04-10-16

HERFSTSTORMEN.

HERFSTSTORMEN.

HERFSTSTORMEN, zomer, lente, winter, sterven,sneeuw,

Wanneer de wolken jagen en de takken breken, wreken zich gebreken van het verleden en de zomer.

De dromen van de lente zijn voorbij en de dreiging van de winter lijkt een sterven aan te kondigen.

Maar toch is het slechts het verwijderen van het ongezonde, een breken van het zondige, om te vinden het nieuwe wonder van de vrijheid, van natuurlijk opengaan.

De herfststorm is de bezem die de straten reinigt voor de stoet waarlangs de lente straks moet gaan.

En wie de herfststorm van zijn eigen leven vreest en in de zilveren draden sneeuw en kille winter ziet, beseft maar al te vaak nog niet, hoe juist in deze tijd zich fouten uit ‘t verleden wreken en oude banden plotseling breken, omdat het nieuwe leven voort moet gaan en voor dat nieuwen zorg en verliezen samen breken vrij baan, opdat men bewust weer van zichzelf zal wezen op ’n nieuwe baan.

U denkt misschien aan herfststorm als gevaar. Wie de stormen vreest, kan de storm niet bedwingen. Maar wie verstaat dat in het huilen van de wind een zingen klinkt van nieuwe tijd, die wordt door herfststorm niet bedreigd, maar eerder stil en strak bekoord. Hij zoekt het woord dat in de wind meeklinkt, zingt, als van ‘n nieuwtje omtrent komend zijn, een andere tijd. De herfststorm is een teken van de eeuwigheid die nog voorbij raast aan de mens die niet kan stille staan. Maar ben je stil, dan moet de herfststorm zwijgen, dan is de winter plotseling voorbij, dan wordt de lente plotseling goud. Want uit de stilte van ‘t stille zijn is de oneindigheid gebouwd, die wij verwerven moeten met ons streven onze normen door te breken.

En dat breken in het leven bezorgen weer late stormen, die rond een leeftijd, ach, de mens zo vaak ellende geven.

15:20 Gepost door Stem van Gene Zijde in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: herfststormen, zomer, lente, winter, sterven, sneeuw |  Facebook |

06-05-15

WEEMOED.

 

WEEM0ED.

 

weemoed, zomer, winter, herfst, droefnis, vreemde emotie,kracht, emotionele illusie,lente, dorheid,

 

 

Als wij beperktheden zien en daardoor het gevoel hebben onze eigen kracht te verliezen door ons contact met de werkelijkheid, zo ontstaat er in ons een vreemde emotie, die wij weemoed noemen.

Het is geen werkelijke droefenis. Het is niet een werkelijk verwerpen of zich ontzeggen. Het is het haast aarzelend kennis nemen van een beperking, die voor ons gaat ontstaan.

Herfst is voor de mens vaak weemoed, omdat in de glorie van het rode blad en de langzaam opkomende nevels de zomer met haar rijkdom en warmte voorbij is. De mens wil de zomer vasthouden. Hij kan het niet. Daarom is hij weemoedig. Als wij dus weemoedig zijn, schrijven wij onszelf in feite een brief van onbekwaamheid uit.

Wij leven niet in het heden, maar trachten het verleden te herwinnen. Wie het verleden tracht te herwinnen, verliest de toekomst. Daarom moet de mens in het heden leven; en zo hij al een ogenblik weemoedig denkt aan wat is geweest, zo dient hij zijn gedachten te richten op wat kan zijn en vreugdige verwachtin­gen en krachten op te bouwen, opdat hij verder kan gaan naar wat voor hen morgen is.

Weemoed is een afscheid, dat je alleen kunt nemen van al wat voltooid is, maar niet van iets wat deel is van jezelf, deel schijnt te zijn geweest van jezelf. Het is niet een je ont­zeggen van hetgeen voor jou werkelijk, mogelijk en noodzakelijk is. Dat kun je jezelf niet eens ontzeggen, dat wordt waar, dat is on­veranderlijk. Er blijft alleen de emotionele illusie over, waardoor men zich onbewust haast onderwerpt aan dat wat men niet wenst.

Wie echter beseft wat voor hem belangrijk is, ziet niet te­rug. Hij zal de weemoed erkennen voor wat ze is: een rem, die het heden onmogelijk maakt. En hij zal in het heden weer de moed, de blijdschap, de levensvreugde en kracht vinden om morgen te maken tot iets dat is als een lente na de dorheid van winter en herfst.

Ik hoop, dat deze gedachtegang voor u bemoedigend is. Want de mens, die weemoedig is, geeft zich over aan gevoelens, die soms in al hun lichte treurnis aantrekkelijk zijn; maar die ‑ wanneer ze werkelijk voor je eigen leven tellen ‑ gelijktijdig be­tekenen, dat je in geestelijk opzicht insluimert of sterft.

04-01-15

Visioen.

Visioen.

visioen, winter, lente, zomer, herfst,droom, lichtende kracht,sferen,

 

Ik zag de eb en de vloed verworden

tot één lichtende kracht;

een gloed, een droom,

waarin verblindend licht

alle kleur, alle pracht

tot kenbaar aanzijn bracht.

 

Ik zag winter, lente, zomer en herfst

geboren worden in één ogenblik.

Ik zag een traan tot vreugde worden,

een lach verworden tot een snik.

 

Ik zag de mensheid, fel verwaten,

grijpen naar het hemelruim;

en zag die mensen, neergebogen,

gebukt in menselijkheid en puin.

 

Ik zag een tuin, uit mensenstreven geboren,

waarin snel de ruines werden verhuld.

Ik zag door 't juiste denken een Godsbeleven komen

uit wat eerst scheen der mensen grootste schuld.

 

Ik zag, als in een wolk van licht, gedreven

de mensheid gaan tot de oneindigheid.

Ik zag hoe kracht uit alle sferen

de mensheid tot dit doel geleidt.

 

Ik zag, hoe alles werd gegeven

aan hem, die eb en vloed verstaat

en zo in wezen leert te leven

uit de oneindige krachten, die hij ondergaat.

 

Zo werd in mij 't visioen geschreven

Maar het verblindend licht werd mij wel snel geblust.

'k verstond niet meer: oneindigheid en toch eindig streven

Maar in mij heerste grote rust,

           Want al is zijnen tijd, maar ook zijn zin gegeven

14:12 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: visioen, winter, lente, zomer, herfst, droom, lichtende kracht, sferen |  Facebook |

29-05-10

DE KERN.

DE KERN.

 

De kern zit verborgen in de vrucht en daaruit bloeit de boom. De kern zit verborgen in de mens en daaruit bloeit een droom tot werkelijkheid, ...

De kern zit verborgen in alle leven....en wordt tot eeuwigheid,

Wanneer de bloesem valt dan draagt juist vrucht de boom. Wanneer de winter komt, dan vluchten zonder schroom

de vogels naar het zuiden en brengen zo met zich het zaad, met zich de eeuwigheid en strijd,

waardoor het noorden tot het zuiden maar ook het zuiden tot het noorden wordt geleid.

Tussen alle tegendelen, alle uitingen van God,

alle onbegrepen wegen van een vaak haast wonder lot,

ligt de kern van alle dingen,

ligt een kracht, die in ons leeft ‘t licht, dat zo wij het vertrouwen

ons macht, ons inhoud, leven geeft.

Gij zoekt de kern van alle dingen? Besef uzelf en wat u drijft,

dan ziet ge hoe God in Zijne schepping met vlug penseel de woorden schrijft.

van een volmaaktheid uit Zijn Wezen. En hebt ge al dit wel geleerd, dan zijt ge zelf tot kern geworden.

Wat u nog naar buiten keert, ‘t is de weerkaatsing van een Schepper, ‘t is weerklank van een melodie, die Hij geschapen heeft,

Maar in u is de kern der dingen, die ‘t Al erkent en niet meer streeft.

Ik ben mij ervan bewust, dat deze mijn woorden tekort schieten ten opzichte van de gewichtigheid van het onderwerp. Maar een oude spreuk zegt:

De kern is het, die bloeit. De schaal is het, die beschut. En zo, mijne vrienden, is het ook voor ons. De kern van ons wezen is het zaad, waaruit onze werkelijkheid op moet bloeien. Het uiterlijke is alleen maar een schil, die beschutting moet bieden voor de tere en toch wondermooie krachten, die in ons bestaan. Daarom zou ik mijn ongetwijfeld u onwaardig betoog willen besluiten met dit kleine woord.

Wie vraagt naar de vleugelen van de wind en vraagt naar de stralen van de zon, beseft niet hoe hun beider wezen in eigen zijn en ik begon. Want alle dingen zijn in u en eerst uit u kunt ge maken tot werkelijkheid wat in u leeft en deel blijft van uw wezen voor alle tijden.

 

Informatie aangaande de bronnen van de  teksten kan je vinden op volgende website's: 

 

http://users.skynet.be/rabdomantie.center/

     

http://www.saint-pierre-les-bregines.org/

 

 

 

 http://www.scribd.com/people/view/31429-rober

 

 

08-03-10

VISION.

Visioen.

 

Ik zag de eb en de vloed verworden

tot één lichtende kracht;

een gloed, een droom,

waarin verblindend licht

alle kleur, alle pracht

tot kenbaar aanzijn bracht.

 

Ik zag winter, lente, zomer en herfst

geboren worden in één ogenblik.

Ik zag een traan tot vreugde worden,

een lach verworden tot een snik.

 

Ik zag de mensheid, fel verwaten,

grijpen naar het hemelruim;

en zag die mensen, neergebogen,

gebukt in menselijkheid en puin.

 

Ik zag een tuin, uit mensenstreven geboren,

waarin snel de ruines werden verhuld.

Ik zag door 't juiste denken een Godsbeleven komen

uit wat eerst scheen der mensen grootste schuld.

 

Ik zag, als in een wolk van licht, gedreven

de mensheid gaan tot de oneindigheid.

Ik zag hoe kracht uit alle sferen

de mensheid tot dit doel geleidt.

 

Ik zag, hoe alles werd gegeven

aan hem, die eb en vloed verstaat

en zo in wezen leert te leven

uit de oneindige krachten, die hij ondergaat.

 

Zo werd in mij 't visioen geschreven

Maar het verblindend licht werd mij wel snel geblust.

