14-07-17

Leven is niet...

Leven is niet...

leven, kunst, weten,

Leven is niet alleen maar de kunst

om voort te bestaan;

leven is de actieve keuze uit de vele mogelijkheden die er zijn.

En naarmate het aantal mogelijkheden groter is,

is het belangrijker dat wij juist weten te kiezen.

En juist kiezen kunnen wij alleen doen vanuit onszelf.

18:10 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: leven, kunst, weten |  Facebook |

22-12-14

DE KUNST VAN ZELFBEPERKING.

DE KUNST VAN ZELFBEPERKING.

zelfbeperking, kunst,wereld,begeerte,olympisch kampioen,zedenwetten,religieuze wetten,theologie, geneeskunde,

Voor een mens die leeft zijn er zeer vele mogelijkheden, die hij niet geheel zal kunnen realiseren. Je hebt als mens en ook als geest een zeker aantal kwaliteiten en die maken het je mogelijk heel veel te bereiken. Maar om een maximum resultaat te krijgen zul je in hoofdzaak moeten werken aan datgene, wat voor jou inderdaad bereikbaar is en wat voor jou belangrijk is. Op het ogenblik dat je jezelf op geen enkel terrein beperkt, zul je je energie naar alle kanten gebruiken en verbruiken, zonder daarvoor grote en kenbare resultaten te krijgen.

De kunst nu van de zelfbeperking is wel in de eerste plaats het begrijpen wat belangrijk is. Een zeker meesterschap over het leven krijg je eerst dan, wanneer je precies weet wat je wilt en wanneer je al je krachten en energie inderdaad in die richting gebruikt. Dat wil niet zeggen dat de rest van het leven voor jou niet telt en dat je die eenvoudig terzijde stelt; maar wel dat je een groot onderscheid gaat maken tussen datgene, wat voor jou betrekkelijk onbelangrijk en zeer belangrijk is. Aan het belangrijke wijd je je energie.

In de belangrijke dingen kennen wij ook grenzen. Het is heel duidelijk dat u uzelf misschien zult kunnen hervormen, misschien ook een aantal mensen, maar dat u niet de hele wereld kunt veranderen. Op het ogenblik dat u gaat proberen de wereld te veranderen, kunt u er zeker van zijn dat u een taak op u hebt genomen, die te zwaar is. Ook hier weer de kunst van de zelfbeperking. Vraag u af: Wat kan ik mij van af heden als een bereikbaar doel stellen? Wat kan ik nu met mijn huidige mogelijkheden en capaciteiten bereiken van hetgeen ik begeer? En als u dat hebt gesteld, ga dan daarnaar streven. Ga dan daar uw kracht aan geven. U hebt uzelf dan beperkt, want u zou eigenlijk veel meer willen. Maar juist het feit, dat deze beperking te realiseren is, maakt het voor u metterdaad geestelijk zowel als stoffelijk mogelijk verder te komen. Hoe vager wij onze gedachten en onze idealen omschrijven, hoe vager wij ons streven aangeven, des te groter de kans dat het merendeel van onze krachten en vermogens wordt besteed, aan dingen, die eigenlijk geen inhoud hebben en die we later eenvoudig terzijde zetten en vergeten.

Het is begrijpelijk, dat een mens met zijn beperkte tijd als mens en zijn wel onbegrensde maar toch door het voorstellingsvermogen wel degelijk aan banden gelegde geestelijke werelden, steeds een bereikbaar doel zal moeten kiezen. Men moet voor zichzelf precies weten wat iets waard is. De waarde bepalen van hetgeen men nastreeft, is belangrijk. Ik kan mij voorstellen dat in de loop der tijden uw waarderingen zeer kunnen veranderen. De kunst van zelfbeperking is niet alleen te streven naar dat, wat u werkelijk wilt bereiken naar allereerst daarnaar te stre­ven. Om u een eenvoudig voorbeeld te geven.

Wanneer u een paar brieven wilt schrijven en u wilt ook een kopje thee drinken, dan zult u voor uzelf moeten besluiten wat gewichtiger is, maar ook wat noodzakelijker is. Het kan nl. zijn dat u op het ogenblik toch niet de gedachten hebt, die gemakkelijk te formuleren worden neerge­schreven. Dat u op het ogenblik nog geen concept van de brief in uw hoofd hebt. Dan gaat u theedrinken. Dan lijkt het misschien dat u tijd onttrekt aan de belangrijke bezigheid van het schrijven van de brief, maar in feite bevordert u voor uzelf een verder werken van de gedachten en doet u iets, wat noodzakelijk is; nl. u lest Uw dorst en u ontspant zich.

Een ander voorbeeld.

Ik kan mij voorstellen, dat er iemand is, die zegt: "Ik wil graag Olympisch kampioen worden in de marathonloop." Maar als u nog nooit een marathon hebt gelopen, dan zult u zeker niet in staat zijn die afstand werkelijk uit te lopen. U zult dus moeten beginnen met te bepalen wat u wèl kunt doen. En dan zult u misschien eerst beginnen met 100 m. of 500 m. te lopen. Dat is wel niet hetgeen u werkelijk verlangt, maar dát is hetgeen u op het ogenblik kunt doen. Het steeds doen van het­ geen nu bereikbaar is, hetgeen dus nu onmiddellijk als een soort training kan worden gezien, zal misschien later het winnen van een mara­thon in het vooruitzicht kunnen stellen. Maar ook hier weer. Beperk uzelf op de juiste wijze.

De hele wereld staat voor u open. Natuurlijk, er zijn veel menselijke wetten, zedenwetten, religieuze wetten, die u binden. Maar die binding is niet volledig echt. Want u bent vrij om die dingen te misachten, mits u de consequentie ervan neemt. We mogen dus niet zeggen dat elke mens a priori gebonden is. Integendeel, hij heeft heel veel mogelijkheden, onnoemlijk veel, maar hij kan niet al die mogelijkheden realiseren. En sommige mogelijkheden, die zeer begeerlijk lijken, hebben toch ook veel punten tegen. Dan gaat die mens dus, als hij verstandig is, als volgt redeneren: Deze mogelijkheden interesseren mij op het ogenblik niet, want ik kan er voor zover ik weet niets mee bereiken of niets mee doen. Die zet ik terzijde. Die mogelijkheden begeer ik wel, maar er zitten voor mij op het ogenblik onoverwinnelijke nadelen of bezwaren aan verbonden. Die zet ik ook terzijde. Hier heb ik een paar punten, die mij maar half interesseren., maar die onmiddellijk te verwerkelijken zijn. Hier denk ik over na. En dáár zijn nog een paar punten, die misschien bereikbaar zouden kunnen worden gemaakt. Hoe kan ik nu hetgeen mij niet direct interesseert maar direct te verwerkelijken is én hetgeen misschien later te verwerkelijken kan zijn en ook wordt begeerd met elkaar in over­eenstemming brengen? Waar is iets, wat deze beide waarden verbindt? Hieraan ga ik mijn krachten geven, hiervoor ga ik leven. Dat is zelfbeperking.

Ik wil nog verdergaan. Het is u mogelijk een all‑round kennis te vergaren, waarbij u dus iets weet van recht, van geschiedenis, van theologie, van geneeskunde en wat dies meer zij. Met die all‑round kennis zult u voor uzelf veel kunnen begrijpen; ze is dus zeer kostbaar en nuttig. Maar als u zich te veel gaat specialiseren, zullen andere gebieden achter raken. U bent niet in staat u gelijktijdig sterk te specialiseren en een overzicht over het geheel te behouden. Als wij weten wat wij willen, zullen wij ons beperken. Als ik een all-round overzicht wil behouden over de wereld, zal ik mij dus ‑ ook als ik een zeer grote aanleg heb voor recht, geneeskunde, godsdienst of iets anders ‑ daar bewust afremmen, op dit het geheel ge­handhaafd blijft.

De kunst van zelfbeperking is niet in de eerste plaats de zelfbeperking zelve maar het vinden van de reden om iets te doen of iets te laten; en daarnaast dient men zich aan het eenmaal genomen besluit ook te houden. De grootste kunst echter van zelfbeperking ligt wel hierin, dat ‑ wanneer wij hetgeen wij ons als doel hebben gesteld hebben volbracht – wij daarnaast toch nog andere secondaire doeleinden zullen nastreven of zelfs geen doeleinden en alleen te leven. Want een zelfbeperking, die alle ge­bieden van het leven omvat, betekent over het algemeen in feite een steeds weer jezelf prijsgeven, steeds weer zondigen tegen hetgeen je voor jezelf hebt gesteld. Ook in het beperken van jezelf moet je een gezonde beheer­sing, hebben, een gezonde zelfbeperking kennen want anders zul je ook daarmee niet verder komen.

Als regel zou ik nog op het volgende willen wijzen: zelfbeperking heeft alleen daar reden, waar in het "ik" een beheersing feitelijk mogelijk is. Als ik echter mijn gedachten niet kan beheersen in een bepaalde richting, is het pogen dit alleen negatief te beheersen (dus eenvoudig terzijde te stellen) uit den boze. Ik zal hieraan veel kracht er tijd moeten verspillen, zonder een positief resultaat. Een zelfbeperking dient ook resultaten op te leveren. Eerst als zij in zichzelf zin heeft, doordat zij ons verder brengt, mag zij werkelijk worden beoefend.

01-12-14

VERRASSING.

 

VERRASSING.

verrassing,dromen,kosmos,leven,kunst,

 

 

Het onverwachte. Datgene wat gebeurt voordat ik eigenlijk besef dat het gebeurt. Zo zien we een verrassing, maar is dat wel waar? Is een verrassing niet iets wat we eigenlijk steeds voelen aankomen? Hebben we niet steeds weer het gevoel nu gaat er iets gebeuren of nu moet er iets gebeuren?

 

Er is geen sprake van de feitelijke verrassing van het opeens en plotselinge ontstaan van iets geheel onverwachts. Maar we hebben het voor onszelf niet willen weten. We hebben het altijd in een hoekje weggeduwd. Want we zijn verbonden met de totaliteit van de kosmos en uit het geheel van die kosmos voelen we voortdurend aan wat de werkelijkheid is. En als we het voor onszelf niet willen toegeven, nu ja, dan komt dat misschien naar buiten in vreemde dromen of wonderlijke beelden. Maar eigenlijk weten we ook als we niet de exacte vorm kennen.

 

De verrassing ligt meer in de uiterlijkheid dan in het feit van de verrassing. En zo we dit beseffen, zullen we ook minder snel verrast zijn in het leven door wat er gebeurt. Want al kennen we de vorm niet, die het gebeuren zal aannemen, we weten dat het op komst is. We weten dat het zich voltrekt. We weten dat het voorbij gaat. En hiermee moeten we ons vooral bezighouden. Dan zullen we nooit wezenlijk verrast zijn.

 

Als anderen ons door een vriendelijkheid verrassen, dan zullen we heel vaak weten wat er gaat komen. Maar dan zullen we toch zeggen dat we het niet hebben geweten. Want de kunst van de verrassing is vooral je te laten verrassen, zelfs als je alles al weet.

