur voortkomt. Bijna niemand weet wat de natuur is. De natuur is in ieder geval niet zo lieflijk als de mens haar zou willen zien en bergt in zich naast enorme schoonheid vaak een afgrond‑diepe wreedheid; naast een voortdurende bewogenheid, die leven intenser en blijder maakt een haat of een duisternis of een onverschilligheid, die je steeds weer doet schrikken. Waarden, die voor de mens belangrijk zijn als leven en dood, schijnen voor de natuur niet belangrijk te zijn. Ze spelen slechts een rol bij de handhaving van bepaalde regels en wetten. Zou de mens zich dan moeten bezighouden met die natuur?

Hij heeft getracht de natuur aan zich te onderwerpen, maar de natuur is altijd sterker. Men heeft getracht de wetten van de natuur te ontleden en haar zo te beheersen. En het blijkt altijd weer, dat ze sterker is dam de ontleders van haar werkelijke regelmaat.

De natuur is in zekere zin voor de mens een goddelijk gebeuren, waarvan je delen kunt begrijpen, hanteren en beheersen, maar waarvan het geheel steeds weer aan je greep ontsnapt.

De natuur is iets wat de mens zelf vaak tegen zijn wil in beheerst.  En toch kan hij niet gaan zonder het natuurlijke in zijn bestaan te aanvaarden. Misschien is dit voor ons een les. Wij moeten niet mediteren over de mogelijkheid om de natuur te aanvaarden of te beheersen. Wij moeten mediteren over onze eigen verbondenheid met al die dingen, die wij buiten ons beschouwen als wetten, regels. of waarden van de natuur.

Wie als mens beseft hoezeer hij gelijktijdig product en deel is van die totaliteit rond hem, van het z.g. dode van de materie en van het leven van planten en dieren tot het hoogst menselijke toe, hij zal ‑ naar ik meen‑ in dat besef van verwantschap: leren ervaren al waarvan hij deel is. Voor zo iemand zullende planten spreken; zullen de dieren een eigen taal krijgen en zullen zelfs de stenen luidkeels zeggen: Hier ben ik. Zo ben ik.

Als de wereld zo voor je gaat spreken, omdat je het gevoel hebt deel van haar te zijn, behorend bij het geheel van aarde en natuur, dan kan er in je geest een beeld ontstaan van de werkelijkheid, waardoor je aan je gebondenheid ‑ ook in natuurlijke zin ‑ langzaam maar zeker kunt ontgroeien. Want daar; waar de kracht van de geest volledig ontwikkeld is, daar zal zij de natuur niet weigeren of teniet doen, maar ze zal, haar aanpassen binnen haar wezen aan de regels en noodzaken en behoeften van het "ik". Dan word je niet slechts deel van een natuur die geschapen is, maar dan ben je herscheppend mede deel van de natuur, waartoe je als mens behoort of hebt behoord. En uit het werkelijk scheppende, dat in je leeft en dat je zo tot uiting brengt, komt de inhoud van alle leven scherp naar voren en tekent zich als een kenbaar en besefbaar deel van het eigen "ik" af.

Wie de grenzen van een wereld wil overwinnen, moet leren de natuur geestelijk aan te passen aan zijn noodzaak, zonder ooit de natuur het recht te ontzeggen haar eigen wezen en wet te volgen. Zo mediterend mogen wij ons voornemen eerst de natuur en de waarden van de natuur te aanvaarden, want eerst uit die aanvaarding zal een erkenning en begrip ontstaan. En krachtens dit begrip en de erkenning van onszelf zullen wij in staat zijn de scheppende of herscheppende functie, die de mens vanuit het Goddelijke werd opgelegd, waarlijk te vervullen in alle wereld en sfeer, waarin wij vertoeven.

09-04-14

Schone Woord.

 

 

 


SCHOONHEID

 

 

 

 

 

Ik droom en ik zie er een wereld zo schoon,

 

Dat zij is zonder feilen.

 

Een wereld vol lach en vreugdig lied van het Al,

 

Waar ik wil wijlen.

 

 

 

Maar ik mag niet, moet teruggaan naar een wereld zo vaag.

 

Een wereld in vormen verborgen.

 

Er komt in de plaats van het lied en de lach

 

Voor mij weer het leed en de zorgen.

 

 

 

Ik zie er een wereld zo vaal en zo vaag,

 

Ik zie er ook zelfs in morgen

 

Alleen maar het leed, alleen strijd.

 

Ik zie er geen licht uit de eeuwigheid.

 

Ik zie er geen schoonheid,

 

Al ligt die er ook verborgen.

 

 

 

Maar dan sluit ik de ogen,

 

Ik denk en ik peins

 

En het schijnt mij, dat het licht wordt geboren.

 

De hemel wordt een plaat vol van kleur

 

Als bij het eerste morgengloren.