'k verstond niet meer: oneindigheid en toch eindig streven

Maar in mij heerste grote roes,

               want al is zijnen tijd, maar ook zijn zin gegeven.

 

 

 

Informatie aangaande de bronnen van de  teksten kan je vinden op volgende website's: 

 

http://users.skynet.be/rabdomantie.center/

     

http://www.saint-pierre-les-bregines.org/

 

 

 

 http://www.scribd.com/people/view/31429-rober

 

 

21-10-09

HERFSTSTORMEN.

HERFSTSTORMEN.

 

Wanneer de wolken jagen en de takken breken, wreken zich gebreken van het verleden en de zomer.

De dromen van de lente zijn voorbij en de dreiging van de winter lijkt een sterven aan te kondigen.

Maar toch is het slechts het verwijderen van het ongezonde, een breken van het zondige, om te vinden het nieuwe wonder van de vrijheid, van natuurlijk opengaan.

De herfststorm is de bezem die de straten reinigt voor de stoet waarlangs de lente straks moet gaan.

En wie de herfststorm van zijn eigen leven vreest en in de zilveren draden sneeuw en kille winter ziet, beseft maar al te vaak nog niet, hoe juist in deze tijd zich fouten uit ‘t verleden wreken en oude banden plotseling breken, omdat het nieuwe leven voort moet gaan en voor dat nieuwen zorg en verliezen samen breken vrij baan, opdat men bewust weer van zichzelf zal wezen op ’n nieuwe baan.

U denkt misschien aan herfststorm als gevaar. Wie de stormen vreest, kan de storm niet bedwingen. Maar wie verstaat dat in het huilen van de wind een zingen klinkt van nieuwe tijd, die wordt door herfststorm niet bedreigd, maar eerder stil en strak bekoord.

Hij zoekt het woord dat in de wind meeklinkt, zingt, als van ‘n nieuwtje omtrent komend zijn, een andere tijd. De herfststorm is een teken van de eeuwigheid die nog voorbij raast aan de mens die niet kan stille staan.

Maar ben je stil, dan moet de herfststorm zwijgen, dan is de winter plotseling voorbij, dan wordt de lente plotseling goud. Want uit de stilte van ‘t stille zijn is de oneindigheid gebouwd, die wij verwerven moeten met ons streven onze normen door te breken.

En dat breken in het leven bezorgen weer late stormen, die rond een leeftijd, ach, de mens zo vaak ellende geven.

 

---------------------------------------------------------

 

Informatie aangaande de bronnen van de  teksten kan je vinden op volgende website's: 

 

http://users.skynet.be/rabdomantie.center/

     

http://www.saint-pierre-les-bregines.org/

 

 

 

 http://www.scribd.com/people/view/31429-rober

15-02-09

TWIJFEL.

Twijfel


Twijfel, waarom leef je in mijn hart?

Twijfel, waarom tart je al mijn streven

naar zekerheid en naar vertrouwe?

Waarom belet je mij mijn leven

schoon en harmonisch op te bouwen.

Je hoont mijn rede, geselt mijn gevoel.

Je doet me missen 's levens doel.

 


De tweestrijd, die mij deelt, mij dwingt tot pijnlijk zoeken,

tot strijden in mijzelf om waarheid en om goed,

om iets te vinden van de krachten van het leven,

 iets te volbrengen waarvan ik weet dat ik het moet

en dat ik toch niet durf te doen ......

ach, twijfel, waarom tart je het vertrouwen?

Waarom toch zaai je tweestrijd in mijn hart?

'k Kàn zo niet leven, twijfel, kan niet verder bouwen.

Mijn wezen sterft in de door jou verwekte smart.

 


En toch....eens, twijfel, zal 'k je overwinnen!

'k Geloof in mijn bestaan, in het bestaan van God,

in wetten, die – al weet ik ook niet welke –

regeren alle leven, regeren alle lot.

 


Twijfel, je dacht me te overwinnen,

je dacht me te vangen in tweestrijd en haat.

Twijfel, ik denk niet meer aan de dingen,

waarover jij me strijden laat

Ik werp ze terzijde en tracht te volbrengen

wat ik in mij ken als een zekerheid.

Twijfel, wanneer ik je zo ga bestrijden,

verlies je uiteindelijk in mij de strijd.

 


En dan, met een nieuw en een sterk vertrouwen

- al is het klein misschien voor 's levens grote Zijn -

kan ik mij bevrijden van de zware ketenen,

van daadloosheid, van leed, van smart en pijn.

Dan vind ik nieuwe kracht om met mijn God te bouwen

aan 't eigen levenslot. Zodat ik eens volbreng

de taak, die Hij mij heeft gegeven

en in mijn wezen ingelegd.

Als een gouden draad, geweven

in een onzichtbaar, ver tapijt,

zie ik de weg van zoeken, streven,

van gaan tot in de eeuwigheid

Ik zie de krachten van het leven,

van leed, van lijden, bitterheid;

en 'k zie langs, alle, alle wegen

opnieuw weer komen moeite en strijd.

En toch ... en toch wil ik vertrouwen,

vertrouwen tot in eeuwigheid.

'k Zie dingen breken, dingen bouwen,

'k zie lente, zomer in de labdouwen,

'k zie herfst en winter ... en ik lijd.

Maar ik wil en blijf vertrouwen

in d' eeuwige gerechtigheid.

Ik heb het inzicht mij verworven:

God, Die alle dingen leidt,

is Degeen, Die in mijn leven

met mij en voor mij altijd strijdt.

Ik hoef niet meer mijn kracht te geven,

Hij geeft mij kracht. Ik geef slechts weer.

In Hem stel ik steeds mijn vertrouwen,

Mijn Vader, Schepper, Leven, Heer.

 

 


 

Informatie aangaande de bronnen van de  teksten kan je vinden op volgende website's: 

 

http://users.skynet.be/rabdomantie.center/

     

http://www.saint-pierre-les-bregines.org/

 

 

 

 http://www.scribd.com/people/view/31429-rober

 

 

 

 

 

22-03-08

MENSBEELD EN GODSBEELD.

MENSBEELD EN GODSBEELD.