 

Ik geloof, dat dit ook voor het leven geldt. Wanneer je alles weet omtrent je leven en je toekomst, is het leven zelf niet erg interessant meer. Toch voel je heus wel waar het naar toe gaat. Geef jezelf dan gewoon de kans om verrast te worden. Probeer niet alles te weten. Probeer niet alles vast te leggen. Laat het een beetje over je heen komen, al is het alleen maar om spontaan te kunnen reageren in het leven en niet voortdurend jezelf te bedriegen door te doen alsof het onverwachte geschiedt, terwijl je eigenlijk allang bezig bent om het te verwachten.

 

11:34 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: verrassing, dromen, kosmos, leven, kunst |  Facebook |

30-10-14

DE KUNST VAN HET LUIEREN.

DE KUNST VAN HET LUIEREN.

 

 

kunst, luieren, innerlijk evenwicht,

 

 

Werkelijk luieren is een kunst. Niets doen is verveling. Maar luieren is niets doen met een inhoud, al is die inhoud vaak slechts dat je nu niets behoeft te doen.

In de ontspanning ligt soms een veel grotere mogelijkheid om jezelf geestelijk en fysiek op te laden dan in welke wanhopige joggingoefening dan ook. Ik geloof ook dat luieren, mits op de juist wijze beoefend, u ertoe kan brengen de werkzaamheden die onvermijdelijk zijn met meer energie, beter en in kortere tijd te volbrengen. Vooral voor de kunstzinnig verslaafde luiaard is immers zijn arbeid datgene wat verricht moet worden, opdat de luiheid beoefend kan worden. Een mooie visie.

Als wij leren om het nietsdoen te ervaren als een oplossing van ons eigen wezen waardoor er alleen nog wat vage gedachten overblijven, dan leren we tevens elke uiting, als ze noodzakelijk is met volle kracht, volle intensiteit en besef te doen. In die zin is een deel van ons bestaan in de geest eveneens gewijd aan iets wat u luieren zoudt kunnen noemen. Een wat sluimerende recapitulatie die zich eigenlijk buiten je afspeelt als een soort geprojecteerd droombeeld en waarin je dan heerlijk zuchtend verzinkt totdat de bezigheid je roept en blijkt dat hetgeen je hebt gerecapituleerd je in staat stelt om plotseling beter en vaak krachtiger te reageren.

Wie zoekt naar een zo groot mogelijk innerlijk evenwicht, naar een zo groot mogelijke energie zou ik daarom de raad willen geven. Verwaarloos de kunst van het luieren niet. Want een kunst is en blijft het om alles naast je neer te leggen, niet te grijpen naar de appel die boven je hoofd hangt maar te wachten tot ze op je mond valt. En dit zolang de honger niet zo knagend is dat je je tot bezigheid bewogen voelt. Met deze woorden kan ik u misschien toch een tip geven die voor u allen zeer belangrijk is. Ter overweging kunnen we dat dan zo formuleren;

Niets doen is een vorm van de meest universele activiteit. Want hij die niets doet, gaat op in al datgene wat gebeurt. Door zijn ontspanning kan hij deel worden van het gebeuren, als het past bij zijn wezen en zijn persoonlijkheid. Hij kan alles een betekenis geven zodat de dingen tot hem spreken zonder dat ze hem vermoeien. Ik raad u aan een poging in die richting te wagen.

Ik hoop hiermede het mij gestelde zeer kunstzinnige onderwerp voldoende behandeld te hebben. Dus luiert u gezellig. Word wijzer en krachtiger. En als u dat niet zou gelukken, probeer in ieder geval gelukkig en tevreden te zijn.

11:54 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kunst, luieren, innerlijk evenwicht |  Facebook |

06-09-14

Wat is de kunst van het leven?

Wat is de kunst van het leven?

 

kunst, leven, geluk, harmonie,kracht,verantwoordelijkheid,

 

De kunst van het leven daarin gelegen,

dat u leeft om gelukkig te zijn.

Maar geluk is een innerlijke zaak,

die niet door uiterlijkheden hoeft bepaald te worden.

 

Geluk is harmonie in uzelf,

is kracht in uzelf,

is het ontwikkelen van mogelijkheden vanuit uzelf.

 

Kies dan daartoe.

Kies voor alles voor uw zelfzijn.

 

Kies voor uw eigen aansprakelijkheid,

voor uw eigen verantwoordelijkheid

 en voor uw eigen ontwikkeling

en tracht deze waarmakende,

anderen te helpen zover als u kunt.

15:38 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kunst, leven, geluk, harmonie, kracht, verantwoordelijkheid |  Facebook |

15-08-14

Is het voor de wetenschap absoluut nodig dat zij voor alles het "waarom" vraagt ?

Is het voor de wetenschap absoluut nodig dat zij voor alles het "waarom" vraagt ?

 

wetenschap,farmacie, atoom, energie vraagstuk,kunst, theologie,

 

 

Ik geloof dat dat voor de wetenschap niet absoluut nodig is. Er komt namelijk een ogenblik dat wij met ons waarom te ver gaan. Vb.: Wij kunnen gaan debatteren over de vraag of God bestaat, maar dat kan op dit moment voor ons toch niets veranderen. Wij kunnen ons beter afvragen of datgene wat wij, op dit moment, als menselijk juist ervaren uitvoerbaar is en zo ja, hoe? Ik meen dat het voor de wetenschap ook zo is. Het is voor haar niet noodzakelijk haar kennis voortdurend verder uit te diepen in één en dezelfde richting om een uiteindelijke verklaring te vinden.

Ik dacht dat de wetenschap, in zichzelf, zou moeten begrijpen dat zij een werktuig is voor de mens en niet een doel.

De wetenschap moet de mens in staat stellen om te weten, beter te leven misschien, bewuster te leven; zij is zeker datgene niet waaraan de mens mag worden opgeofferd. Op het ogenblik dat je daaraan toekomt, dan zeg je dus: Ja die wetenschap moet haar beperktheid begrijpen.

Medische wetenschap bv. is erg belangrijk, maar wanneer wij zien dat in de farmacie gelijksoortige middelen met gelijksoortige werkingen overal en ten koste van heel veel moeite worden vervaardigd, alleen maar om patenten te ontduiken en zo zelf op de markt te kunnen komen, dan kunnen wij zeggen: Alles wat hier wetenschappelijk aan wordt besteed is verspilling, zo goed als het hele proces op zichzelf een verspilling is van mensen, van materiaal en misschien zelfs hier en daar van gezondheid. Want niet al die producten zijn dan evengoed en evengoed uitgetest.

Als u dat nu als voorbeeld houdt dan kunt u zeggen: Wetenschap is datgene dat de mens mogelijk maakt zijn wereld beter de begrijpen en in die wereld juister te reageren. Dan kan ik zeggen bv.: de kennis van het atoom is belangrijk, omdat voor de mens het energievraagstuk gaat opdoemen. In dat opzicht is het zéér belangrijk, maar als een poging om de herkomst van het Al te verklaren, geloof ik, dat het op zich niet zo belangrijk is.

De belangrijkheid ligt in datgene dat het voor allen betekent; niet in een abstracte bereiking die alleen voor enkelen bestaat. Ik weet dat velen dat niet met mij eens zullen zijn en ik wil er daarom onmiddellijk aan toevoegen: dat dit mijn inziens niet alleen geldt voor de wetenschap.

Zo meen ik dat, aan de kunstenaar, de eis mag worden gesteld dat zijn kunst in de eerste plaats communicatie is en in de tweede plaats beantwoordt aan datgene wat voor de mens, op dat ogenblik, nodig is. Ik meen niet dat de kunstenaar dat alleen mag bepalen, ik meen dat die bepaling moet ontstaat door een synthese tussen het denken van de kunstenaar en de behoefte van zijn gehoor. Op het ogenblik dat men een kunst verder ontwikkelt omdat zij als kunstvorm interessant is, geloof ik dat men eveneens een fout maakt. En dat kunnen wij zeggen voor techniek en alle andere dingen.

Ik meen dat de mens vaak bezeten wordt door dingen, juist omdat hij ze voortdurend blijft bevorderen zonder zich af te vragen wat zij zijn; maar ik geloof anderzijds dat de mens, die alleen verklaringen zoekt, juist daardoor in de praktijk faalt. Ik dacht dat voor een mens, waar elk ogenblik, vanuit mijn standpunt, een soort hergeboorte is waarin je opnieuw waar moet maken wie of wat je bent. Het erg belangrijke is dat hij zich eerst juist gedraagt, dat hij eerst juist reageert. En ik geloof dat hij dat alleen kan doen, wanneer hij beseft hoe betrekkelijk de zekerheden zijn. Wie er voor zichzelf geschapen heeft, hetzij wetenschappelijk theologisch of anderszins.

 

11:54 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wetenschap, farmacie, atoom, energie vraagstuk, kunst, theologie |  Facebook |

29-07-14

De grote kunst.

De grote kunst van een menselijk leven.

DSC_0227.JPG

 

De grote kunst van een menselijk leven

dat tot volle bewustwording voert is geven zonder vragen.

 

 

Aanvaarden zonder te volgen.

 

Aanvaarden zonder te oordelen.

 

Meester zijn van jezelf, zonder meesterschap over het andere te begeren.

18:22 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kunst, mens, oordelen, meesterschap, begeren |  Facebook |

27-02-09

DE KUNST VAN HET LUIEREN.

DE KUNST VAN HET LUIEREN.

 

Werkelijk luieren is een kunst.

Niets doen is verveling.

Maar luieren is niets doen met een inhoud, al is die inhoud vaak slechts dat je nu niets behoeft te doen.

In de ontspanning ligt soms een veel grotere mogelijkheid om jezelf geestelijk en fysiek op te laden dan in welke wanhopige joggingoefening dan ook.

Ik geloof ook dat luieren, mits op de juist wijze beoefend, u ertoe kan brengen de werkzaamheden die onvermijdelijk zijn met meer energie, beter en in kortere tijd te volbrengen.

Vooral voor de kunstzinnig verslaafde luiaard is immers zie arbeid datgene wat verricht moet worden, opdat de luiheid beoefend kan worden.

Een mooie visie.

Als wij leren om het nietsdoen te ervaren als een oplossing van ons eigen wezen waardoor er alleen nog wat vage gedachten overblijven, dan leren we tevens elke uiting, als ze noodzakelijk is met volle kracht, volle intensiteit en besef te doen.

In die zin is een deel van ons bestaan in de geest eveneens gewijd aan iets wat u luieren zoudt kunnen noemen.

Een wat sluimerende recapitulatie die zich eigenlijk buiten je afspeelt als een soort geprojecteerd droombeeld en waarin je dan heerlijk zuchtend verzinkt totdat de bezigheid je roept en blijkt dat hetgeen je hebt gerecapituleerd je in staat stelt om plotseling beter en vaak krachtiger te reageren.