 

 

 

Het licht weeft met purper, met zilver en goud,

 

De wereld een mantel van kleuren

 

En uit de weiden, de bloemen, het hout,

 

Komen bedwelmende geuren.

 

 

 

Hoe schoon is die wereld nu eenmaal de nacht

 

Het duister voorbij is gegaan,

 

Ik open de wereld, zij is, wat zij was,

 

Was mij al die schoonheid slechts waan?

 

 

 

Ach, ogen der stof en ogen der ziel,

 

Gij hebt er U zelve bedrogen,

 

De schoonheid is waan.

 

Gij tovert Uzelve het lelijke duister voor ogen.

 

 

 

Want schoon is het leed en edel de strijd.

 

Een lijn in het duister verborgen,

 

Tekent het wonder van de strijd,

 

Waarin door U wordt overwonnen

 

Al zorgen en leed.

 

 

 

Gij, mens, die nog de aarde beschouwt,

 

Vergeet te zien de werkelijke waarden,

 

Vergeet de kracht.

 

 

 

Maar gij kunt haar zien,

 

Dan weet gij ook,

 

Want de Schepper heeft schoonheid gebracht.

 

 

 

Schoon is de wereld en schoon is het leven,

 

Schoon is het Zijn in zijn klanken en glans,

 

 

 

Schoon is ons strijden, ons strijden en streven,

 

Schoon is het leven als wervelende dans.

 

 

 

 

 

De schoonheid, die kan men U mensen niet geven,

 

Die wordt niet geschonken in het Rijk van de geest.

 

Zij is slechts voor hen, die durven aan schouwen,

 

Wat leeft in het Al, wat is geweest

 

In het begin, wat tot het einde blijven zal:

 

GOD, Die door alle dingen tot U spreekt.

 

 

 

Schouw tot GOD. Hij is de schoonheid,

 

Die U, als een wonderlicht,

 

Schoonheid in al het zijnde geeft.

 

 

 

 

 

 

 

 

18:38 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: droom, schoonheid, morgengloren, bedwelmende geuren |  Facebook |

14-04-10

SCHOONHEID.

SCHOONHEID.

 

Ik droom en ik zie er een wereld zo schoon,

Dat zij is zonder feilen.

Een wereld vol lach en vreugdig lied van het Al,

Waar ik wil wijlen.

Maar ik mag niet, moet teruggaan naar een wereld zo vaag.

Een wereld in vormen verborgen.

Er komt in de plaats van het lied en de lach

Voor mij weer het leed en de zorgen.

Ik zie er een wereld zo vaal en zo vaag,

Ik zie er ook zelfs in morgen

Alleen naar het leed, alleen strijd.

Ik zie er geen licht uit de eeuwigheid.

Ik zie er geen schoonheid, Al ligt die er ook verborgen.

Maar dan sluit ik de ogen,

ik denk en ik peins

En het schijnt mij, dat het licht wordt geboren.

De hemel wordt een plaat vol van kleur

Als bij het eerste morgen gloren.

Het licht weeft met purper, met zilver en goud,

De wereld een mantel van kleuren

En uit de weiden, de bloemen, het hout,

Komen bedwelmende geuren.

Hoe schoon is die wereld nu eenmaal de nacht,

Het duister voorbij is gegaan.

Ik open de wereld, zij is, wat zij was.

Was mij al die schoonheid slechts waan?

Ach, ogen der stof er ogen der ziel,

Gij hebt er U zelve bedrogen,

De schoonheid is waar.

Gij tovert Uzelve het lelijke duister voor ogen.

Want schoon is het leed en edel de strijd,

Een lijn in het duister verborgen,

Tekent het wonder van de strijd,

Waarin door U wordt overwonnen

Al zorgen en leed.

Gij, mens, die nog de aarde beschouwt,

Vergeet te zien de werkelijke waarden,

Vergeet de kracht.

Maar kunt gij haar zien,

Dan weet gij ook, want de Schepper heeft schoonheid gebracht.

Schoon is de wereld en schoon is het leven,

Schoon is het zijn in zijn klinken en glans,

Schoon is ons strijden, ons strijden en streven,

Schoon is het leven als wervelende dans.

De schoonheid, die kan men U, mensen, niet geven,

Die wordt niet geschonken in het Rijk van de Geest.

Zij is slechts voor hen, die durven aanschouwen,

Wat leeft in het Al.

Wat is geweest in het begin

Wat tot het einde blijven zal:

God, Die door alle dingen tot U spreekt.

Schouw tot God. Hij is de Schoonheid,

Die U als een wonderlicht,

Schoonheid in al het zijnde geeft.

 

 

 

Informatie aangaande de bronnen van de  teksten kan je vinden op volgende website's: 

 

http://users.skynet.be/rabdomantie.center/

     

http://www.saint-pierre-les-bregines.org/

 

 

 

 http://www.scribd.com/people/view/31429-rober