Als je vraagt naar het beeld dat de mens in zich draagt over God en over zichzelf dan zou je eigenlijk kunnen zeggen: de mens schept zijn God naar zijn eigen beeld en gelijkenis. Dat klinkt een beetje brutaal en er zijn waarschijnlijk heel wat mensen die daar bezwaar tegen hebben. Maar de werkelijkheid is deze: God in zichzelve is een onkenbare en onbenoembare factor. Het is duidelijk dat we in een dergelijk geval zoeken naar een beeld dat bij ons past. Wanneer we gaan kijken hoe het in het verleden is geweest, dan zien we dat de meest primitieve beelden, o. a. van de moedergodin zijn. Ja, als je niet weet waar de kindertjes vandaan komen, dan is dat een wonder. Iemand moet er verantwoordelijk voor zijn en pa wist toen nog niet dat hij het was.Wat later zien we goden in gedaanten van de krijgsheren en de heersers die allemaal tezamen voortdurend bezig zijn om hun kleine staatjes te regeren en onder ons gezegd en gezwegen, hun wil en willekeur opleggen aan iedereen die in de omgeving is.De goden van de Germanen zijn typisch Germaanse goden. De strijdhamer, een wapen van de Vikings, maar er is een god die er wel mee weet te werken. Raven geven voortekenen: een god hield raven bij zich en zo kun je verder gaan. De gebruiken van een volk zijn verweven met zijn godsvoorstelling. Denk niet dat dat op dit ogenblik anders is.Wanneer u naar China gaat en u vindt daar een katholieke kerk, ze zijn er tegenwoordig weer, dan vindt u daar een Moedermaagd van zuiver Chinese origine met een kind dat inderdaad ook van Chinese origine is. Gaat u naar Afrika, dan zijn de madonna's heel vaak zwart, vooral in de laatste tijd. Jezus is eveneens zwart. Alleen Judas, vreemd genoeg, wordt meestal als blanke voorgesteld. Wanneer je dus zo nagaat wat er in al die tijden is geweest, dan zien we het onverklaarbare dat de mensen voortdurend fascineert en wanneer je dan die kracht, die vreemde kracht probeert op een af andere manier voor te stellen, dan begint je eigen wens te leven. U zou zelf rechter willen zijn. U zou zelf God willen zijn die als een krijgsheer de scharen aanvoert. U zou zelf allerhande kunstjes willen doen en je vrienden belonen en je vijanden straffen met de meest verschrikkelijke straffen die er maar denkbaar zijn.Daar waar het godsbeeld eerder vaag wordt, zien wij dat het godsbeeld helemaal verdwijnt. Het wordt een symbool. In het Taoïsme is het symbool.bijvoorbeeld het middelpunt van de Yang-Yinfiguur. Gaan we kijken bij de Indische mensen dan vinden we ofwel de kenbare oppergod Brahma, de adem, Atma, die eigenlijk in allerhande gedaanten zich manifesteert.En hoe meer de mens leert omtrent zijn milieu en omtrent zijn omgeving, hoe meer zijn godsbeeld langzaam maar zeker zijn menselijke vorm begint te verliezen. Juist degenen die zich hebben beziggehouden met natuurstudies en wat dies meer is, hebben lange tijd allerhande geheimen doorvorst. En wanneer we kijken naar het godsbeeld van bijvoorbeeld de alchemisten, dan vinden we tot onze verbazing dat de mensvoorstelling er één is van kosmische aard maar dat de godsvoorstelling een vaagheid blijft, een naam, een symbool.Daaruit kun je een gevolgtrekking maken. Naarmate de wereld verandert, verandert het godsbeeld. Maar is er nu ook een relatie tussen mensbeeld en godsbeeld? De mens heeft natuurlijk zijn opvattingen over zijn eigen wezen, zijn eigen rechten, plichten, noem maar op. Daarnaast heeft hij een eigen emotionele voorstelling van zijn betekenis in het heelal. Heel dikwijls wordt dit laatste dan getransformeerd in een behoefte aan sociale betekenis, maar over het algemeen is de emotionele binding met het onbekende toch wel de basis, dacht ik.Dan is de conclusie duidelijk. Er is een verschil tussen godsbeeld en mensbeeld, maar het godsbeeld kan worden afgeleid van het kennisbeeld van de mens. Hoe omvangrijker de kennis waarover de mens beschikt, hoe verder God van hem af komt te staan en hoe meer hij daardoor de behoefte gevoelt om zich met die God één te voelen. En daarom was een lange tijd gehanteerd godsbeeld dat van de Kracht of van de Macht, of van het Licht.Wanneer je dat verder ontwikkelt dan kom je tot de conclusie: eigenlijk is elke mens een beetje deel van God en wanneer de mens een deeltje is van God dan is God of godheid het totaal van alle menselijk zijn. Hierbij is de mens eigenlijk ingegaan opzijn eigen sociale verandering en wanneer we dit beeld geven dan doen we dit omdat het in deze tijd zo verklaarbaar, zo begrijpelijk wordt. Want wat is het geval? Je hebt te maken met een wereld waarin de mens steeds meer deel wordt van een sociaal organisme. Hij heeft veel meer functies bepaald door de maatschappelijke samenhang dan zoals vroeger door zijn afstamming of het beroep van zijn vader. Hij zoekt steeds meer in die gemeenschap te regelen. Er wordt een maatschappij opgezet waarin alles tot het uiterste geregeld en verzorgd dient te zijn.Dat het niet lukt is begrijpelijk. Het is de mens eigen zich tegen zijn eigen regels te verzetten en de regels van God te interpreteren zoals hem dat op het ogenblik het beste uitkomt. Maar die hele neiging dan om alles te zien als een mechanisme, dat valt samen met de opkomst van een technische ontwikkeling en de tijd zeg omstreeks 1600-1700 wanneer we nog te maken hebben met gentleman-wetenschappen, is wetenschap eigenlijk iets op de achtergrond. Mensen als Darwin hebben grote moeilijkheden wanneer zij alleen maar het afstammingsbeeld, de directe relatie met God proberen te vervangen door een op wetenschappelijke ondergrond gebaseerde en eigenlijk veel natuurlijker andere ontwikkelings- of evolutieleer.Maar naarmate de techniek toeneemt, naarmate de mechanisatie hand over hand toeneemt, het weten door steeds meer mensen wordt gedeeld, zien wij als vanzelfsprekend ook een God ontstaan waarin alle dingen een beetje in elkaar grijpen. God wordt een beetje een kosmisch uurwerk, gedreven door een onbekende kracht.Hier zit u dus ook weer met een wat moeizame situatie want het mensbeeld zit natuurlijk wel in dit solidariteitsbegrip, dit gemeenschapsbegrip ingebouwd, maar dat dit begrip kosmisch wordt uitgebreid en bovendien wordt gezien als een voortdurende samenhang van allerhande gekende factoren, ja dat lijkt me toch een verder gaan dan het mensbeeld. De macht van God, eens voortdurend door wonderen gemanifesteerd, deint steeds verder weg. Het is zelfs zo dat degenen die dingen doen die de mensen nog wonderen noemen, voor het ogenblik bijvoorbeeld helemaal niet geliefd zijn. Daarom moest pater Pio verhuizen en uiteindelijk in een afgelegen klooster sterven. En dat was wel een heilige, maar heiligen zijn lastig want ze houden zich niet aan de regels van de gemeenschap. God dient dat ook te doen. Dus God heeft eenvoudig het recht niet meer om profeten op de wereld te zenden, om te spreken met vele stemmen. Zijn stem moet die zijn van een paus, of desnoods van een koning of een minister president. Die weten het, die regeren uit het goddelijk gezag met hun onfeilbaarheid en gelijktijdig onttrekken ze zich aan de verantwoordelijkheid door te zeggen dat God het wel anders zou regelen wanneer Hij het anders wenste. God is a.h.w. het product geworden van een democratisch overleg. Daarmee staat hij nog steeds niet dicht bij de mens.Wij hebben dus te maken met een God die we niet meer kennen en wat is het grootste geheim van deze tijd? De tijd zelve, de zwaartekracht en eventueel al of niet reëel zijn van de materie als iets wat zelfstandig bestaat. Een bekende theorie is dat alle materie uiteindelijk terugvalt tot energie in kleine wervelingen, gebonden tot een eigen veld producerend en daarom onafhankelijk partikel. Dat is allemaal op God toepasselijk, vind ik. God doet geen wonderen meer. Nou ja, misschien één enkel en als er wonderen gebeuren moeten die ergens anders vandaan komen. Desnoods uit de geest of uit de parapsychologische mogelijkheden die onderzocht zijn of misschien zelfs uit de niet onderzochte, nog wat occulte geheime wetenschappen. Maar God zelf heeft er eigenlijk niet veel meer mee te maken want God is kracht, God kan zich manifesteren in elke vorm, dat is duidelijk, maar de vorm is geen God meer, de vorm is mens geworden. En daarmee zitten we heel dicht bij een stukje geloofsbelijdenis. De zoon van God die mens is geworden en onder ons heeft gewoond. Het beeld is kennelijk ook al in de oudheid van belang geweest. Maar men heeft het nooit zo genomen. Jezus was een God in menselijke gedaante. Zoals ? ? ? onder de mensen rondging, wonderen verrichtte in menselijke gedaante om zich dan weer op te lossen.Neen, de God van nu is de God die Kracht is, die in ons woont. Hij is de basis waar alles uit bestaat. Hij is de ontwikkeling van het menselijk denken, de menselijke wetenschappen en ongetwijfeld ook van de door de spanningen, die bevolkingstoename nu eenmaal met zich brengt, tot abstractie geworden verte. Niemand gelooft meer dat God de atoombommen uitschakelt. Misschien kunnen we dat doen met mensen die in UFO's komen en technisch veel verder zijn dan de mensen op aarde. Dat zou nog kunnen. Maar dat God het doet, nee, dat zit er niet meer in.Dan zou ik nog een voorzichtige conclusie willen trekken. Naarmate de spanningen in de mensen toenemen, zal de onredelijkheid van de mens toenemen. Naarmate het begrip van de mens toeneemt, zal zijn voorstelling echter van het aangevoelde vervagen. De situatie waarin we ons bevinden is er dus één waarin God een afgeleide is, een composiet van de maatschappelijke structuur en de emotionele verbondenheid die de eenling voelt met het onbekende.Laten we ons dan afvragen: Wat zal een God zijn die Kracht is? En dan weten wij: Tijd is geen constante. Tijd is kennelijk iets wat de omstandigheden van massa, van beweging, van rotatie wijzigt. We kijken dan naar zwaartekrachtsvelden, eens een normaal verschijnsel, maar langzaam maar zeker iets dat samen schijnt te hangen met de rotatie van een planeet in een stralingsveld, waarbij sterren dan heel waarschijnlijk ordinatoren zijn van stralingsvelden. Er zijn delen van de ruimte die zwaartekrachtloos zijn. Door meting zien we dat daar partikels voorkomen, de atomen bijvoorbeeld, maar met dichtheden van zeg maar een paar duizend per vierkante kilometer en dat is niet veel. De ledige ruimte wordt verondersteld maar kan niet bewezen worden.Laten we dan, wanneer we een modern godsbeeld willen hebben, eens kijken naar wat we weten over die kosmos. Energie, massa, straling zijn de belangrijkste factoren. Zij zijn het die het bestaan mogelijk maken. Zij zijn het ook waardoor eigenlijk alle verschijnselen uiteindelijk tot stand komen. Dan zou dit God moeten zijn. Maar er is meer. Dit heelal is door de kromming van het licht uiteindelijk in zichzelf besloten. Er kan veel buiten liggen, er kan niets zijn. Maar niets is ook iets. Stelling eens gehoord: God is het niets waarin de schepping berust.Willen we nog verder gaan dan vragen we misschien: Is God interactie? Interactie kan alleen daar ontstaan waar een bestaand evenwicht verstoord wordt. God is een verstorende factor. Anderen zeggen: Nee, dat is de duivel. Maar God en duivel zijn langzaam maar zeker één en hetzelfde geworden. Het is zoiets als democratie en communisme. Volgens het communisme is de democratie een euvel. Volgens de democraten het communisme en beide zijn het vertoon van de organisatiebehoefte die de menselijke maatschappij in deze eeuwen kentekent. Laten we dan zeggen: God is een ordenend principe. Dan zitten we weer dicht bij wat kabbalisten vanaf ongeveer 1100 al en de alchemisten van ongeveer 300 na Christus, de Griekse dan, hebben vermoed. God is een ordenend principe en de demon of duivel is een chaos verwekkend principe. Is dat reëel? Ik geloof het niet, want wanneer je reëel bent dan moet je zeggen: Datgene wat evenwicht schept en dit verstoort is van dezelfde grootorde en het evenwicht kan zich dus altijd herstellen, dat weten we. Er zijn zelfs kosmische wetten op gebaseerd.

Dan is de duivel een wilsakte en dan ontstaat het beeld van een God die in zichzelf onvatbaar is maar die zichzelve vertoont in tegenstellingen. We vinden iets dergelijks in een eenvoudig getallenleertje dat in de tijd van Walter Böhm nogal de ronde deed.

 

Eén is de ongekende.

Twee is de goddelijke uiting.

Drie is de openbaring.

Eén: er is iets, maar we weten niet wat.

Twee: het wordt pas kenbaar wanneer het zich in tegenstellingen uit, twee delen als het ware.

Drie: wanneer er een waarnemer is worden de tegenstellingen zinvol, zonder dit niet. We kunnen dan verder gaan met de vier elementen of het dierlijke, de vijf van de dierlijke mens, de zes van...enz.