Wie zoekt naar een zo groot mogelijk innerlijk evenwicht, naar een zo groot mogelijke energie zou ik daarom de raad willen geven. Verwaarloos de kunst van het luieren niet.

Want een kunst is en blijft het om alles naast je neer te leggen, niet te grijpen naar de appel die boven je hoofd hangt maar te wachten tot ze op je mond valt.

En dit zolang de honger niet zo knagend is dat je je tot bezigheid bewogen voelt.

Met deze woorden kan ik u misschien toch een tip geven die voor u allen zeer belangrijk is.

Ter overweging kunnen we dat dan zo formuleren:

Niets doen is een vorm van de meest universele activiteit.

Want hij die niets doet, gaat op in al datgene wat gebeurt.

Door zijn ontspanning kan hij deel worden van het gebeuren, als het past bij zijn wezen en zijn persoonlijkheid.

Hij kan alles een betekenis geven zodat de dingen tot hem spreken zonder dat ze hem vermoeien.

Ik raad u aan een poging in die richting te wagen.

Ik hoop hiermede het mij gestelde zeer kunstzinnige onderwerp voldoende behandeld te hebben.

Dus luiert u gezellig.

Word wijzer en krachtiger.

En als u dat niet zoudt gelukken, probeer in ieder geval gelukkig en tevreden te zijn.

 


 

 

 

Informatie aangaande de bronnen van de  teksten kan je vinden op volgende website's: 

 

http://users.skynet.be/rabdomantie.center/

     

http://www.saint-pierre-les-bregines.org/

 

 

 

 http://www.scribd.com/people/view/31429-rober

 

 

 

 

 

27-04-08

INSPIRATIEVE KUNST.

INSPIRATIEVE KUNST.

 Onder inspiratieve kunst plegen we te verstaan kunst, die a.h.w. "aus einem Gusz" geschapen wordt. Kunst, die in een soort van bezeten­heid gecreëerd wordt. Een kunst, die ontstaat door het tijdelijk verlie­zen van de persoonlijkheid als zodanig.

Het is niet ‑ uitdrukkelijk niet ‑ kunst, waarbij een geestelijke schrijver, tekenaar, of schilder de arbeid van de kunstenaar a.h.w. overneemt. In dergelijke gevallen krijgen wij te maken met mediamiek ont­vangen kunst. En daar ligt toch rel een verschil. Voorbeelden van inspiratie kan ik U te over noemen. Een musicus droomt voor zich heen, de geluiden van de omgeving vallen plotseling samen in een bepaalde melodie. In zijn gedachten werkt hij verder. Hij kan niets anders meer doen en moet dit noteren. Vervolgens gaat hij naar zijn werkkamer toe, zijn atelier ‑ of wat het is ‑ zet zich aan een klavier of een ander muziekinstrument en begint die melodie uit te werken. Hij begint met contrapunctuatie erbij te voegen e.d. Hij gaat daarmee door, totdat hij een beeld heeft verworven van deze melodie. Dit is inspiratief, omdat:

 
  1. invloeden van buiten af, mogelijkerwijze geleid door de geest maar niet noodzakelijkerwijze geleid door de geest, de grondgedachte schep­pen.