Maar die dingen zijn eigenlijk voor ons niet belangrijk voor het ogenblik. Belangrijk is hier dat men meer en meer begint te beseffen dat de tegenstelling noodzakelijk is. Zelfs godsdiensten zijn in feite op die tegenstelling gebaseerd. Niet op een waarheid zonder meer Die waarheid kan wel bestaan maar er zal nooit een godsdienst, een religie uitkomen wanneer je niet de tegenstelling schept tussen bovenwereld of hemel en de onderwereld of hel. Hierbij wordt kennelijk de bovenwereld bijzonder mooi getoond, de onderwereld als zeer verschrikkelijk, om zo een spanningsveld te creëren waarin de boodschap het gemakkelijkst aanvaard wordt. Om een collega van mij te citeren: In mijn tijd preekten de dominees zoveel over de hel, terwijl ze de hemel alleen maar noemden, dat je wel kon horen waar ze vandaan kwamen. Dat is natuurlijk maar een grapje, maar het zegt iets over de behoeften van de mens. Alles wat we zijn, alles wat we doen, ligt tussen die twee factóren: de angst en de begeerte. We kunnen er namen voor vinden, we kunnen het zuiver emotioneel beleven, we kunnen proberen het verstandelijk te registreren, maar het feit blijft bestaan.Ons beeld van onszelf is echter dat van een eenheid. Onze angsten proberen we weg te praten en onze begeerten proberen we te veredelen tot iets buitengewoon hoogs en moois. Het is begrijpelijk dat we juist dit ook zullen doen ten aanzien van een God. God kan niet gelijktijdig mooi en lelijk zijn. Dat zou in strijd komen met onze eigen levensdrang en de factoren die daarin een hoofdrol spelen. Je kiezen voor een godsbeeld dat beantwoordt aan ons begeerte-element en zoeken daarbij bescherming tegen het ons drijvende angstelement.De vraag die in het onderwerp ligt is hiermee niet expliciet beantwoord. Er is een relatie tussen het menselijk beeld van God en de mens. Maar het beeld van zichzelve wijkt toch wel heel sterk af van het beeld van zijn God. Wil je daar ook een verklaring voor zoeken dan moet je je bezighouden met het onbewuste en we weten zo langzaam maar zeker dat in dat onbewuste een aantal herinneringen liggen die niet behoren bij dit leven en deze persoon. In hoeverre deze herinneringen reëel zijn is nog niet aangetoond, maar men heeft bijvoorbeeld een grote waarschijnlijkheid gevonden voor het hier en daar bestaan van reïncarnatie.Wanneer er herinneringen zijn in het onbewuste, dan zullen die meebepalend zijn voor zowel begeerte- als angstbeelden die we nu kennen. Daarnaast blijft een deel onuitbaar. Er is mede een emotionele stimulans die bij glandulair bepaalde emoties in feite bijstuurt en geloven is in wezen voelen.Wanneer je iets gelooft kun je niet bewijzen dat het waar is, maar je voelt dat het waar is. Waarom? We kunnen dan zeggen: Het is een ontvluchting, maar dat zal in vele, maar niet alle gevallen doeltreffend zijn. Je kunt ook zeggen dat het onbekende hoort bij werelden die niet in stoffelijke normen uitdrukbaar zijn.Nu is er wel één opvallend ding. Wanneer je bezig bent met regressie dan krijg je zelden of nooit ook maar enige aanduiding van de dood en het leven na de dood. Op een andere wijze is het al zeer waarschijnlijk gemaakt dat er een voortbestaan is. Waarom is er dan geen herinnering van? Indien het een herinnering is die niet verwoordbaar is en die slechts vaag in vergelijkende beelden zou kunnen worden uitgedrukt, dan zou dat een verklaring kunnen vormen voor de emotionele beleving van de mens, zijn geloof, ook wanneer dat rationeel misschien bindt aan de mensheid, een systeem, een goddelijke openbaring of iets anders. Indien we de mens als geheel zien en daarbij dan al deze onbekende factoren even als bestaand aannemen, kunnen we ook zeggen dat er een grote overeenkomst is tussen mensbeeld en godsbeeld, want de godsvoorstelling wordt emotioneel kennelijk sterk beïnvloed. Het onbewuste van de mens speelt hierbij een belangrijke rol. De vormgeving in bijvoorbeeld menselijke,of mensgelijke gedaante wordt natuurlijk bepaald door de omgeving. Voorbeeld: de vroegste afbeeldingen en Vikingtekeningen van Thor zijn in feite die van een zegevierende krijgsman. Kijken we naar Wodan, dan heeft die alle kentrekken van een druïde, een tovernaar-krijger. Gaan we in de moderne tijd dan denken we aan Lourdes. Bernadette ziet een maagd. Ze beschrijft die uitvoerig maar wat is het wonderlijke? Op twintig kilometer afstand staat er een kerkje waarin een gesneden en geverfd beeld staat dat praktisch gelijk is aan haar beschrijving. Conclusie: Ze heeft iets gezien en heeft daar een herinneringsbeeld aan toegevoegd. Ze heeft het beeld van die maagd geschapen op grond van een herinnering maar ze heeft wel iets werkelijks beleefd. Wat? Dat is een vraag die je alleen in het geloof kunt beantwoorden maar zeker niet rationeel. Wanneer een Bernadette Soubirous, en er zijn later nog wel enkele beelden van kinderen, andere mensen, die verschijningen zien en die verschijningen beantwoorden aan stoffelijke herinneringsbeelden, dan moet de mens hier het beeld van een God scheppen, maar hij moet gelijktijdig iets beleven dat juist dat beeld uit de herinnering naar voren doet komen.Ik stel dat de totale mens in zich een weten heeft waardoor een meer reële godsbeleving en -voorstelling mogelijk wordt. Maar binnen de beperking van de menselijke ratio, van de menselijke emotie kan men zich alleen uitdrukken in beelden, ontleend aan de maatschappelijke samenhang, aan de preleverende voorstellingen die dan aanwezig zijnen dit in vereniging met emoties die verder niet omschrijfbaar of uitdrukbaar zijn. Conclusie: godsbeeld en mensbeeld in stoffelijke zin hebben een verschillende waarde, een verschillende samenhang en hun relatie is betrekkelijk.

Uitgaande van de totale mens en het godsbeleven, anders dan een godsbeeld dus moeten we echter zeggen dat dat godsbeleven zeer waarschijnlijk de werkelijkheid benadert, zij het op onvolledige wijze. Hier zou de mens- en godsbeleving een volledige eenheid zijn waarbij het geheel van bewustzijn en vermogen wordt uitgedrukt in een beleving van het onbekende.

 

v      Is het godsbeeld van de mens een ideaalbeeld?

Elk ideaalbeeld van de mens is een droombeeld. Het godsbeeld is dat eveneens. Wat u zegt zou dus juist kunnen zijn. Maar laten we één ding niet vergeten. Het ideaal is iets wat niet reëel is, maar in de plaats van de realiteit wordt gesteld in de hoop zo een aantal aspecten van die realiteit te kunnen ontvluchten. Ik geloof niet dat dat voor een godsbeeld helemaal waar is. De emotie hier is er geen van begeerte, wanneer je in de uiterste consequenties komt, het is er ook niet in de eerste plaats een van angst. Bij de beleving van de Kracht is het goddelijke alleen maar een vrede waar geen naam voor is. Misschien iets dat je kunt omschrijven met de woorden van Mozes op de berg Sinaï."Hij sprak tot mij in een duizelende stilte". Ik denk dat je daar heel dicht bij de werkelijkheid ligt. En daarom zou ik niet graag willen beweren dat het godsbeeld een ideaal is. Maar aan elk godsbeeld worden consequenties verbonden. Er ontstaat dan een ideaalbeeld ten aanzien van God en de wereld afhankelijk van de gedraging van de mens. En elke mens hoopt dat dit ideaal waar wordt en wacht voortdurend ongeduldig tot alle anderen ermee begonnen zijn

 

v      Waarom laat God zijn schepselen zo in het onzekere?

Als God een mens was, dan kwam hij misschien op theevisite maar het is duidelijk, met een abstractie, en dat is God voor ons denken, kun je niet even een pint gaan pakken. God is wel, maar God is geen mens. God is een totaliteit, en die totaliteit heeft wel een bewustzijn, neem ik aan, maar dat zal dan zodanig verschillen van alles wat een mens denkt, dat er zelfs geen analogie te vinden is die dat enigszins; kan uitdrukken.Datgene wat een mens innerlijk aanvaardt, probeert hij te verwoorden. Dat is het geval geweest bij Jezus. Dat is het geval geweest bij Boeddha, bij Mohammed, bij Apolonius, noem ze maar op, al die bekende sterren uit het verleden. Hun verwoording is echter een persoonlijke benadering die wordt omgezet in een kosmische waarheid omdat de bron ervan een kosmische waarheid is. Een God die zich aan u laat kennen is een God die tot uw peil moet afdalen en dan is Hij geen God meer, want dan valt de omvattendheid weg.

Het is hetzelfde als ik tegen u zeg: Wij vingers, zouden u vragen, o duim spreek tot ons. Die duim kan wel waggelen, maar de vingers snappen het niet. En de mens kan niet begrijpen dat zelfs die duim, die hij God noemt, met de vingers samen deel is van de hand die alleen maar een bepaald functioneel deel is van het menselijk lichaam, begrijpt u? En dan is het duidelijk: een werkelijke God kan zich niet aan de mensheid openbaren op een wijze die voor de mens begrijpelijk en verstaanbaar is. Hij kan de mens misschien voor een ogenblik iets in zijn wezen doen beleven, maar die beleving zal dan altijd terugvoeren tot een zuiver persoonlijke interpretatie waarbij analogieën op grond van een voorgaand beleven, bepalend zijn voor de uitdrukking die je geeft.

  

v      Dan moeten we God niet zoeken?

Neen, dat vind ik ook onzin. Kijk, als ze zeggen: Zoek God of God zoekt u, dan ontkennen ze de totaliteit van het goddelijke die ze weer in andere woorden gelijktijdig leren. Waarom zou je God zoeken als Hij alomtegenwoordig is? Dan hoef je God niet te zoeken want die is er. Wanneer God deel is van ons en van alle dingen zonder het direct tot animisme te maken, dan is die God aanwezig. Hij hoeft ons niet te zoeken want Hij is de basis van wat wij denken te zijn. Wij hoeven God niet te zoeken, want Hij leeft in ons en rondom ons voortdurend met ons. En ja, dat is waarschijnlijk dan weer een schisma, of misschien wel een anathema in de ogen van hen die juist het zoeken naar God als de basis van hun leven maken. Maar zou je niet het best naar God zoeken in je medemens? Het is maar een vraag. Een medemens is iets wat je kunt proberen te begrijpen. Voelen dat op de achtergrond de levende kracht van God is stelt u bovendien in staat om hem te waarderen en misschien zelfs lief te hebben gelijk uzelve. Want er is geen wezenlijk verschil buiten dat in uiting. Ik denk dat u daar het antwoord hebt.

Ik hoop voldoende duidelijk gesproken te hebben zowel in betekenis als in klank en ik dank u voor het geduld waarmee u mij hebt willen aanhoren.

 

 

 

 

IMPROVISATIE.

 

 

zittenblijven, lente, griep.

  

De griep aan het begin van de lente zal voor vele leerlingen een prettige verklaring zijn voor het eventueel zittenblijven.

  

Er is een griep, een onbekende storing, onevenwichtigheid bepaald door psyche en de tijd, zo goed als door een virus, soms dat al te saam u dan doet wenen, kuchen, hoesten totdat u eindelijk daarvan moe verzucht: ach, kwam de lente maar, ach, kwam de zon nu maar terug en was het eindelijk waar dat ik weer fris en vrolijk en zonder griep kon gaan. Dat zou het grootste geluk zijn voor mij in dit bestaan. En peinst men zo en zoekt men zo en zou men het willen schrijven als een gedicht, ik raad u toch, vergeet uw griep en laat het blijven. Blijf zitten waar je zit, zoek vrede in je geest, ga dan de wereld in en wees dan onbevreesd. Vrees niet voor griep of kou, vrees niet voor lentetijd, voor hitte van de zomer of voor de werkelijkheid. Vrees niets. Wees in uzelf in vrede. Zoek vrede met het heel bestaan. Wil al aanvaarden in uw wereld. Leert tevens gevend ondergaan. En komt u dan, ‘t kan som gebeuren, tot een verstarringsstereotiep, zeg niet, dat is mij overkomen, maar zeg ‘k heb geestelijk de griep.

    

Uitgesproken te Antwerpen op 18 februari 1986.

    

Informatie aangaande de bronnen van de  teksten kan je vinden op volgende website's: 

  

http://users.skynet.be/rabdomantie.center/

      

http://www.saint-pierre-les-bregines.org/

    

 http://www.scribd.com/people/view/31429-rober

 

07-03-08

DE KERN VAN DE ESOTERIE.

DE KERN VAN DE ESOTERIE.