 
  1. deze grondgedachte a.h.w. bezit neemt van de kunstenaar en­

 
  1. de kunstenaar niet in staat is zijn eigen visie op het werk te herwinnen, voordat het voltooid is.
 Een ander voorbeeld van Inspiratieve kunst. Een schilder loopt door een landschap. Hij is misschien helemaal niet van plan om vandaag te gaan schetsen of te gaan schilderen. Hij werpt ‑ plotseling getroffen door een speciaal lichteffect ‑ een paar lijnen op een stukje papier, een kladje desnoods; en hij haast zich huiswaarts om die stemming te behouden en neer te werpen in kleuren en lijnen.Ook in dit geval weer geen berust weten, van wat je wilt creëren. Inspiratieve kunst is dus kunst, die ontstaat, doordat men tijdelijk de controle over het eigen scheppingsvermogen a.h.w. verliest. Eerst later is een volledig overzicht mogelijk.­ Nu we dit voorop hebben gesteld, is het noodzakelijk om ons af te vragen: Welke oorzaken kunnen als inspiratie worden genoemd? In de eerste plaats de mens. Zoals U hier samen bent, kan soms een Uwer een enkel woord zeggen, dat voor een ander een volledige in­spiratie betekent. Hierin bouwt zich plotseling een heel verhaal, een heel beeld op en misschien vloeit er een hele melodie of een hele filo­sofie uit voort, Dat ene woord is een voldoende stimulans om het be­heerst denkvermogen uit te schakelen en daarvoor in de plaats een schep­pingsproces te doen komen, dat niet meer geleid wordt, maar dat zichzelf logisch ontwikkelt,Wat dat betreft is het misschien aardig om hier te herinneren aan de parijse romanschrijver Dumas Père. Hij was op een avond uitgenodigd zich met enkele kompanen te goed te doen aan goede wijn etc. Een van hen ver­telde een anekdote en onze bon vivant noteerde enkele woorden daarvan. Iets dat tegen zijn normale gewoonte was. Toen hij vier dagen daarna nog niet was komen opduiken ‑ wat voor een liefhebber van het goede des levens als Dumas père ook weer een grote prestatie was ‑ gingen enkele vrienden hem opzoeken en vonden hem voor een schrijftafel temidden van een warwinkel van beschreven papieren. Toen vroegen ze hem wat er was. Hij vertelde: Ja. hij had een roman en die moest hij afschrijven. Neen, hij had werkelijk geen tijd om te onderbreken. Zij vroegen. "Waarom dan?" Toen zei hij; "Ja, ik ben zelf nieuwsgierig,hoe die roman afloopt en daarom wil ik hem eerst ten einde schrijven." Zijn figuren waren a.h.w. er met de schrijver vandoor gegaan.Dat is meermalen voorgekomen. Ook de Geheimrat Goethe geeft toe, dat hij op een bepaald ogenblik zo gegrepen wordt door enkele zinsneden uit de Farbenlehre, dat hij plotseling voortschrijft zonder te weten, dat hij hier een groot deel van zijn eigen levensbeschouwing heeft neergelegd. Een enkele zinsnede, een enkele invloed was voldoende.De inspiratief beïnvloede kunstenaar zal verder natuurlijk ook beïnvloed kunnen worden door het onderbewustzijn. Een aardig voorbeeld daarvan en meer uit de moderne tijd ‑ is Vestdijk. Vestdijk, die innerlijke problemen kent, die in het onderbewuste liggen en niet te allen tijde naar voren kunnen of zullen treden. Op een bepaald ogenblik zal hij in een van zijn werken bevangen worden door zijn innerlijke complexen en tegen elke rede in een inspiratief, haast dreigend, soms cynisch onderstreept gedeelte van zijn werk produceren. Enkele van zijn boeken zijn wat dat betreft zeer interessant.Thorwaldsen, een grote meester der beeldende kunst, heeft al evenzeer ogenblikken, dat hij geboeid en gevangen wordt niet slechts door zijn onderwerp maar door een gedachte, die er achter ligt. Hij weet dan zelf niet precies, wat hij creëert. Eerst later wordt hij zich bewust wat de idee is, die hij uitbeeldt. Ik zou verder kunnen gaan met die voor beelden.Het onderbewuste speelt daarom inspiratief een zo grote rol, omdat de mens voor zichzelf niet wil toegeven, wat in hen leeft. De kunst echter, de scheppingsdrang, is in staat om de mens tot een gehele persoonlijkheid te maken. Zo vallen begrenzingen en remmingen weg, die anders bestaan. Gewoonten, aanvaard omwille van de wereld, houdingen, aangenomen tegenover de omgeving, verzinken in het niet. Aangewende maniërisme gaan teloor en in de plaats daarvan treedt de gehele persoonlijkheid, die ten koste van alles zichzelf wil uitdrukken.Dat dit voor de kunstenaar soms problemen met zich meebrengt is duidelijk.Een volgende factor bij de inspiratie is het optreden van niet stoffelijke invloeden. Deze zou ik willen onderverdelen in stemmingen al dan niet door geesten veroorzaakt, impulsen door geesten veroorzaakt, en realisaties uit onstoffelijke werelden.Een sfeer of een stemming kan U soms zeer sterk beïnvloeden. U voelt de aanwezigheid van krachten. Het is b.v. of een kamer plotseling tot een tempel is geworden, of tot een dreigend demonisch hol, waaruit zo dadelijk allerhande gedrochtelijke gestalten op U toe zullen komen. In feite bestaat dit niet. Maar die stemming is er nu eenmaal en die stemming kan de kunstenaar plotseling omvatten. Wanneer hij probeert in een dergelijke omgeving te improviseren, dan zal ongetwijfeld de sfeer van de omgeving in zijn improvisatie duidelijk kenbaar worden. En dat brengt weer met zich mede, dat, dus iets wordt uitgedrukt, dat niet in de kunstenaar zelf alleen ligt. Het is de uitdrukking van iets, dat de kunstenaar ondergaat, in zich draagt of onbewust a.h.w. buiten zich erkent.Een stemming, een sfeer kan van buitengewone zeer buitengewone invloed zijn. Indien U daar aardige voorbeelden van wilt hebben, zou ik U raden om het werk van Israëls eens te bezien. Jozef Israëls was n.l. een mens, die voor sfeer zeer sterk vatbaar was. In enkele van zijn zeegezichten b.v. komt dat buitengewoon scherp tot uiting. Het lijkt of hier niet alleen het bewegende water zeer vakkundig, en kunstzinnig is gevangen in verf, maar of er iets van een geheimzinnige dreiging, of van een lokking, die gelegen is in het totaal der zee, mede wordt uitgedrukt.Ik zou zo meer kunnen weergeven. De liefdesbrieven b.v. door Kloos geschreven aan Jeanette Reyneke van Stuwe brengen ook sommige momenten van taalkundige inspiratie tot uitdrukking. De innigheid, waarmee wordt geschreven, maakt soms plaats voor een ruimer zien. Vooral de tweede periode is hier buitengewoon belangrijk. In dit ruimere zien schijnt een kosmisch concept in de plaats te treden van een liefde, die eigenlijk toch nog niet volledig gerealiseerd wordt. Een zeer opvallende, kunstzinnige uiting.Indrukken kunnen echter ook ‑ zoals reeds gezegd ‑ worden ver­oorzaakt door waarnemingen of impressies. Waarnemingen en impressies brengen met zich mee, dat de kunstenaar iets moet weergeven, dat niet van zijn eigen wereld is. Slechts wanneer hij zich verliest in zijn on­derwerp, kan hij soms dingen van buitengewoon grote schoonheid schep­pen. Hier komen soms beelden tot stand, die het demonische in zich dragen. Denk aan de panelen van Jeroen van den Bosch.Een ander moment komt hier' naast de gezapigheid van de belerarende schrijver een enkele keer een ‑ ik zou haast willen zeggen – een voorvoelen van toekomstige omstandigheden naar voren. Wij vinden dit onder de meer moderne schrijvers b.v. in enkele werken van Bergerson een Zweed, en kunnen zelfs enige momenten daarvan vinden in het gezapige werk van de bekende Hildebrand. Het is niet zozeer in zijn Camera Obscura als in enkele van zijn minder studentikoze werken, waarin hij dit eigenaardige aanvoelen weergeeft. Eigenaardig is, dat deze practisch nooit voltooid zijn.Ik geloof, dat ik U voorbeelden te over heb gegeven en dat het niet noodzakelijk is om hier dus verder aan te tonen, dat er verschillende invloeden zijn. Laten we trachten ons voor te stellen ‑ het lijkt me voor U het interessantste ‑ hoe de geest kan werken met een mens in de stof. Inspiratief, niet beheersend. Een beheersende geest moet n.l. zelf de vakkennis opbrengen, die noodzakelijk is om een bepaald kunstwerk te scheppen. Daarnaast moet hij een praktisch volledige beheersing van zijn sujet hebben en dan bovendien nog op de hoogte zijn van de voorstellingstechnieken, die op aarde nog erkend kan worden. Dat is heel moeilijk.Wanneer we echter een idee hebben en een kunstenaar, dan wordt het, anders ‑ vooropstellend dat elke kunstenaar in meer of mindere mate vakman moet zijn. Er is vakkennis nodig om de kunst te uiten. Ook wanneer men zeer modern is in schilderkunst of letterkunde, dan is het nog noodzakelijk om daaronder a.h.w. een oud, gedegen vakmanschap te hebben. Eerst dan is het mogelijk om een volledige uitdrukking te geven aan de idee. Met de weergave hebben we dus eigenlijk weinig te doen.We hebben nodig een ‑ zo mogelijk vakkundig ‑ kunstenaar. Zij het toon ‑of beeldende kunst of letterkunde, dat maakt niets uit. We hebben de idee. Je bouwt die idee op als een droom; als een vleugje, dat uit de oneindigheid geladen met idee"en binnendringt in de besloten hersenen van die kunstenaar en voortdurend irriterend zich herhaalt. Het herhalen van een vast motief is bij elke inspiratie noodzakelijk. Eerst op grond van, dit vaste motief, op deze basis, kan gebouwd worden.Het begin van een dergelijke inspiratieve weergave is dus een obsessie. Dit mogen we nooit vergeten. Onverschillig of er gewerkt wordt door het projecteren van voorstellingen, door het doen aanvoelen of het mogelijk maken van het aanvoelen van bepaalde. buiten de stof bestaande waarden. of dat wij misschien een gevormd geestelijk idee in een mens willen geven, noodzakelijk is een obsessie, die op de duur de kunstenaar zozeer beheerst, dat praktisch alle andere waarden uit het zijn van die mens worden verdrongen. In de plaats daarvoor moet een honger komen. Een honger door de obsessie geschapen.Het is niet mogelijk om inspiratief een volledig beeld te geven..Het is niet mogelijk om inspiratief een volledige roman te schrijven of een melodie in haar volle schoonheid te laten horen. Wat we nodig hebben is een motief, 'eén enkel motief. Een motief, dat langzaam maar ze­ker bezit neemt van een mens. Is dit motief er eenmaal, dan ontstaat de drang tot werken, de honger, zonder een besef, wat het verder wor­den moet of hoe het moet gaan. De kunstenaar zet zich tot scheppen.Eerst begint hij zichzelf te organiseren. Hij wil creëren en moet oorspronkelijk eerst zijn eigen ideeën zetten. Let U maar eens op een geïnspireerd kunstenaar, die b.v. aan het schilderen is. Hij zet zijn doek op met lijnen, vult de eerste kleuren in, heeft de onderlagen al afgeschilderd misschien ‑ als hij de oude techniek gebruikt ‑ of al met forse streken zijn beeld neergezet in de meer moderne techniek. Dan gaat hij wat terugstaan, staat verzonken in zijn beeld en dan ineens..... dan wijzigt hij het. Hij gooit het door elkaar, hij schept het om en hij weet zelf niet waarom. De zelfverzekerdheid wordt mat. De wetendheid van de creërende kunstenaar is teloor gegaan, Het onderwerp heeft bezit van hem genomen.Nu gaat hij verder. De een mag ondergaan, hij steekt dan een licht aan. En als het nodig is, doet hij het met het minimum van wat maar noodzakelijk is om zijn kleuren nog te kennen. Hij werkt verder. Wanneer hij het al wegzet, gedwongen door de noodzaak ‑ hij zal terugkeren, als getrokken door een enorme magneet. Hij moet en hij zal uitbeelden. Dat is de obsederende werking. De obsessie, waardoor de mens op een ogenblik open komt te staan voor de vloed van gedachten en idee"en, die worden afgedrukt. De obsessie. waardoor een mens verzadigd wordt van de rond hem geschapen sfeer, zozeer dat hij niet anders meer kan dan juist deze uitbeelden.U zult bemerkt hebben, dat ik de inspiratieve kunst allereerst in zijn scheppend aspect heb behandeld. Maar er bestaat een tweede wijze van inspiratieve kunst beleven, inspiratie ondergaan, die vooral op het gebied der herscheppende kunst voorkomt. Hierbij kan ook sprake zijn van een bezetenheid, een geobsedeerd worden. Wij kunnen daarvoor een paar voorbeelden citeren. Bijvoorbeeld de acteur.De acteur staat op het toneel en hij spreekt zijn claus. Heel normaal, vakkundig, probeert hij niet gebaar de emoties, die de figuur dragen moeten, neer te leggen op een zodanige wijze, dat het publiek ze ondergaat. Dan ineens....dan lijkt het hem, of er geen kunstenaar meer staat. Hij is een mens geworden, die leeft in een werkelijke wereld. Geverfde coulissen betekenen niets meer. De gapende zond van het toneel is vervangen door een vage mist, waarin iets leeft van een realiteit. De overlegde gebaren vallen plotseling van hem af. Of het een vrouw of een man is ‑het hindert niet welke ‑ dan verandert het gebaar. De figuur wordt a.h.w. herschapen steeds sterker en sterker.Ik weet dat men dat op het ogenblik ook technisch probeert te doen. Er bestaan verschillende academies, waarin men probeert dit zich verplaatsen in een ander wezen te doen aanvoelen. Maar zelfs dan blijft er nog altijd een persoonlijkheid over. Zelfs al moge een toneelspeler een caleidoscoop van menselijke mogelijkheden zijn, toch blijft de persoonlijkheid.Inspiratie is meer dan dat. Zij tilt de verstoring uit het milieu der voorstellingen en brengt haar op het niveau der beleving. Zo iemand is gejaagd en gedreven, De woorden, die de schrijver angstvallig heeft neergelegd, desnoods zelfs met aanduiding van gebaar en expressie ‑ door de regisseur aangevuld met beweging en uitgedrukt in het schema, dat hij zijn acteurs heeft voorgelegd ‑ gaan teloor. In de plaats daarvoor komt de mens, die gedreven is, gejaagd. 