Aan het begin van deze bijeenkomst zoals altijd moet ik u vertellen dat wij, spreken van deze groep niet alwetend of onfeilbaar zijn, m.a.w. we vinden het prettig wanneer u zelf nadenkt over alles wat wordt gezegd. U hoeft het er niet mee eens te zijn. We hopen wel dat u eventuele argumenten zoudt willen overwegen.Dan zou ik graag vandaag met u willen spreken over de kern van de esoterie, dat is dan weer eens wat anders.Esoterie is de kennis van het innerlijk zoeken, of beter misschien nog, de kern van het verborgen ego. Wanneer je met esoterie bezig bent dan weet je nooit waar je terecht komt. Natuurlijk, er zijn veel esoterische systemen en die hebben alles precies op een rijtje staan. Maar als je goed kijkt, dan klopt er geen één helemaal. Het blijkt namelijk dat de regels, die je in woorden op kunt stellen, niets te maken hebben met een innerlijke waarheid die je kunt beleven, al is het alleen maar omdat die waarheid een sterke emotionele belevenis is die een vertaling in woorden eenvoudig niet toelaat.Nu zijn er nogal wat esoterische groepen en systemen in deze tijd en het is misschien leuk om na te gaan hoe de esoterie eigenlijk begonnen is.In het fabelrijk Atlantis, dat overigens, althans ten dele, reëel heeft bestaan, had je de zogenaamde witte priesters, dat wit is er pas later bijgevoegd, maar dat waren een soort heremieten, mensen die zich terugtrokken in de eenzaamheid en die in een systeem van mediteren een innerlijke verlichting wisten te krijgen, waardoor ze de mensen konden helpen om juiste beslissingen te nemen. Hun partners later, hun tegenstanders ook, dat waren de zogenaamde stads- of tempelpriesters en die begaven zich in die tijd ook al meer in de politiek dan in de waarheid.Toen deze mensen dit systeem van meditatie, want dat was het in feite, hadden ontwikkeld, dan zijn ze dat natuurlijk gaan uitdragen en zoals u misschien ook weet zijn er vanuit Atlantis meerdere uittochten geweest, waarvan twee naar het westen en dat zijn de voornaamste geweest: ongeveer 40 000 jaar geleden en ongeveer 10 000 - 8 000 jaar geleden. In beide gevallen zijn er nogal wat van die witte priesters meegetrokken. Hun eigen mogelijkheden werden steeds sterker beperkt door priesters die zich met de macht vereenzelvigden en die met de vorsten meespeelden en zo zien we dan dat hun denkwijzen verbreid werden in de richting van o.a. Egypte. Griekenland en Cyprus worden ook aangedaan, maar daarnaast gaat een tocht verder die zich via Aziatisch Turkije beweegt in de richting van Irak, Indië en zelfs in de richting van Tibet. Dit laatste kan ik niet bevestigen, maar het is wel zeker dat er een nederzetting is geweest aan de voet van de Karakorums.A1 deze mensen probeerden nu hun medemensen, die dat wilden, te scholen. In het begin was dat gewoon een overdracht van kennis en daarnaast het leren van het systeem van meditatie, en eventueel contemplatie, van zeer specifieke vraagstukken en problemen.Dat is inderdaad zeer aardig gegaan, maar er ontstonden specialisaties en dan krijgen we magische scholen d.w.z. dat die esoterie wel een deel blijft van wat men een inwijdingsleer noemt, maar dat daarnaast allerhande vakgebieden worden onderwezen, zoals bvb. vormen van lezen en schrijven, vormen van kruidkunde, de behandeling van metalen, het werken met zeg maar chemicaliën: het eerste begin van de chemie, dat hoort er allemaal bij. Ook psychologie, psychiatrie, het gebruik van paranormale gaven, dat komt allemaal bij die scholen terecht. Want uit deze scholen ontwikkelen zich langzaam maar zeker denkers die nog wel degelijk de discipline van het in zich keren en vanuit het innerlijk beleven van die totaliteit hanteren, maar ze onderwerpen zich niet meer zo sterk aan een school.We krijgen dan de filosofen, zoals we die bv. in Alexandrië zien, waar nogal wat esoterische systemen zijn zoals we die ook later te zien krijgen in Griekenland en zelfs in Rome, ofschoon, wat Rome betreft, alleen rond de stad Rome.De leerstellingen die daar ontstaan vermengen zich natuurlijk. Om een voorbeeld te geven: de oorspronkelijke esoterie wordt vermengd met het Christendom. En dan blijkt aan de ene kant dat men zich dus camoufleert: alchemisten bvb. proberen hun eigen geheimen uit te drukken in zuiver christelijke termen, en anderzijds zien we dat bepaalde kloosterorden of groepen van anachoreten zich bereid verklaren om het systeem van het esoterische streven door te zetten. Het wondere is dat de esoterische mystiek zelfs nog bestaat in de orde van Ignatius van Loyola, de Societas Iesu. En zo wordt eigenlijk alles overgeleverd.Wat je in deze tijd vindt dat is een samenraapsel uit het verleden dat gebruikt wordt als verpakking voor een waarheid die de dag van vandaag ook nog geldt. Je kunt dat vinden in de maçonnieke riten, de maçonnieke loges. Hier wordt wel degelijk gebruik gemaakt van een juiste en hanteerbare mystieke benaderingsmethode en wanneer de eenling daar op de juiste wijze deel aan neemt en hij zit toevallig in een loge waar dat niet voor hem het enige is, dat hij de enige is, dan wordt dat weer bereikt. We zien dat bvb. in de theosofie meeklinken.In de theosofie wordt veel Oosterse wijsheid, met daarnaast ook veel van de esoterische bestreving geïnjecteerd. De antroposofen veranderen het een klein beetje door hun kennisbenadering, maar ze bereiken ook hetzelfde. En de Rozenkruisers, die overigens niet zo oud zijn als ze zelf wel beweren, althans in deze organisatievorm, hebben eveneens weer het mystieke systeem waarbij zij zich dan weer op bepaalde kabbalistische en magische geheimen baseren, maar waarbij het weer gaat om dezelfde kennis, de innerlijke beleving en het scheppen van een relatie met de kosmos.Dus, wanneer we nu spreken over esoterie, dan is dat niet alleen maar een modegril die toevallig de dag van vandaag alleen maar een beetje naar voren komt.We hebben wel degelijk te maken met iets dat in de mens al vele duizenden jaren, om niet te zeggen tienduizenden jaren, een rol heeft gespeeld.Wat is het wonderlijke van de esoterie? Het is eigenlijk de ontkenning van de absolute zelfstandigheid van de mens. Dat vergeet een mens ook wel eens. Ze denken: Ja, ik ben ik en als ik naar binnen kijk wordt ik meer ik. Maar diep in jezelf ben je verbonden met de totaliteit. Je kunt geen mens zijn zonder deel te zijn van de mensheid. Maar dat wil zeggen dat het behoren tot de mensheid bepalend is voor de wijze waarop jij mens kunt zijn. Het klinkt natuurlijk wel een beetje cryptisch, maar het is niet van mij, hoor, het is inderdaad van een deskundige op dit terrein.We komen dus terecht in een innerlijke wereld waarbij we dan uiteindelijk wat men noemt "het grote Licht" ontmoeten. Een vonk misschien, en wanneer je die hebt gezien, dan kun je je afvragen:"Wat doe je er mee?" Maar het blijkt dat dat niet alleen.maar een bron van licht is of een ogenblik van zelfvergetelheid, zoals de mystieker het meestal omschrijft. Het is gelijktijdig een bron van kracht. Wanneer je je volledig daarop in kunt stellen, dan kun je daar krachten aan ontlenen. alleen kun je die kracht niet redelijk omschrijven en je kunt ze maar ten dele redelijk dirigeren. Je kunt niet iemand genezen omdat je hem verstandelijk wilt genezen, wanneer er niet in je een emotie is waardoor je je gelijktijdig gedreven voelt tot het genezen, ook wanneer dit zelfs redelijk niet denkbaar, haalbaar of voor u nuttig zou zijn. Op alle andere wijzen van werken is hetzelfde van toepassing, het geldt allemaal een beetje gelijk.Het komen tot die kern betekent echter wel dat je door illusiewerelden heen moet breken en nu is het heel erg leuk om te zeggen:"Ja, wij leven in een wereld van waan en daarachter is alles perfect." Maar wat heb je daaraan? Ik bedoel: wanneer de waan als werkelijkheid wordt ervaren en iemand slaat je met een koevoet op het hoofd, dan kun je wel zeggen: "In de werkelijkheid is dit niet gebeurd." maar ondertussen heb je een buil en hoofdpijn, een hersenschudding. Ofschoon ik heb gehoord dat er mensen zijn die er nooit last van hebben, die hebben geen hersens meer. U niet hoor! U moet hersens hebben, anders was u niet hier naartoe gekomen, want wat wij doen is een oefening in denken eigenlijk op de eerste plaats.Realiseer u dus, waan is een mooie leuze, maar die waan dat is onze interpretatie van de werkelijkheid. Omdat de wijze waarop wij de feiten zien meebepalend is voor de manier waarop we onszelf kunnen zien, is het heel erg moeilijk om afstand te doen van onze illusies. Het is niet alleen de wereld die je waar gaat zien, nee, je gaat ook jezelve zien zoals je bent en dat is nu juist het pijnlijke punt, want u hebt gedacht dat u bepaalde rechten hebt en nu blijkt dat u ze niet hebt. U hebt gedacht dat u meer waart dan een ander en nu blijkt dat daaraan nogal wat mankeert. U hebt gedacht dat u de enige waarheid had en nu blijkt het duidelijk dat u niet meer bent dan een splinter van de boom van de waarheid. Dat is allemaal pijnlijk.In de esoterie ontmoeten we dat natuurlijk, want als je naar het werkelijke ik en het innerlijke licht wilt dan moet je afstand doen van je illusies.0, niet dat je ze blijvend terzijde hoeft te stellen, dat is weer wat anders. Maar wanneer je naar binnen toe gaat dan moet je al die pretenties, al die interpretaties, die beoordelingen als het ware, naast je neerleggen. Dan pas kom je dichter in de buurt van de kern van je eigen wezen. En ik neem aan dat het juist dit punt is dat de esoterie zo verrekt moeilijk maakt.Het is natuurlijk leuk om te zeggen: "Ach, we kunnen dat uiterlijk voor een groot gedeelte tot stand brengen, we harmoniseren de levensstromingen, we brengen onszelf in het juiste magnetisch evenwicht en daarna gaan we dus als het ware uit onszelf en vanuit onszelf gaande beschouwen we onszelf in werkelijkheid." Het is heel mooi, maar het erge is: je komt er zo verrekt moeilijk toe. Juist daarom kun je zeggen: de esoterie is een beetje afstand doen van je illusies, zonder je eigen doel te verliezen.Je hebt altijd dingen waarvan je innerlijk weet dat het voor jou wensen waard of goed is. Je weet niet eens waarom. Die innerlijke waarheid die moet je dan maar volgen, dat is je doel. Zodra je zegt: "Ja, nu heb ik afstand gedaan van mijn eigen illusie dat ik meer ben dan een ander, dus heeft het nu geen zin meer mijn doel nog na te streven," dan maak je de grote fout dat je je werkelijke mogelijkheden en je werkelijke toestand eveneens terzijde gooit. Daar heb je natuurlijk niets aan. Je moet dus bij esoterie bereid zijn om de illusies en denkbeelden opzij te schuiven. Nou, daar is nogal wat over te doen geweest.Er is eens iemand geweest.die zeide: "We kunnen met de wetenschap alles benaderen." En degene die daar antwoord op gaf die zei: "Vergeet niet dat de wetenschap een klein eiland van kennis is te midden in een oceaan van onbenul." Hij zei: "Ja, de anderen." "Neen, ook u !"Dat is iets dat moeilijk valt als je zegt: "Bij jou zit er ook veel onbenul", maar dat is eigenlijk altijd waar. En als je dat niet toegeeft, dat je voor jezelf onvolledig bent, dat je kennis zeer betrekkelijk is, dat je innerlijke ervaringen zeer betrekkelijk zijn, dat zelfs het geloof dat je in jezelf hebt heel betrekkelijk is, dan pas kun je verder gaan. En daarom zegt men wel eens dat esoterie vergt dat je afstand doet van jezelf. Het is natuurlijk kolder. Kijk, als je jezelf weggeeft, wat blijft er dan over om nog te beleven? Er blijft niets. Dus je behoudt jezelf wel, maar je geeft als het ware je droombeeld van jezelf weg.Nu zijn er mensen die zeggen:"Ja, dat is allemaal mooi, erg duister altijd, heel erg mystiek, heel erg zwevend," en ze beschouwen de esoterie als het vliegend tapijt waarop onvermogenden toch proberen zich boven de massa te verheffen. Maar wanneer je de feiten gaat bekijken dan ziet het er toch een beetje anders uit. Want het is niet zo dat die esoterie alleen maar onpraktisch is, integendeel. De esoterie is juist door de innerlijke arbeid die je verricht, wel degelijk een aansporing tot een verandering van je eigen houding in je leven. Het is een aansporing tot zelfbeheersing, tot erkenning van de relativiteit van het, gebeuren buiten je en rondom je. En het is, geloof ik ook nog, de grote uitbreiding van je wereldbesef. Kijk, wanneer je in de esoterie innerlijk die eenheid krijgt, vindt je ook vrede.Vrede betekent de afwezigheid van de extreme stimuli als angsten en begeerten. Dit betekent een objectievere waarneming van je eigen wereld. Het betekent een overzicht over die wereld. Je betrokkenheid wordt niet meer door het gebeuren bepaald, maar door je eigen innerlijke erkenning. Je kunt dus veel doelbewuster en veel doelmatiger handelen. En dat is nog niet alles.Iemand heeft gezegd: "Een mens ziet allen wat hij wil zien. Wanneer hij iets ziet dat hij denkt dat niet kan bestaan dan wil hij het niet zien, omdat hij denkt wanneer hij zegt dat hij het gezien heeft, een ander zal zeggen dat hij denkt dat hij gek is." Een uitspraak die nog niet zo vreemd is, want wanneer iemand zegt: "Ik heb een vliegende schotel gezien,"dan heeft hij een verschijnsel waargenomen, dat is regel. Of ik dat nu een vliegende schotel noem, of een vlieger met een lantaarn, bij wijze van spreken, dat maakt toch geen verschil uit, nietwaar? Hij heeft een verschijnsel waargenomen.Dan beginnen de anderen al: "Ha! ha! ha! " of omgekeerd: "Heb je er een gezien? Hoe zag hij eruit? Zijn ze eruit gekomen? Waren het kleine groene mannetjes of grote gele kerels?" Nou ja, ik bedoel maar ....Nee, ik heb iets waargenomen. De betekenis daarvan ken ik niet. Dat heeft het in mij wakker geroepen. Maar wanneer het in mij een waarneming wordt en er zijn bepaalde signalen, telepathische signalen bijvoorbeeld, laten we dan even bij die vliegende schotel blijven, echt gezellig. Ik bedoel, vliegende schotels dat is op dit ogenblik in de mode, het vliegende servies komt dan wel over een paar jaar.Telepathie dat is iets waar de meeste mensen wel mede te maken hebben, maar te weinig van merken, al is het maar omdat ze voor zichzelf dat niet kunnen verwerken. Men schuift dergelijk zwakke signalen opzij als zijnde van geen enkele betekenis. Maar stel nu eens voor dat iemand in die schotel daar telepathisch naar de aarde uitzendt.Wanneer je objectief bent, dan registreer je dat, dan kan die andere je een boodschap geven of hij kan je alleen maar een voorstelling van zichzelve geven, of hij kan alleen. maar duidelijk maken dat hij een voertuig is, maar dat hindert dan niet, dan heb je een beeld. En dat is precies hetzelfde, ik zie dat zo vaak. Medici bijvoorbeeld, diagnostiek.Wanneer een medicus gevoelig is, dan ziet hij de symptomen, dat is , de redelijke beperking van de reeks mogelijke verklaringen. De verklaring die voor de symptomen wordt gegeven uit een hele reeks van mogelijkheden wordt intuïtief gekozen, niet op grond van redelijkheid, of zoals men dan vaak zegt: vakkennis, maar gewoon op grond van aanvoelen, omdat de medicus die gevoeligheid kan verwerken.Binnen zijn eigen beeld van eigen kennis doet hij het.Wanneer een mecanicien hetzelfde doet, dan deugt dat niet voorzijn baas, tenzij het weer te maken heeft met zeer specifieke problemen, bijvoorbeeld: bijzondere auto's, ontsteking naregelen en dat soort dingen, dan kan hij er wel gebruik van maken, maar hij kan er niet mee werken op. een ander terrein omdat de mensen hem dan zouden uitlachen, omdat hij dan terecht komt in een vacuüm, een soort luchtledig.Nu stel ik dit: De esoterie geeft ons niet alleen de afstand, maar maakt het ons ook mogelijk om meer van de signalen die ons bereiken, als regel te beschouwen. We kunnen onze waarnemingssfeer dus aanmerkelijk uitbreiden en dat betekent niet alleen grotere gevoeligheid, maar het betekent ook wel degelijk dat je waarschuwingen krijgt die een ander niet ontvangt omdat hij er niet naar luistert; dat je tips krijgt op elk terrein en dat je zelfs, aanvoelend hoe je moet werken, je eigen krachten doelmatiger gaat gebruiken.Had u gedacht dat dat allemaal in de esoterie zat? Esoterie is zoiets als de gevechtssporten in sommige gevallen. Een vakkennis, maar ook een vooruit aanzien van wat er kan gebeuren. Het is iets als schaken. Het is een complex probleem, een aantal ontwikkelingen verder zien dan anderen. En dat vloeit er allemaal uit voort. Het is niet alleen maar de dwaasheid. Och, het is allemaal heel mooi. Er zijn mensen die zeggen:"Ik ga mediteren".. Vergeet het. Mediteren, diep in jezelf schouwen, dat zijn gewoon zaken die je moet beleven. Maar het beleven op zichzelf, en dat is belangrijker, verandert je relatie met je wereld. Er komt meer werkelijkheid bij te pas.En nu gaan we over naar een ander hoofdstuk. Er is rondom u een wereld van geesten. Nu hoeft u dat niet te geloven, hoor, het is zo. U kunt nergens op uw eentje naartoe, niet eens naar de badkamer. Er is altijd wel iets van geestelijke aard in de buurt. Niet dat ze op u letten, daar is ook geen aanleiding toe, mijn wereld is een andere dan de uwe, maar ze zijn er. En dat zijn niet alleen de geesten van de overgegane, het zijn ook een hele reeks andere krachten, die bestaan op een andere manier als u. Als u het goed bekijkt eigenlijk,dan zit u als een boon tussen een zak met erwten. Er zijn ook mensen die het anders omschrijven. Ik heb eens iemand horen zeggen, ook van ons: "Wanneer u dat niet kunt begrijpen, dan zit u als een zak tussen bonen en erwten." Het is misschien geen algemeen gangbare uitdrukking, maar waar het mij om gaat is dit : U zit dus in een wereld waarin andere werelden vaak heel dicht bij u komen. Het zijn wat men noemt de astrale werelden, de spoken. Zo een vriend van mij zegt: "Een spook is een nozem uit de geest die een beetje rotzooi komt maken op aarde omdat hij toch lekker kan verdwijnen."Maar al die dingen zijn er, en al die dingen, voor zover ze invloed hebben op uw wereld en merkbaar zijn op uw wereld, geven signalen af. Ze geven straling af. U kunt ze ontvangen. U kunt daar iets van meemaken.U kunt als het ware, terwijl u op aarde leeft, in zekere mate deel worden van een aantal geestelijke werelden, niet helemaal hoor,dat komt pas later, als u uw jas afgelegd hebt. Maar geestelijke werelden hebben niet alleen invloed op u, maar ze hebben ook een overzicht! Om u een klein voorbeeld te geven: de tijdsfrequentie van mijn wereld is een beetje anders dan die van u. Dat houdt in dat ik mijn tijd ten opzichte van de uwe kan vertragen of kan versnellen. Dat houdt in dat ik vooruit kan lopen op ontwikkelingen en mogelijkheden. Dat houdt in dat ik een grotere overwegingstijd kan gebruiken om toch volgens u seconden snel tot een beslissing te komen. Wanneer u gevoelig bent voor die werelden, dan krijgt u in meerdere of in mindere mate diezelfde mogelijkheden en in ieder geval krijgt u de resultaten daarvan te verwerken. Het is niet alleen maar een kwestie van : o, jongens, wat zijn we heilig. U weet wat een heilige is? Iemand wiens zonden na zijn dood zelfs nog niet bekend zijn geworden. Vandaar dat hij met kerkelijk imprimatur in de hemel zetelt, althans volgens de boeken.Wij zijn gewoon wezens die innerlijk verbonden zijn met al die werelden, ook de geestelijke werelden. Door nu naar binnen toe te gaan en daardoor afstand te nemen van onze illusiewereld worden wij meer bewust deel van die andere wereld. Wij worden gevoeliger voor de signalen van de geesten, van de astrale aanwezigheden, we worden gevoeliger voor emotionele en andere uitstralingen van medemensen. En, en dat is vaak heel erg belangrijk, we krijgen een beter begrip voor ons eigen evenwicht of onze eigen onevenwichtigheid.Dan zou ik willen zeggen: esoterie is niet alleen maar een methode om hogerop te komen. Trouwens, hoe hoger je komt hoe groter de kans dat je je nek breekt. Je valt onwillekeurig toch weer terug. Maar het is eigenlijk een methode om vollediger te leven. En wanneer je dat nu als basis neemt dan wordt het ineens begrijpelijk waarom men ook in de Oudheid zo enorm veel belang heeft gehecht juist aan die esoterische scholen. Waarom men altijd weer het zoeken naar een innerlijke kern heeft gezien als de basis, ook voor wetenschappelijke ontwikkeling. Dan wordt het je duidelijk waarom de alchemist niet alleen zijn materieel laboratorium heeft, maar ook zijn meditatiekamer, zijn geestelijk laboratorium.