0, de woorden zijn er nog wel. Het wachtje valt nog precies op tijd, maar het is net of het een ander timbre heeft gekregen, een andere klank. Soms wordt de zetting van de woorden een klein beetje veranderd. Het gebaar en de beweging worden natuurlijk, gejaagd, a.h.w. demonisch. Dan kan zo'n bezeten acteur op zo'n ogenblik ‑ misschien slechts éen of tweemaal in zijn leven ‑niet slechts, een zaal ketenen door zijn kunstenaarschap, maar ook een zaal binden. Binden tot een beleving, die niemand meer vergeet.Een dergelijke inspiratie is over het algemeen te danken aan gees­telijke invloeden, hoe vreemd dit moge klinken. Geestelijke invloeden, die ‑ gebruikmakend van het onderbewustzijn maar vooral van de geschapen toneelfiguren ‑ zichzelf, hun leringen en problemen trachten te verwerke­lijken in deze mens. Zozeer wordt ‑ als een obsessie ‑ de figuur zelve afgedrukt in het geestelijk ontvangen beeld, dat het "ik" wordt vergeten. Dan is er iets gecreëerd.Of een musicus misschien. Het begint heel eenvoudig. Daar zitten ze, het kwartet: eerste viool, tweede viool, altviool, violoncel. En ze beginnen het stuk. Tonen dansen, de violen knikken elkaar eens tot dat het best gaat, en er is eigenlijk een gemoedelijk musiceren. Maar langzaam maar zeker krijgt de melodie vat op één van hen. De streek van de viool wordt zékerder. De diepte, de zingende klank van de violoncel komt plotseling veel sterker naar voren. Er wordt iets melodisch gebouwd, dat niet meer slechts een weergave is. Een weergave van wat eens een componist heeft neergeschreven. Vier mensen vergeten in die ene melodie, dat ze afzonderlijke wezens zijn met bekwaamheid. Ze vergeten soms zelfs hun blad om te slaan. De noten staan voor hun ogen geëtst in de lucht.Ze jagen voort, voort, voort. Ze spelen, alsof de componist zelve droomt en voor het eerst zijn schepping hoort. Waarom?Alle melodieën, die de aarde kende, bestaan nog. En soms komt een begenadigd musicus of een zanger, soms komt een ogenblik ook een componist in aanraking met die klank en erkent er iets in. Gevangen in een droom van muzikaliteit verwerkelijkt hij plotseling meer dan het stoffelijke.Het is wel eens voorgekomen in de Opera van Milaan, tijdens een opvoering van een betrekkelijk eenvoudige opera, dat een tenor plotseling zijn melodie anders zong juist in de grote aria, die hij zo met zorg had bestudeerd. Het was alsof de hele toonzetting veranderd was, of het hele karakter van de zanger, het karakter ook van de held, van het drakerige stuk, dat de ondergrond was, een andere werd. Niemand heeft begrepen hoe en waarom. Het begeleiden orkest, dat wanhopig door wilde, spelen, werd gevangen en bemerkte, dat het de oude melodie en het oude ritme kon handhaven, en dat die stem daarboven uitging als een klaroen. Een begenadigd kunstenaar, die op dat ogenblik iets beleefde, dat niets meer met de opera en haar schijndramatiek te maken had. Een kunstenaar, die gevangen was in een vloed van gevoelens, die moésten worden geopenbaard en die niet geopenbaard konden worden in de geschreven melodie. Onbewust en onwetend week hij ervan af en creëerde een variant, die nog heden ten dage door zeer goede tenoren gebruikt wordt.U zult zeggen: Wat, is dat eigenlijk voor een verzameling van anekdoten. Het is de geschiedenis van de inspiratieve kunst. Inspiratieve kunst, die een beleven is, een doorleven. Inspiratie is iets, dat iedereen gegeven Wordt, Soms ‑ al klinkt het misschien vreemd ‑ wanneer je staat te koken. Dan is het de huisvrouw, die ineens grijpt naar een snuifje van dit en een snuifje van dat en iets creëert, dat ondanks de lange tijd van bereiding en de vele moeite in één ogenblik van verrukking aan tafel verdwenen is, terwijl iedereen naar meer vraagt, wat er niet is en wat er ook nooit meer komt. Dat moeten we goed begrijpen.Inspiratie is een soort een-worden met de dingen, begrijpen, En een inspiratief creëren, een inspiratief scheppen of zelfs een inspiratief weergeven, betekent opgaan in de dingen. Dat opgaan kan gemakkelijk geïllustreerd worden. Een voorbeeld: De nog niet zo lang geleden overgegane Kathleen Perrier.Ze zong over het algemeen ook gaarne volksliederen. En op menigeen heeft ze juist daarmede een grote indruk gemaakt. Zij zong op een geven ogenblik een Iers liedje, dat eigenlijk voor een dergelijke stem onbetekenend was. Het was een opname voor een grammofoonplaat en het beviel haar zelf niet, zodat zij driemaal een retake verzocht, een hernieuwde opname. Toen zag ze een paar kinderen, die heel voorzichtig ‑ het was een opname‑studio met glazen ramen ‑stonden te kijken. Ook daarvan werden opnamen gemaakt. Die kinderen bezielden haar plotseling en er kwam in dat eenvoudige liedje een teerheid van klank, die ze zelden heeft kunnen evenaren in haar toch zeer grootse en belangrijke loopbaan. Het kan een kleinigheid zijn, die U bezielt ‑ en ze obsedeert U. De geschiedenis van de inspiratieve kunst is tevens de geschiedenis van de obsessie, die de kunstenaar verbindt met zijn schepping. Het is de geschiedenis van een band, die onbewust wordt gevlochten met andere werelden, met andere wezens, met andere toestanden.Nu heb ik U beloofd, dat ik ook nog een paar punten naar voren zou brengen, waarmee U misschien het helemaal niet eens is. Inspiratieve kunst komt soms tot stand op een zeer eigenaardige wijze. Heeft U wel eens meegemaakt, dat iemand door zijn zelfvertrouwen faalde? Het komt vaak voor zelfoverschatting, die tot een nederlaag leidt. Evenzeer is het het bewust of onbewust zichzelf te laag aanslaan, dat tot aanleiding kan worden van een grootse inspiratieve werking. U zoudt dus ook kunnen zeggen, dat heel veel van de grootste kunststukken, van de beste weergaven, geboren worden uit een gevoel Van minderwaardigheid. Dat is begrijpelijk. Wanneer je staat voor een opgave zo groot, dat je jezelf verwerpt, dat je jezelf voorpraat, dat je het niet kunt, dan is dat "ik" zo klein geworden, dat elke andere invloed werkzaam kan worden in je brein.Denk niets, dat U hier, zoals U bij elkaar zit, zo maar eventjes inspiratief iets kunt gaan doen. Noch spreken, noch iets anders. Stel U niet voor, dat het U gegeven wordt om zo maar zonder meer iets te brengen. Inspiratieve kunst vraagt; allereerst een eigen inhoud. Maar die eigen inhoud moet ter beschikking komen van de omstandigheden, van de krachten buiten je, rond je en in je, door de twijfel aan eigen persoonlijkheid. Het is a.h.w. een zenuwspanning, een geladen zijn, waarbij je jezelf niet meer weet te bergen. Een ziekte, die in je vreet en die op het ogenblik van het scheppen je daardoor teloor doet gaan.Die scheppingen kunnen we in het verleden vinden zowel als in het heden. We kunnen ze vinden bij een demonische Paganini maar ook bij een ietwat mollige Judy Garlands. De tegenstelling is sprekend zowel in genres, in uiterlijk, in sekse als in tijd. Toch kunnen ze allebei soms iets krijgen van dit vreemde heilige vuur, omdat ze vergeten zichzelf te zijn.Paganini, de virtuoos, die soms zijn virtuositeit vergat voor melodische gedachten. Die soms zijn publiek, dat hij minachtte, vergat en die zich een ogenblik niet meer bekommerde om de ietwat angstige aanbidding van alle ogen. En die dan ‑ met zijn viool tot één versmolten ‑ plotse­ling iets creëerde, wat niet meer vast te leggen was. Enkele van zijn eigen composities zijn pogingen om iets daarvan op te vangen, om iets terug te vinden uit zo'n ogenblik van improvisaties zo'n ogenblik van scheppende beleving.De ander, Judy Garland. Och, ik hoef er niet veel over te vertellen. Wat er over haar te zeggen is, hebben de filmblaadjes en de schandaalblaadjes U ongetwijfeld allang verteld. Maar één ding is zeker: wanneer ze angstig, haast huilend van angst, opkomt voor een grote zaal en haast een beroep wil doen op het medelijden van de mensen, dan heeft ze een sentiment te pakken, wat ze dan maar uitdrukt in het eerste het beste, omdat ze niet anders kán. Omdat dat haar manie is om haar publiek te pakken. En dan komt ze heel vaak tot een creatie, die heel wat verdergaat dan lichte muze; iets wat werkelijk geïnspireerde kunst geheten kan worden. De mens met al zijn complexen, die ineens teloor gaat in een melodie of een paar woorden. En die ze daardoor veel meer doen zeggen, dan ze in hun oppervlakkige dwaasheid ooit zouden schijnen te betekenen. Weet U, dat is grote kunst.Kunst, dat vinden we bij sommige redenaars, voordrachtskunstenaars, die b.v. een nauwkeurig uitgedacht solotoneelstuk brengen en ineens door een van de figuren bezeten worden. Waarop dan het wisselen plotseling sneller, feller gaat dan ooit te voren. Waar de overdachte gebaren ineens plaats gaan maken voor andere. Later proberen ze zo'n ogenblik van begeestering weer terug te vinden, maar dat gaat moeilijk. En het vreemde is, dat het juist dan gebeurt, wanneer ze niet van hun eigen kunnen overtuigd zijn. Het is het ogenblik van aarzeling, het ogenblik, waarop het vakmanschap niet meer voldoende schijnt, dat de band knoopt met andere waarden.Nu moet U één ding niet vergeten: Rond deze wereld van U, rond deze sfeer van gedachten, door mensen geschapen in alle eeuwen heen, leven heel veel wezens. Wezens zoals ik er een ben, zoals U er een zult zijn. Wezens soms uit licht geboren, levend in licht, soms grijze schaduwen of duistere dreigingen uit het onbekende. En elk van hen heeft iets te zeggen. Te zeggen niet aan U, geloof dat niet! Het gaat er niet om U wat te zeggen. Het gaat erom zichzelf uit te drukken, zichzelf iets te zeggen. Zichzelf in een storm van uitingen plotseling te openbaren aan zichzelf.Zo ontstaat de meeste inspiratieve kunst, vrienden. De noodzaak tot zelfuiting, verborgen in de mens, verborgen in de geest, op een ogenblik plotseling overrompelend meester wordend over talenten en gedachten, neerwerpend de waarheid in de meest veelkleurige moderne schilderijen of in de oude geborgenheid van een clair‑obscure. Weergegeven in de felheid van een jazz melodie, of de oude melodie van een sonate. Het ligt overal. Het ligt in het oude, breedsprakige proza met zijn volle beschrijvingen en de felle, haast journalistieke zinnigheden door een ander neergelegd. Inspiratie is een kracht, die geboren wordt uit velen. Maar altijd uit het onbewust, altijd uit die wereld, die U redelijk niet kent. Een redelijke inspiratie bestaat niet.De meeste mensen kennen wel een voortdurende mogelijkheid tot het ontvangen van inspiraties, maar dat is geen bezetenheid. Dan is er één gedachte. En je moet die gedachte voor jezelf uitwerken en opbouwen. Dan kost zelfs het beperkt, ja, het misvormd weergeven van dat ene beeld en die ene gedachte veel zweetdroppels, veel kracht, veel leed soms. Maar wanneer de werkelijke inspiratie komt, overrompelt ze je. Ze is een stortvloed, een bandjir, die alles meesleept op zijn weg, stromend ergens naar de zee der volmaakte uiting. Een stroom van emotie en gevoelens, van gedachten en ideeën, die je wegslepen uit je eigen wereld, je losrukken van alles, je plaatsend in een volheid van uiting, die je nooit had vermoed in jezelf of een ander. Dat is inspiratieve kunst.Men heeft ervan willen maken de geest, die schoonheid wil baren op de wereld. Neen. Dan worden het inspiratieve "kunstjes", Zoals b.v. ons Schone Woord. Aardig, maar niet of slechts zelden geladen met een goddelijke kracht, die alles overdondert, die alles meesleept.Werkelijke inspiratieve kunst kan ik U niet demonstreren, omdat de inspiratie zelve het vreemde is, dat je alles moet doen om je voor haar te verliezen. Alles, begrip van je omgeving, van jezelf en van hetgeen je wilt. Het is een gave van een ogenblik. Het s een gave, waarmee je niet op de voorgrond kunt treden en zeggen: " Ik zal het even laten zien." Maar ik hoop toch, dat ‑ al kan ik U dan niet de inspiratieve kunst demonstreren ‑ ik U met deze woorden een kleine indruk heb gegeven van wat zij betekent en wat zij inhoudt. En wat meer is, ik hoop ook, dat ik hier voor U bepaalde punten van overdenking heb geschapen, die U misschien iets meer zullen doen begrijpen van de inspiratieve kunstenaar en zijn werk.

Die U een indruk zullen geven van het feit, dat de gedachten der men­sen voor de geïnspireerde, door de idee geobsedeerde niet belangrijk zijn. Inspiratieve kunst vindt haar vervulling in zichzelf. Niet in de waardering, die zij ervaart, niet in de reacties van Uw wereld. Zij is zelfexpressie van het "ik" of van andere werelden, ongeacht de resultaten.

   

Den Haag 11 november 1957­

   

Informatie aangaande de bronnen van de  teksten kan je vinden op volgende website's: 

  

http://users.skynet.be/rabdomantie.center/

      

http://www.saint-pierre-les-bregines.org/

     http://www.scribd.com/people/view/31429-rober     

10-03-08

BEWUSTWORDING en verkrijgen van INZICHT.

BEWUSTWORDING EN VERKRIJGEN VAN INZICHT.

Aan het begin van deze bijeenkomst, zoals altijd, moet ik u er op wijzen dat wij, sprekers van deze groep niet alwetend of onfeilbaar zijn. We vinden het prettig wanneer u zelf nadenkt. Een mens leert meer van zijn eigen dwaasheden dan van de meest juiste zaken die anderen hem leren zonder dat hij begrijpt waarom.We geven u meestal de gelegenheid om een onderwerp te stellen maar voor deze avond zou ik daar toch graag van afwijken. We bevinden ons namelijk aan het begin van een nieuwe cyclus, een reeks ontwikkelingen die niet zo één twee drie te duiden zijn en die misschien het eenvoudigst kunnen omschreven worden als : u bevindt zich op het ogenblik in een dalperiode en we moeten aannemen dat het stijgen beginnen zal waarschijnlijk na ongeveer 6 maand, 7 maand. Dat zegt niets over de economie of over uw bankrekening, het betekent alleen een algemene ontwikkeling . Een ontwikkeling die zoals u beseffen zult samen kan hangen met bewustwording, met het verkrijgen van inzicht en zeker ook met een fase van nieuw beleven en het zijn deze laatste punten waaraan ik met uw welnemen graag enige aandacht zou willen besteden.Allereerst dan de kwestie van inzicht. Zolang je uitgaat van een eenzijdig standpunt kun je nooit de werkelijkheid begrijpen. Er blijven te veel dingen verborgen. Om inzicht te hebben in de werkelijkheid moet je geconfronteerd worden met alle kanten en d.w.z..dat welvaart en gebrek aan welvaart beide noodzakelijk zijn. Dat vreugde en diepe smart elkaar moeten afwisselen want alleen door de veelheid van standpunten die we innemen en de belevingen die we hebben, kunnen we iets begrijpen van de werkelijkheid waarin we leven. Er zijn mensen die zeggen: Ja, maar we hebben een ideaal. Een ideaal, beste vrienden, is een geloof en zoals elk geloof is het een eenzijdige benadering waarbij men probeert alle feiten die men kan waarnemer in te passen en alle andere feiten zoveel mogelijk te verdonkermanen. Daar heb je natuurlijk niets aan. Inzicht betekent niet alleen maar dat je begrijpen moet dat bijvoorbeeld de tering naar de nering moet worden gezet. Het betekent ook dat je ook gaat leren dat vreugde niet te koop is maar dat ze in jezelf moet bestaan. Dat innerlijke vrede nog belangrijker is dan zelfs lichamelijke gezondheid of welvaart en pas wanneer je vele, schijnbaar met elkaar strijdige ervaringen hebt doorgemaakt, steeds weer geconfronteerd bent met het onmogelijke, zul je geneigd u dit meer algemene beeld te verwerven.We kunnen dat zien in de fasen van het leven. Het kind neemt alles als zijn recht en dat is begrijpelijk. Het leeft in een fase waarin iedereen uitmaakt wat het kind wel en niet mag, moet en dan zeg je: Nou ja, alles wat ik krijg dat komt me dan ook toe. Dat hoort eenvoudig zo.Dan kom je een periode dat je zegt: maar anderen zijn belangrijker dan ik en dat neem ik niet. Wat kan ik doen om belangrijker te worden? En de één wordt profvoetballer, de andere ingenieur en de derde die zoekt misschien een andere methode.En dan komt er zo'n tijd dat je zegt: Ja, ik weet het eigenlijk wel: Ik heb gestudeerd en ik heb veel kennis opgedaan en ik zie precies wat er met die wereld moet gebeuren. Maar je weet niet hoe anderen die wereld beleven, vergeet dat niet. En zo trek je dan langzaam maar zeker naar de gezapigheid van ja, wat we hebben is wel aardig en laten we 't maar houden.En dan komt de periode: Ja, maar ik voel mij toch wat onzeker in mijn gezapigheid. Er moet wat aan de kant gelegd worden en dan komt de tijd dat de bankrekening belangrijk wordt en dat de droom die men heeft, eigenlijk zekerheid heet.En dan komt de tijd dat je die zekerheid gaat aanbreken en dan blijkt ze niet zo zeker te zijn als je dacht. Dan begin je langzaam maar zeker te hopen op een andere vergoeding voor het leven en de meeste mensen, niet iedereen gelukkig,sommen dan alles op wat ze in het leven anders hadden willen hebben. Ze vergeten wie ze zijn, wat ze zelf veroorzaken, wat ze zelf tot stand brengen. Maar een enkele keer breekt dan de wijsheid door. Het is niet voor niets dat  men eens heeft gezegd dat ouderdom de wijsheid kan brengen, niet dat ze ze brengt. Want als je zo oud bent geworden dat je alles op een rijtje kunt zetten, dan zeg je: Ja, veel van het leven is onvermijdelijk geweest eigenlijk. Veel van de dingen die ik mijn verdienste heb geacht daar ben ik eigenlijk toe gedwongen geweest en veel van de fouten die men mij voorwerpt waren eveneens onvermijdelijk, want zij waren nu eenmaal ingebouwd in hetgene wat ik was en deed. En dan ga je pas kijken naar een wereld waarin een mens een mens is, niet alleen een factor. Dan alleen ook ga je denken aaneen wereld waarin de geest niet een of ander gek spook is of een af andere bijzondere leermeester, maar heel eenvoudig een fase die je in de toekomst zult beleven. Dan ook wordt God, dacht .ik, niet meer een zekerheid die je hanteert, maar eerder een lichtende vraag die overal op de achtergrond lint. En dan kom je als vanzelf tot bewustzijn, want bewustwording is een kwestie van leren zien, leren beleven en leren begrijpen.Ik kan me wel voorstellen dat in deze tijd er heel wat mensen zijn die zeggen: Jij begrijpt niet hoe het zover met ons land heeft kunnen komen. Dan heeft u nooit goed naar dat land gekeken. Dan hebt u niet gezien hoe u voortdurend bezig bent geweest om mekaar de kleinste vlieg af te vangen. Hoe u voortdurend bezig bent geweest om uzelf eigenlijk zeker te stellen en hoe u voor uzelf steeds meer voordelen hebt geëist zonder te vragen wat er tegenover stond. Paar als je dat gaat begrijpen dan zie je waar het mechanisme fout is. Het ligt niet alleen aan de anderen. Het ligt ook aan jezelf en dit besef houdt in een zekere bewustwording en een begrip dat je niet alleen de wereld anders moet maken, maar dat je vooral zelf anders moet zijn. Het betekent wijsheid. Je gaat inzien dat je anderen niet kunt brengen tot iets dat eigenlijk niet past bij hun aard.Je kunt nu wel wensen dat iedereen die op het ogenblik een menigte pinten pakt zover de franken reiken, dat die ineens gaat mediteren en in vrome gezangen uitbarst om geestelijk op te wieken naar de hoogste wereld. Daar is hij eenvoudig niet voor gebouwd op het ogenblik, dat kan niet. Je kunt hem misschien we zo ver brengen dat hij alleen niet aan zichzelf denkt, maar zich ook afvraagt of een ander dorst heeft en daar moet je dan vrede mee hebben.Wereldhervormers zijn er altijd weer en wereldhervormers zijn altijd diegenen die voor zichzelf een vroegtijdige dood veroorzaken en voor anderen een hoop ellende. Als u aan wereldhervormers denkt, denk dan aan Napoleon, aan Abraham Lincoln, denk aan Adolf Hitler als u dat wilt of aan Mussolini, allemaal mensen die de wereld beter zouden maken en die geëindigd zijn met Ze te vernietigen. Ja ook Lincoln. Hij heeft de uiteindelijke eenheid van de U.S.A. geschaad op een wijze die nu nog niet hersteld is.Wanneer je je dat realiseert dan zeg je: Ik moet de wereld niet verbeteren, ik moet beter deel zijn van de wereld en dan probeer je de wegen te zoeken en dan zie je dat dat naar buiten toe alleen niet gaat. Je ontdekt dat je veel te beperkt bent. Met al je denkbeelden die je zou willen doen blijf je alleen maar aan fantast die ergens op kussens in hamert, zeggende dat hij deze muur zal afbreken. En dan zeg je: Er moet iets in mij zijn. De mensen hebben het altijd in zichzelf gezocht, ze hebben het gezocht in allerlei vrome mythen en legenden, ze hebben het gezocht in een geloof aan een God, een geloof misschien in een afwisseling van kasten en de wenteling van het rad des levens. Maar ook dat blijkt niet te voldoen want je blijft met vaagheden zitten. Wanneer je zegt: God is rechtvaardig, dan kijk je naar de wereld en dan zie je dat het niet zo is volgens jouw besef. Dan moet jouw besef fout zijn of moet God fout zijn en het meest waarschijnlijke is dat jouw beeld van God fout is.Dus alweer zoeken naar de werkelijkheid. En dan komt er een ogenblik dat je zegt: Ik moet het in mezelf vinden. Zeker, er zijn geesten, er zijn engelen, er is van alles te vinden misschien, maar ik heb daarmede niet direct en bewust te maken. Ik heb bewust te maken met mezelf. En dan ga je in zo'n fase zoeken of je in jezelf die eigenschappen kunt vinden of ontwikkelen die je nodig hebt om die wereld nog net te kunnen aanvaarden, om er nog net mee te kunnen leven. Een pijnlijk proces, dat geef ik toe. Maar wanneer je die wereld in jezelf hebt, ontdek je ook de krachten die in je schuilen en geloof me, elke mens heeft heel wat- meer krachten dan hij zich ooit bewust is. Wanneer die mens begrijpt: In mij zit een ander soort waarde, een ander soort kracht, een ander soort logica, een ander soort energie dan ik,in mijn wereld normaal hanteer, dan gaat hij misschien ontdekken dat je die beide samen kunt gebruiken, ook naar buiten toe. En dan ontstaat een vervlechting van zaken die .volledig menselijk, nuchter en logisch zijn en die eigenlijk occult, verborgen zouden zijn. Het is het scheppen van een nieuwe wereld, nu niet meer door de wereld te veranderen, maar door je eigen relatie tot die wereld te veranderen en daardoor wordt je invloed op die wereld ook een andere.Die processen zullen zich af moeten spelen in heel veel mensen. Wanneer we in een dalfase zijn, dan bevinden we ons in een periode waarin begrip vervalst is, waarin economie bijvoorbeeld langzaam maar zeker vervreemd is van de werkelijke mogelijkheden, waarin de theologie of de geloofsleer eigenlijk plotseling aan vele kanten ontvlucht, zelfs aan de regels die de oorspronkelijke verkondigers van die leer gesteld hebben. En dan heb je geen houvast meer. Natuurlijk, als er een overstroming is kun je naar de kerk gaan. Misschien kun je daar nog even op de kerkbank zitten om langer droge voeten te houden, maar verder gaat dat niet. Je kunt zeggen: de hel breekt los, maar als die hel losbreekt dan moet jij vuurvast zijn en dan kun je niet rekenen op een af andere kluis, op een of ander klooster of heilige plaats waar je verdedigd zult worden. Je zult eenvoudig deel moeten nemen aan zo'n strijd, aan zo'n ontwikkeling.In een dalperiode komen er dingen voor die daaraan doen denken. 0, geen wereldoorlog, maar dan toch wel een hele hoop moeilijkheden op elk terrein. Je zult afstand moeten doen van een hele hoop dingen waarvan je eens meende dat ze je eigen recht waren. Je zult je van dingen moeten bewust worden die je bewust of onbewust terzijde hebt geschoven als onbelangrijk. Je zult je moeten gaan realiseren dat geen ander de verantwoording voor je kan dragen. En juist dan is de innerlijke bewustwording de enige mogelijkheid om voldoende veerkracht te hebben. Wanneer je niet meer kunt geloven dat een politieke partij het juiste antwoord heeft en je weet dat je zelf de invloed niet hebt om die juistheid door te zetten, wat moet je dan doen?Natuurlijk protestdemonstraties houden; dat is best aardig, wandelsport is gezond; of je kunt geweld gaan plegen, maar ja, met een bom heb je de maatschappij niet verbeterd. Je kunt mensen gaan vermoorden, maar ja, voor de ene staatsman die je vermoordt komen er 25 politici terug en dat is nog veel erger. Dus is er, geen uitweg, behalve vanuit jezelf, maar dan moet je over een kracht beschikken waarover je zuiver materieel beseft niet te kunnen beschikken. Dan wordt je a.h.w. teruggewezen naar je eigen innerlijk, dan wordt je teruggewezen naar een manier van denken en leven die voor de meeste mensen op het ogenblik nog onzinnig lijkt.Men zegt altijd: een kind moet toch wel een beetje discipline kennen. Het oud bekend verhaal. Dr. Spock die zei: Dat mag niet. De tere kinderziel niet kwetsen. Toen werd hij door een tere kinderziel gekwetst en kwetste met zijn hand het achtereind van het tere kind. Dus deze grote geleerde is ook teruggekeerd op zijn schreden en zo zullen heel veel mensen moeten doen. Het is niet eenvoudig, maar wij zullen voor de mensen alles best maken, dan worden de mensen best. Ge kunt de mensen niet veranderen door de omstandigheden te veranderen. En het besef van de mensen veranderen dat kun je nog altijd het beste doen door hem te tonen dat er andere dingen zijn dan datgene waar hij voortdurend mee bezig is. Kijk, en daar ligt eigenlijk het criterium in een dalperiode: de veranderingen van begrip ten aanzien van de wereld. De verandering niet alleen van sociale omstandigheden. Wat geeft het of u zich communist noemt of u noemt zich liberaal, of u noemt zich christelijk of wat anders, dat zijn maar namen, de praktijk is overal dezelfde. Het gaat erom wat je zelf bent, wat je zelf wordt. Je kunt jezelf tot slaaf maken van een systeem, natuurlijk en zeggen dat het systeem het op moet lossen en als dat dan niet gaat kun je een vakbond oprichten, dat hebben ze ook geprobeerd. Maar denk je dat dat feitelijk iets verandert? Het zijn uiterlijkheden die veranderen, verder niets. Of er nu honger wordt geleden omdat er gestaakt wordt in Polen, of dat er honger wordt geleden omdat er geen voedsel is in Polen, blijft precies hetzelfde, nietwaar? En allebei waren bijna onvermijdelijk.Dus, wanneer je je met die zaken bezighoudt zegje: Er zijn geen uitwegen of ik moet anders worden, maar dat betekent ook : Ik moet mijn eigen leven anders indelen. Dat betekent: Ik moet weer een mate van discipline aanvaarden zonder mij te binden aan het gezag van een ander. Dat betekent: Ik moet eigen inzichten verwerven en ik moet voor mijn eigen verantwoording leven en streven Ik moet alles wat ik wil bereiken zelf leren doen. Het kan erg lastig zijn. Als de heren van de schepping voor het feit komen te staan dat ze hun eigen broek moeten verstellen, hun eigen knopen moeten vastzetten, dan zal heit in het begin er tamelijk bont uitzien, denk ik. Dan wappert er menige vlag omdat één naad niet goed was gemaakt. Maar toch is het uiteindelijk zo dat u uzelf moet zijn. En die opgang? Die opgang is zo nabij dat u het haast niet zou geloven.Wanneer die opgang begint dan blijft alles wat aan het oude blijft hangen achter, die blijven in deze cul-de-sac, zegt men wel eens, in deze doodlopende steeg, in deze laagste bocht van de sinoide beweging van de sociale structuur handen. Alleen degenen die in zichzelf de kracht vinden om zelf verder te gaan die kunnen weer naar boven en dat betekent een hele heroriëntering, geloof maar dat. Dat betekent dat er heel veel verandert: sociaal, economisch, maar dat het alleen kan veranderen wanneer er eerst iets innerlijks en geestelijks verandert.Ik leg u deze dingen voor omdat o.i. een belangrijke fase ingaat omstreeks februari. We menen nl. dat dan een aantal crisissituaties zo dicht bij elkaar liggen, dat de mens zelfstandig moet gaan reageren wil hij niet tenonder gaan in allerhand illusies die van alle kanten worden opgebouwd en alweer ineenstorten vooraleer men er uiteindelijk iets mee heeft kunnen doen. We moeten terug naar de werkelijkheid, maar niet meer de werkelijkheid die eenzijdig is. Niet alleen maar: dit is goed en dat is slecht, maar dit is een samenhang.Laat mij een voorbeeld geven. Iemand is niet gezond. De twee nieren functioneren niet goed. Nu zijn er mensen die zeggen, nou ja, dan gooi je die dingen toch weg. Ja maar, zonder nieren kun je niet leven, dan vergiftig je jezelf. U zult moeten aanvaarden dat er heel veel gebrekkige dingen zijn, uit de aard van de zaak omdat het niet gaat om wat juist of onjuist is, maar om de vraag hoe alles tezamen kan werken, kan leven, zichzelf in stand kan houden.Waar de geestelijke kracht komt, kunnen veel van die kwalen genezen worden. Zo goed als iemand die voldoende geestelijke kracht en werking in zichzelf heeft mensen zou kunnen genezen. En in dit geval kun je jezelf helpen genezen omdat je niet werkt aan jezelve, maar aan je relatie met de wereld. Dan komt er een ogenblik, zeker, dat je afstand moet doen van een hoop dingen. Dat is pijnlijk, maar is het beslissend? Wat bent u? Bent u uw huis en uw auto en uw vakantiereisje en uw studies en al die andere dingen of bent u uzelf? Wanneer u ziet dat het andere eigenlijk niet bepalend is, val je terug op jezelf en dan heb je betekenis en juist die betekenis, die elke mens voor zichzelf bezit, of je het weet of niet, of je het wil weten of niet zou ik haast zeggen, houdt in dat er een mogelijkheid is om uit deze schijnbaar doodlopende straat toch weer weg te komen, deze dalperiode in de menselijke economie, de menselijke verhouding en de menselijke samenleving te ontvluchten. Dan doe je dat niet voor jezelf. Je zult steeds proberen als je hogerop komt een ander mee te nemen zover als hij wil; gaan.