Menselijk leven en geestelijk leven moeten samensmelten. Pas wanneer beiden elkaar volledig aanvullen, kun je komen tot optimale prestaties, op welk gebied dan ook. En ik dacht dat ik dan wel wat stof ter overweging had neergelegd, wanneer u wilt reageren op dit ogenblik bent u welkom.

 

 

v      Zijn er bepaalde gevaren in 't oog te houden, als men esoterie beoefent?

Wanneer u esoterie beoefent op de juiste wijze is er maar één gevaar en dat is dat u een hartverlamming krijgt wanneer u voor het eerst de werkelijkheid omtrent uzelf beseft. Maar dan komt u aan onze kant en dan weet u het heel gauw. Neen, gevaren zijn er niet wanneer u met esoterie in deze zin begint. Wanneer u namelijk zoekt naar uw innerlijke werkelijkheid, dat betekent dat niet dat u uiterlijk hoeft te veranderen. Uw wereldbeeld verandert wel, maar uw gedrag in de wereld behoeft niet te veranderen. U gaat alleen de werkelijke betekenis ervan inzien daardoor ook uw eigen mogelijkheden. D.w.z. dat iemand die de esoterie beoefent niet onevenwichtig wordt, integendeel dat hij geestelijk evenwichtiger wordt, dat hij vaak psychisch en fysisch dan ook meer weerstandsvermogen heeft tegen verschijnselen dan de doorsneemens. Het is dus geen groot gevaar. U zult zeggen: "Ja, maar als we dan met die geesten in contact komen?" Wanneer u dat doet in een overgave aan die geesten is het gevaarlijk, want dan bezit u niet zelf het beslissingsrecht of de macht, u doet daar geheel of ten dele afstand van. De esotericus echter heeft die kontakten op basis van bewustheid, m.a.w. het is geen beheerst worden door een entiteit, of een entiteit die door u spreekt of inspireert, u hebt gewoon te maken met een gesprek tussen u en de geest en uitspraken op een stilzwijgende of telepathische basis waardoor uw beslissingen op aarde door de aard der zaak beïnvloed kunnen worden, maar alleen wanneer u dit wenst en zoverre u dit wenst.Dus ik zou zeggen: Nee, de esoterie als zodanig bergt geen gevaren, wel de excessieve beoefening van bepaalde disciplines, die kunnen gevaar bergen, maar dan kom je wel weer altijd op het terrein waarbij je de werkelijkheid probeert te vervangen door een andere werkelijkheid. Men noemt dat,wel eens: het scheppen van een alternatief wereldbeeld. Je schept dan een wereld waarin het leven anders in dan in die wereld waarin je weet te leven, handelt alsof je in die andere wereld zoudt bestaan en probeert daardoor een aanpassing te krijgen tussen de wereld die je als ideaal opbouwt en de wereld waarin je werkelijk leeft. Dit is wat bijna altijd mislukt omdat niemand in staat is zijn illusies aan een ander over te brengen. Kijk, als je een denkbeeld volledig, met alle intenties, alle emoties en achtergronden over kunt brengen op tienduizend mensen; dan is dat voor die tienduizend mensen ook een werkelijkheid geworden en dan kun je, vanuit die werkelijkheid, samen misschien iets doen. Maar die overdrachtmogelijkheid bestaat meestal niet. Dus, wat datbetreft, is het wel een kwestie van voorzichtig zijn.

Ja, en wat zouden er verder voor gevaren in kunnen zweven? 0 ja, één ding wel en dat is dat u zich realiseert dat u meer krijgt dan u toekomt. Onthoud u dan maar één ding: dat zoveel mensen minder krijgen dan hen toekomt, dat u van het meerdere dat u hebt misschien diegenen die te weinig krijgen iets meer kunt geven en dan schept u vanzelf een kosmisch evenwicht.

  

v      Vindt u magie een goede manier om esoterie te bedrijven?

Neen, dat vind ik niet. Ik vind dat uit de esoterie een praxis voortkomt die de normale mens als magie omschrijft omdat het een wetenschap is die niet uitdrukbaar is met menselijk logische termen, dat wel. Maar wanneer u zegt: magie, mag ik u dan iets anders vragen? Het is misschien een heel gekke vraag:. "Kunt u een dier beter leren kennen door van het vlees ervan fricassee te maken?" Wanneer u magie gebruikt, dan gebruikt u zeer kleine elementen uit een zeer groot harmonisch geheel om daardoor effecten te veroorzaken met middelen die onlogisch schijnen. Wanneer u esotericus bent echter, dan kent u het totale beeld en.kunt u daaruit de invloeden zonder meer kiezen. U behoeft dus niet meer eerst de zaak ritueel te bekijken, ze fijn te hakken om dan de passende stukjes eruit te halen. U pakt eenvoudig uit de bestaande invloeden die invloeden die u nodig hebt en u voegt ze samen.

Een toch wel ingewijde persoon op dit terrein heeft eens gezegd: "De ware magie is niet ritueel. Ze is de spontane uiting van het innerlijk besef, gericht door de wil. En rituele magie is niets anders dan het scheppen van een reeks zinloze gewoontepatronen om stemmingen en instellingen en geestelijke afstellingen op te wekken zonder dat men beseft wat men in wezen doet': En ik ben het voor een heel groot gedeelte met hem eens. En daarom zou ik zeggen: magie in de rituele zin lijkt me zeker niet de juiste benadering. Ik zou zeggen: Wanneer u met de Grand Albert bezig bent en u leest haar zo dat ze u zonder meer helder en begrijpelijk is, dan hebt u geen behoefte aan de hulpmiddelen die daarin worden aangeduid zonder dat ze voldoende worden omschreven om er zonder dat innerlijk begrip werkelijk iets mede te doen.

  

v      Er zijn mensen die vitalisatietherapie toepassen, magnetiseren. Zou het wenselijk zijn dat ze zich tezelfdertijd zouden concentreren op of vragen om bijgestaan te worden door een andere entiteit?

Ja, wanneer u dus niets beters hebt. Kijk, wanneer je maar alleen een beker water hebt en je weet niet waar de kraan zit, dan kun je allicht aan iemand anders vragen: "Gaat eens even naar de kraan en haal me een kan." Dat is wat er gebeurt wanneer u een geest vraagt om u te helpen. Die geest verschaft u hetzelfde dat in u bestaat. Maar wanneer u zelf weet waar de bron zit, en die zit diep in uzelf, dan hebt u de bijstand van de geest niet nodig, want dan tapt u direct uit de totaliteit van zeg maar de oerkracht, of de kosmische kracht en in dat geval zal uw werkmogelijkheid ook niet gelimiteerd zijn. U zult dus zeer veel kracht kunnen opbrengen voor zeer veel gevallen achtereen.Op het ogenblik dat u afhankelijk bent van entiteiten, bent u afhankelijk van hun vermogen om de voor u passende energiestroom naar u te geleiden zodat u die verder kunt geven. Maar aan de andere kant, wanneer u met dat beetje prestatie denkt, er zit niet genoeg in, dan is het allicht beter dat u zegt: ik loop eens naar de pompen haal nog een emmer en ik zou dus zeggen: Wanneer u denkt dat u tekort schiet, roept u een geest aan, als het even kan een geest die u een beetje kent of waarvan u weet dat die welwillend is. En indien u dat niet kunt, u hebt geen bewuste geest die u aan kunt roepen, nou, richt u zich dan maar op God.