Het belangrijkste van deze dagen is misschien wel dat de ommekeer en de werkelijke werking in deze tijd begint en de geest, ach, we zien soms dingen en soms kunnen we ze ook niet helemaal juist interpreteren, dat is duidelijk. Ik ben ook niet van plan om enigerlei prognose te geven, hier. Het lijkt me zinloos onder deze omstandigheden. Maar we zouden misschien een paar regels kunnen vinden, een paar regels die erg belangrijk zijn in deze dagen en die, wanneer je ze voor jezelf weet toe te passen op jezelf ook vaak een uitweg bieden uit allerlei situaties waarmee je anders geen raad weet.

 

In de eerste plaats: Ik moet mijzelve meester zijn. Niemand mag me brengen tot zaken die ik niet wil aanvaarden. Ik laat me ook door niemand deze rust en deze beheersing ontnemen. Erg belangrijk! Eén ander kan je tot uitspraken verlokken en je daarna binden. Iemand kan je opzwepen tot een gedrag of een keuze die fataler blijkt te zijn dan wat je anders had kunnen doen.

  

Ten tweede: Ik kan mijn kracht niet aan anderen ontlenen. Wanneer ik niet sterk ben in mijzelf, zal elke kracht waarop ik mij beroep mij meer slaaf maken: Probeer gewoon de dingen zelf te doen zo als je kunt. Probeer voor jezelve het juiste systeem te vinden waarin jij nog juist goed kunt werken, waarin het mogelijk is om de dingen te doen die je zelf wilt doen.

 

Derde regel: Goed of kwaad zijn zo relatief dat ik ze nooit werkelijk beoordelen kan. Ik houd mij niet bezig met het kwade in de wereld buiten mij, maar met het goede dat in mijzelve woont en dit goede zal ik waar maken met geheel mijn wezen, zo goed ik kan. Dat blijft ook altijd nog beperkt, ik weet het, maar het helpt je in de goede richting. 

Nu kan ik natuurlijk met een grote kreet uitroepen: Ken jezelve. Oud bekend verhaal. Maar wanneer je dat tegen de mensen zegt, gaan ze voor zichzelf psychiatertje spelen en dat kan fataal zijn want een psychiater die resultaat wil hebben moet geestelijk gezond zijn en degenen die voor zichzelf psychiater spelen hebben juist die gezondheid ten dele niet. Ontleed uzelve niet, maar wees uzelf. Niet ken uzelve, dat komt wel. Maar wees jezelf, dan leer je voortdurend bij.

 

En ten laatste: Het is eigenlijk het simpelste wat je aan een mens kunt zeggen: Reken niet op anderen Wanneer anderen je helpen, dat is meegenomen, maar reken er niet op, dan je niet teleurgesteld worden door je omgeving en door de wereld en daardoor voorkom je dat de depressiviteit gaat overheersen. En als je als enig innerlijk bewustzijn hebt, ach, dan kun je het ook eenvoudig zeggen. Weet u, elke mens vindt in zichzelf ergens een bron van licht, soms is het niet veel meer dan een vuurvlieg, maar enig licht is er. Dat is hetgene waarop u zich moet beroepen. Dat is hetgene waarvan u uit moet gaan. Uiterlijkheden zijn bijkomstig, het innerlijke licht is hoofdzaak want wanneer je in jezelf voldoende licht vindt, wanneer je niet denkt weg te zakken in een of ander duister zodra je je ogen sluit en even in jezelf kijkt, dan heb je daarmede de bron gevonden voor kracht. Zolang in jezelf iets van blijheid, iets van aanvaarding blijft bestaan, zul je de wereld aankunnen.

 En dan terzijde ook nog een goede raad, al is het geen regel: Overschat uw eigen mogelijkheden niet. U kunt vaak het met minder doen dan u nodig meent te hebben. Aan de andere kant kunt u vaak minder doen dan u zou willen.Laat u daardoor niet terneerslaan. Wanneer u niet teveel aandacht wijdt aan hetgeen u nodig meent te hebben, zult u meer tijd vinden om het beste te doen met  hetgeen voor u mogelijk is.In deze dagen, met Kerstmis zal het voor velen nog eens een keer duidelijk worden, moet je werken met het licht in jezelf. Ik weet dat dit een wat afwijkend betoog is. Ik weet ook dat er een hele hoop mensen zijn die zullen denken: Ja, u zegt dat nu wel, maar is het ook zo? U hoeft alleen maar af te wachten. De waarheid van hetgeen ik zeg ten aanzien van uw maatschappij, ach, 'die kunt u denk ik bijna elke dag wel terugvinden in de kranten, de radio of een T.V.-rubriek. Ik overdrijf niet. Ik zeg ook niet: 0, wat een ellende komt er over ons, want eerlijk gezegd, de ellende die u krijgt is er grotendeels al. Maar er komt binnenkort een tijd waardoor je er uit kunt komen. Dat is een blijde boodschap, geen destructieve, geen negatieve. Het is misschien niet leuk dat ik u zeg dat u vele van de dingen die u voor uzelf als noodzakelijk beschouwde niet meer zult kunnen hebben of niet meer zult kunnen handhaven, natuurlijk. Maar daar staat tegenover dat u in en vanuit uzelve veel meer zult kunnen doen dan u nu mogelijk acht.Het is steen negatieve boodschap. De feiten zullen bewijzen, de materiële feiten, dat ik gelijk heb en aangezien nu voor,we elkaar weer zullen ontmoeten ik meen dat ik u toe mag roepen tot in het volgend jaar eventueel, die feiten zullen aantonen dat mijn premissen, mijn veronderstellingen ten aanzien van de sociale ontwikkelingen en de economische ontwikkelingen juist zijn. En als dat zo is kunt u dan stellen dat hetgeen ik geestelijk gesteld heb, ook juist is. En dan vraag ik u alleen maar, bent u zo krachteloos als u denkt, bent u zo machteloos als u denkt, bent u zo dom en zo dwaas als u denkt,wordt u zo bedreigd als u veronderstelt? Denk eens goed na, dan valt het wel mee. Maak er het beste van en wanneer u in deze donkere dagen soms droefgeestig wordt, dat valt wel eens voor, probeer dan een klein beetje vreugde en licht in jezelf te vinden. Onthoud een ding: Waar geen gebed de duivel verdrijft, kan uitlachen hem vaak helpen verdrijven. Lach jezelf eens een beetje uit als je te veel zelfbeklag hebt.Dan komen we aan deel twee. Weet u, u zit hier en al u hier zit dan komt dat ten dele omdat u het ook niet helemaal meer weet, omdat u denkt dat het wel mee zal vallen, misschien ook. Maar het enige wat belangrijk is, is wat u bent, dat heb ik je al gezegd. Bent u licht? Kunt u over uw depressie heenkomen? Kunt u eventjes die uiterlijkheden vergeten? Kunt u een beetje kracht zijn? Kunt u een beetje kracht ontvangen? Durft u vertrouwen op die onbekende !'od die ook in u woont en daaruit kracht putten, niet om logisch en redelijk te zijn, maar om sterk te zijn; niet om verder te komen als mens, maar gewoon om meer mens te zijn? Een rare vraag. Ieder heeft zijn eigen taak. Iedereen zit nog gebonden aan zijn eigen situatie in de wereld, maar u hebt kracht nodig want het is schijnbaar niet zo gemakkelijk op te lossen. En vele van die oplossingen die u aandraagt zijn schijnoplossingen, zijn geen werkelijke oplossingen en dat weet je heel goed.Maar er is een weg: Als wij gebruik maken van de kracht en het licht en de werkelijkheid in ons leven. Laten we dat dan doen. Het is zo gemakkelijk: Hier is de kracht, neem ze mee naar huis en wordt er gelukkig mee. Misschien kunt u een wijle gelukkig zijn. Maar het is meer zinvol te zeggen dat u het in uzelf zoeken moet. Het is geen leeg gepraat. Het zijn werkelijke dingen, werkelijke woorden, werkelijke krachten waarmee we werken op het ogenblik. We houden ons niet bezig met een of ander schijnvertoninkje, dat heeft ook geen zin. Show is mooi, maar niet in deze tijd en onder deze omstandigheden. Je hebt alleen de werkelijkheid nodig en dan niet mijn werkelijkheid, maar de uwe. We hebben moed nodig, doorzettingsvermogen, de durf, niet die van de geest, niet die van een ander, de uwe. En u hebt die.Ik stel me niet voor dat u zo dadelijk soms dacht aan een tros lampjes naar buiten toe. Voor sommigen zou het nog een gek gezicht zijn ook. Ik geloof helemaal niet dat u wegzweeft en ineens het licht zonder meer vindt, maar u hebt u vaak overgegeven aan dwaasheid, aan dingen die eigenlijk uiterlijk zijn en niet het innerlijke wat u in wezen ermee hebt gezocht. Zoek de innerlijke waarden. Zoek de werkelijke kracht. Speel gaan spelletje. U bent meer en u kunt meer dan u veronderstelt.Dat is een zekere hersenspoelingtechniek natuurlijk. Dat vind ik altijd zo mooi, wanneer ze praten over hersenspoeling, dan zouden er moeten hersenen zijn om te spoelen en wat dat betreft lijkt in sommige contreien, niet hier, de spoeling wel heel erg dun te zijn. Ik wil u niet hersenspoelen. Ik wil u wijzen op de feiten. U vindt nog niet de juiste relatie met uw wereld. Ontkent het eens als u durft. Ja, als u eerlijk wilt blijven tenminste.U hebt meer kracht dan u lange tijd hebt beseft. Een enkeling zal het misschien in deze dagen tot uiting zien komen maar u kunt veel meer dan u beseft, maar dan gaat het niet om een of andere methode of formule, dan gaat het gewoon om dat onbewust grijpen naar het hoogste in jezelf en het uitstralen. Maar leer daar dan gebruik van te maken want dat heb je nodig. Het is natuurlijk leuk om je eigen baas te zijn, te zeggen: ik kan het allemaal zelf wel. Maar je leeft niet alleen. Als mens ben je een deel van de mensheid. Niet alleen deel van een gemeente of een gemeenschap, maar deel van de mensheid. Niet alleen de mensheid van vandaag, maar deel van de mensheid van alle tijden heen, daaraan kun je niet ontkomen. Je leven is alleen mogelijk, je bestaan als geest of als mens, omdat je deel bent van de mensheid. Dan moet je passen in de mensheid. Dat betekent dat je je functie zelf moet leren aanvaarden, dat er verschillen moeten zijn. Niet een verschil van hoogheid of grootheid, want mens is mens, maar een verschil van wat de een doet en wat de andere doet. Je kunt niet in de plaats van een ander treden, je kunt alleen jezelf zijn. Leer dat aanvaarden. Vraag je af: wat kan ik meer mezelf zijn? Hoe kan ik wat in mij leeft waar maken, dat is belangrijk. Zen niet tegen jezelf, a.u.b. niet: Binnenkort ben ik gelukkig uit deze wereldse ellende verlost. Want wanneer u deze wereld een ellende maakt voor uzelf, dan kunt u er van verzekerd zijn dat dat één van de dingen is die door de hemelse douane niet in beslag wordt genomen. Als je dood gaat zit je er nog mee. Je moet het licht nu vinden, nu vreugde vinden ondanks alles. Wees positief en verwerp niets of niemand want ieder heeft zijn functie, ieder is deel van de mensheid, ieder op zijn manier moet bijdragen tot het geheel. Niet in de vorm die een of andere goed vindt, maar in de vorm waarin hij zelf leeft, bestaat, werkt en kracht heeft.Aanvaarden van de ander vanuit anderen is belangrijk. En dan samen kijken hoe je verder kunt gaan. Zoeken naar die gemeenschap, die mogelijkheden waarin je geestelijk sterker bent, waarin je innerlijk zekerder en gelukkiger wordt en waardoor je naar buiten toe meer kunt zijn en doen.Vertrouwt op elkaar, ook al weet je dat je mensen niet altijd kunt vertrouwen. Probeert met elkaar samen te werken, ook al is het wel eens moeilijk. Probeert samen iets op te bouwen want niemand buiten u kan dit in deze dagen doen. En als u dat alles een beetje in uzelf verwerkt hebt dan kunnen we misschien iets van de werkelijkheden van de kracht oproepen. Let wel: Ik roep geen God en ik roep geen duivel, dat zijn namen, aspecten van het onbekende. Ik roep geen geesten op en geen mensen, maar ik probeer te spreken met het licht dat in mij woont en door dat licht met het licht dat in u woont. Het is uiterlijk onbelangrijk hoe het gebeurt, maar we doen het dan meestal zo, dat we daar een formule voor vinden. Die formule zegt niets,. alleen de kracht kan spreken en de kracht kan alleen in u spreken wanneer u ze ontvangt en hoort. Ik kan slechts hopen dat dit het geval zal zijn.Geboren uit de kracht die Al is, spreek ik tot de kracht die in Al is. Zie uzelf, ken uw licht , ervaar uw innerlijke kracht. In mij leeft het licht, dorp mij spreekt het licht, (door mij spreekt het licht). Het licht dat je aanvaarden kunt zal tot u spreken, want zoals hij die voorging heeft gezegd: Voorwaar dit licht zijn en leven en volgen betekent het leven, de weg en de waarheid.  Wat meer is: Het is onze enige mogelijkheid voleinding te ervaren.Meer kan ik u niet geven. En daarom geef ik nu het medium vrij en ik hoop alleen maar dat u iets van uzelve vindt dat u kunt omvormen tot blijdschap; tot kracht en tot licht. Goeden avond.
 
  

Enkele bepalingen.

 

 

Politiek:         

Wetenschappelijk geneigde richting tot oplossing van problemen die zouden politici nooit zouden bestaan.

Mens:

Een wezen dat zichzelf mens acht door zich meer te achten dan anderen en zich dus vaak aanstelt als minder dan anderen omdat hij geen besef heeft van de werkelijkheid die hij is. 

 De kroon van de schepping, maar nog lang niet afgewenkt.

Vriend:  

        

Een mens die bereid is je te aanvaarden zoals je bent zonder zich te onderwerpen aan datgene wat je bent en die, zijnde wat hij zelve is, niet ontkent dat je bent wat je bent en je probeert te helpen om gelukkig te zijn met hetgeen jij bent en hij is.

Apotheker:

Iemand die veel verdient aan het onvermogen van de geneeskunde om de juiste medicijnen voort te schrijven.

Een mens die giften mengt om gezondheid te brengen of althans geacht wordt dit te doen.

  

Kunst:

Het vermogen om gevoelens zodanig uit te drukken dat ze voor een anders herbeleefbaar wonden en over het algemeen wordt iets ook wel als kunt gepresenteerd waarbij alleen het kunstje van de naamgeving het de pretentie kunst doet hebben.

Kunstcritici:

Iemand die kritiek uitoefent op kunst die hij niet kan maken, brengen of begrijpen en daardoor zich een deskundigheid aanmeet die hij niet bezit om zo een loon te verdienen dat hij vaak niet waard is.

Er zijn wel goede kunstcritici, maar dat zijn over het algemeen zelf kunstenaars en geen gefrustreerde kunstenmakers.     

      

   

Uitgesproken te Antwerpen op 17 november  1981.

         
Wenst u zelf een voordracht van Gene Zijde bij te wonen ?Dat kan op donderdag 20 maart 2008 om 20 uur.Voor inschrijving  tel  03 252 74 70
  

  

 

Informatie aangaande de bronnen van de  teksten kan je vinden op volgende website's: 

   

http://users.skynet.be/rabdomantie.center/

 

       http://www.saint-pierre-les-bregines.org/

   

http://www.scribd.com/people/view/31429-rober