Kijk, als je de directeur vraagt, dan zal hij toch de loopjongen wel sturen, maar dan kun je er wel van uitgaan dat hij in dit bedrijf toch wel de goede stuurt. Op die manier kunt u zich dan verzekeren van meer energie en een snellere herstelmogelijkheid dan zonder dat het geval zou zijn.Maar het is dus niet het Ultima Thule, het is niet de uiteindelijke bereiking, het is alleen maar een hulpmiddel omdat je nog niet in staat bent uw werkelijke, innerlijke bron volledig te gebruiken.

  

v      Is er een mogelijkheid dat men dat zelf kan ontdekken in zichzelf, zonder hulp van anderen?

U kunt geen hulp krijgen daarbij, het is een reis in uzelf.

  

v      Is het dan mogelijk dat .... (verdere vraag onverstaanbaar) ?

Door alle eeuwen heen heeft men het ontdekt.

  

v      Door ervaring, of wat ?

Het is een innerlijke ervaring, ja, en een esoterische school die heeft altijd omstandigheden geschapen waarin je ontdekking gemakkelijker werd, maar heeft nooit de ontdekking zelf als het ware met wegwijzers mogelijk gemaakt. Het is en het blijft een reis in jezelf en daarom kunt u rustig zeggen: Een mens die er innig en intens naar streeft om zijn innerlijke kracht te ontdekken, die zal te enigerlei tijd opeens zien dat zijn wereld wegvalt, verandert en dat hij die eerste glans diep in zichzelf ziet. En wanneer je dat eenmaal hebt, dan kun je altijd verder gaan totdat je de bron werkelijk bereikt hebt.

   

v      Maar is het niet heel dikwijls mogelijk dat iemand bereid is om energie te richten door een medemens eventueel maar vertroebeld is en dat hij daardoor van zijn energie afgesneden wordt?

Kun je een druppel water in een oceaan van het water afsnijden? Wanneer u zegt: u wordt ergens afgesneden van uw eigen energie, dan veronderstelt u dat uw eigen energie in haar basis en kernwaarde iets unieks is. Ze is dat niet. Wel het bewustzijn dat door de kernenergie in stand wordt gehouden. De energie als zodanig is overal om u heen. Ze bestaat in de materie, in de kleinste deel van de materie; ze bestaat tussen de sterren, ze bestaat in de sferen. Er is niets waarin deze energie niet aanwezig is.En u realiserend dat de kracht rondom u is, kunt u zelfs, wanneer u schijnbaar een deel van uw kracht verliest, deze kracht toch terugwinnen. Er is een uitzondering op dit punt: Wanneer u bezig bent in een magisch ritueel, dan schept u een tijdelijke, een vertekende werkelijkheid en u sluit uzelf daarin op om een machtsevenwicht tot stand te brengen dat niet op een natuurlijke wijze voorkomt. Daar komt het eigenlijk op neer? Dan zult u dit verlies van kracht lijden, eventueel met alle gevolgen daarvan tot het ogenblik dat u tot de normale krachtsverhoudingen kunt terugkeren, indien u daartoe althans nog in staat bent.U ziet het alweer, we beginnen aan de esoterie en we hebben een paar vragen waarbij we zeggen: Ja, met de esoterie kan ik het zelf doen. Dan is het antwoord: Ja, u kunt hulpmiddelen gebruiken, natuurlijk. Wanneer een acrobaat begint te oefenen dan doet hij dat in het begin met de "longe", dat is een riem met een touw, waardoor voorkomen wordt dat hij met een harde smak te pletter kan vallen. Een leersysteem is iets dergelijks, maar de bewegingen moet de acrobaat heus nog zelf beheersen. In feite doet hij het zelf. Alleen wordt voorkomen dat hij gemakkelijk verongelukt. Alle systemen waarover we het hebben gehad en nog vele andere kunt u als zo'n longe beschouwen. Ze zijn een soort garantie dat je niet door onbekwaamheid te gronde gaat, voordat je in staat bent naar het einddoel toe te gaan.Maar het einddoel ligt voor elke mens in zichzelf. God is de kracht die diep in u leeft, het is de naam die u geeft aan het onbegrepene, dat voor u alleen kan bestaan doordat het zetelt in uzelf. Daar zoekt u naar. Dat kunt u alleen zelf vinden en alleen op een voor u juiste wijze vanuit uw eigen persoonlijkheid.Wanneer we daarbij komen aan de magie dan is het allemaal de kunstjes die daarbij horen en er zijn er heel wat, dat weet ik wel, maar dan moet u ook wel een paar dingen onthouden, als u het niet erg vindt. Wanneer we werken met magie, wanneer we ongeschoold willen werken met geestelijke krachten, wanneer we nog niet tot innerlijke bereiking zijn gekomen en we willen toch kontakten maken met de geest en andere dingen, dan hebben we behoefte aan een enorme discipline. Zelfdiscipline in de eerste plaats, maar heel vaak daarnaast een uiterlijke discipline, uiterlijk gezag, waardoor we als.het ware gemakkelijker in het spoor blijven. Dat heeft niets te maken met bindende voorwaarden om het licht te vinden: dat betekent alleen dat wij door die discipline voor onszelf een betere mogelijkheid scheppen om dat licht te vinden en een juistere gelegenheid om reeds nu, ten dele onbewust, gebruik te maken van de krachten die uiteindelijk van het innerlijk licht voortkomen.En dan hoor je zo allemaal dingen: Is het niet gevaarlijk? Het meest gevaarlijke dat u kunt doen is leven op aarde, weet u dat wel? Bij ons is het veel minder gevaarlijk. Bij u gaat 100 % op de duur dood, wist u dat wel? Bij ons incarneert gewoonlijk niet meer dan 50 tot 55 %. Wij zijn veiliger dan u. M.a.w. gevaren, ach wat is gevaar? Een gevaar bestaat alleen maar wanneer u weigert de werkelijkheid te accepteren en op die werkelijkheid te reageren, dan komt u altijd in moeilijkheden.Dat is ook nog een mooie esoterische wet, die krijgt u gratis cadeau. En als strik op de verpakking, zou ik willen zeggen: Beste vrienden, u denkt misschien nu: och, is dit nu zo belangrijk? Dat ligt eraan wat u van uw leven wilt maken. Het gaat er niet om of u jong of oud bent. Het gaat er wel om of u tevreden kunt zijn met de wereld zoals die buiten u schijnt te zijn of dat u juist die vrede voortdurend pijnlijk mist. Wanneer dat laatste het geval is, dan moet u proberen door te dringen tot uzelf. In uzelf vindt u dan de kracht van evenwicht, de kracht van vrede. En aangezien heel veel mensen in deze wereld niet meer weten naar waar ze moeren draaien of keren, is het misschien geestelijk en materieel raadzaam om de mensen wat meer esoterie aan te bevelen, maar niet in de zin van holle frasen en lege woorden, maar van meditatieve en eventueel contemplatieve benadering van eigen innerlijk om door te dringen tot een werkelijkheid die niet voor een groot gedeelte uit illusie is opgebouwd. En daarmee, vrienden, dank ik u voor uw aandacht. 

IMPROVISATIE:

 

Lente, begeerte, kaars.

 Als een kaars verteerd door de vlam, zo verteert mijn begeerte naar de lente.In mij is stil de kracht die spreekt van eeuwigheid en evenwichten, van de gelijkheid zonder eind. Waarin het zijn van alle wezens, tot een geheel is saamgetwijnd, één koord in 't weefsel van een Schepper, één werkelijkheid die niet vergaat. En toch weet ik, ik ben een vezel die schijnbaar nog alleen bestaat en die zichzelve zoekt te vinden en die uit alle gaan en zijn, probeert voor zich toch weer te putten, een nieuw begin, een lentepijn van botten en van knoppen breken, maar ook van nieuwe bloesempracht, zodat tot vrucht eens weer kan worden al wat de mens heeft voortgebracht, al wat de geest zich heeft geschapen aan denkbeeld, weten en aan kracht, opdat, in het vergaan van 't strijden, in het sterven van de macht, vergaan mag ook de zin en 't lijden komen mag die stille vreugd van al wat leeft een lenteleven, een bloei die wordt tot eeuwige jeugd. Dat is een liedje om te zingen, het is een droom die soms verwaait, maar 't is de werkelijkheid der dingen, die eenmaal, als de aard' niet meer draait om de zon, die eenmaal, als de sterren doven en slechts nog blijft een ik besef, een waarheid wordt. Vandaar dat ik, vanuit die droom, mijn stem vandaag tot u verhef en zeg: Durf van de lente dromen. De barheid, kilheid en de strijd, dat gaat voorbij. En snel zal komen een nieuwe , lichte, vrije tijd. Nu nog is 't worstelen met rede, met menselijkheid, met ook bezit. Maar nu gaat sterven alle strijden en in het sterven vind ik het: een licht dat blijft, een mens die toch blijft dromen, een mens die in zichzelve leeft. Een mens, die met het licht dat in hem is geboren, een kabel naar de hemel weeft.

En al zeg ik het u met stamelende klanken, zeg het met woorden zonder zin, oewa hoka matsi matoeka haoewa dia tofika. De klank van woorden niet begrepen, spreekt toch een taal van werkelijkheid, want achter woorden ligt het denken, en denken is de eeuwigheid.

   

Uitgesproken te Antwerpen op 18 maart 1980.

         
Wenst u zelf een voordracht van Gene Zijde bij te wonen ?Dat kan op donderdag 20 maart 2008 om 20 uur.Voor inschrijving  tel  03 252 74 70
  

  

 

Informatie aangaande de bronnen van de  teksten kan je vinden op volgende website's: 

   

http://users.skynet.be/rabdomantie.center/

 

       http://www.saint-pierre-les-bregines.org/

   

http://www.scribd.com/people/view/31429-rober