11-08-17

Innerlijke vrede.

Innerlijke vrede.

 

Innerlijke vrede, dromen,idealen,

 

Mensen dromen van idealen:

de mooiste rozen,

de mooiste chrysanten,

maar je mag er met je vingers niet aankomen.

Als je zegt:

wat kan het me schelen,

ik kijk gewoon naar wat er is,

dan geniet je van de kleine dingen

van het leven.

En juist die dingen vormen de basis

van de innerlijke vrede,

dat gelukkig aanvaarden

zonder verder veel te willen.

Hoe meer je wilt

hoe minder vrede je kent.

11:56 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: innerlijke vrede, dromen, idealen |  Facebook |

04-05-15

VERNIEUWING.

VERNIEUWING.

 

VERNIEUWING, prille jeugd, hoge ouderdom, geesteshouding, idealen,nieuwe maatschappij,zelferkenning, kosmisch beleven, licht, rijpingsproces,

 

Het oude is zoals het gelaat van de mens, door hemzelf bijna niet bemerkt, verandert van prille jeugd tot hoge ouderdom. Zo verandert het beeld van de wereld geleidelijk en bijna onmerkbaar voor hen die hierin leven. Maar vaak zien wij ook plotseling een totaal nieuw besef doorbreken. Wij zien opeens hoe in het gelaat van een mens een geheel andere visie. tot uiting kan komen. Wij zien hoe zijn lichaam den geheel andere geesteshouding weergeeft. Zo kun je dat ook zien bij de wereld.

Vernieuwing is niet noodzakelijk het waarmaken van de idealen, die men nu koestert. Het betekent juist het scheppen van een geheel nieuw uitgangspunt, een nieuwe situatie. Vernieuwing betekent niet de vernietiging van het oude, maar wel een totaal ander inpassen van oude waarden in een nieuwe tijd, in een nieuwe maatschappij.

Als wij innerlijk een vernieuwingsproces doormaken, zo ontdekken wij in de eerste plaats een periode van afgeslotenheid, waarin alle dingen die ons eens geestelijk beroerden en grote vreugde of inhoud gaven, nu dood schijnen te zijn en dor als een bos in de winter. Maar opeens vinden wij, heel anders dan wij dachten, met geheel nieuwe mogelijkheden, die wij nooit hadden verwacht, in dat zelfde en soms ook in bijkomstige waarden een nieuwe impuls voor geestelijke beleving, voor zelferkenning, ja voor kosmische beleving.

Zo moet u het begrip "vernieuwing" beschouwen. Niet als een plotselinge verandering van decor, een ogenblik doven van het licht en het staan in een nieuwe wereld, maar als een vergroeien van die wereld, zodat u niet meer instaat bent om het oude nog te zien zoals u het altijd heeft gezien en datgene wat u nu natuurlijk acht kortgeleden nog voor onmogelijk, of onjuist heeft gehouden. U verandert in denken en gewoonten. U verandert in inhoud en dat doet ook uw wereld.

Vernieuwing is een rijpingsproces, waardoor de nieuwe inzichten en de innerlijke erkenning voeren tot een juister gebruik van eigen potentiële mogelijkheden, die men ook buiten de tijd bezit.

23-03-09

WAAR OF NIET WAAR ?

Waar of niet waar?

 

De wereld wordt geregeerd door wijze, bezadigde mensen. Waar of niet waar? Wij allen streven slechts naar het goede. Waar of niet waar? Vul uw eigen antwoorden maar in.

Het klinkt misschien een beetje gek, als we zo over de werkelijk­heid beginnen te praten, maar toch. Wat is de werkelijkheid om ons heen? De werkelijkheid om ons heen is in feite een vertekening van al hetgeen wij menselijk als ideaal beschouwen.

Zij zeggen bijvoorbeeld, strijd is onmenselijk. Maar zouden de mensen zonder strijd ooit geëvolueerd zijn van apen tot mensen die elkaar na-apen? Wij moeten ons goed realiseren, al die dingen waarmee wij bezig zijn, zijn zozeer afhankelijk van de manier waarop wij het zelf zien dat het eigen­lijk niet eens mogelijk is te zeggen wat werkelijkheid is of wat het be­tekent.

Zeker, werkelijkheid is iets als het bij herhaling proefondervinde­lijk juist en controleerbaar is. Maar dan is het nog de vraag wie con­troleert dat en met welke proeven? Want er zijn zoveel dingen waarvan je je kunt afvragen wat het eigenlijk betekent. Neem nu de vraag, wie is nu het sterkst bewapend? De Amerikanen maken duidelijk dat het de Russen zijn. De Russen op hun beurt maken duidelijk dat het de Amerikanen zijn. Mogen wij misschien aannemen dat ze geen van tweeën durven? Maar dat kan niet, want dat is bondgenootschappelijk onjuist.

En daar zitten we met de grote moeilijkheid. Wij weten niet eens wat de feiten zijn. En waarom weten wij het niet? Wij weten niet wat de feiten zijn, wat de werkelijkheid is, omdat we niet weten wat waar is en wat niet waar is. Want wij moeten voor een groot gedeelte dan toch maar vertrouwen op degenen die zeggen dat zij het weten. Als we zien hoeveel dingen anderen zeggen te weten waarvan wij kunnen weten dat zij ze nooit zullen weten, dan is het eigenlijk een kwestie van elimineren. Steeds meer wegstrepen van al datgene wat niet waar behoeft te zijn.

Dat betekent dat de uitspraak van een politicus niet waar behoeft te zijn. De uitspraak van een theoloog waarschijnlijk niet waar is. Dat be­tekent dat de uitspraak van menig geleerde ten hoogste voor een deel waarheid bevat en nooit een totale. Dat betekent dat onze werkelijkheid anders is dan ze ons wordt voorgesteld. Maar als ik mij de werkelijkheid anders voorstel dan ze is hoe kan ik dan nog leven met de werkelijkheid? Ik heb eens een heel mooi verhaal gelezen.

Iemand was blind. Hij trouwde een mooie vrouw, althans dat dacht hij, want hij hoorde haar stem. Toen hij het gezicht terugkreeg en zijn oog op haar liet vallen, vielen hem de ogen bijna uit het hoofd. Want ziet, wat hij als gevuldheid had beschouwd, was overvloedig. Datgene wat hij als schoonheid had aangenomen, bleek in het geheel niet aanwezig te zijn. Hij zei tegen zichzelf, wat is ze lelijk. Maar toen hij besefte wat ze al­lemaal voor hem had gedaan, zei hij, neen, ze is mooi.

Dat was nog mooi van hem om dat mooi te vinden, maar ze was en ze bleef lelijk, want dat was de werkelijkheid. Alleen, in de werkelijkheid komen de dingen er niet altijd zo op aan als je denkt. En dat is nu weer iets waar de mensen eigenlijk bang voor zijn.

Kijk, als je zegt één en één is twee, dan is dat duidelijk. Daar is het hele huwelijk op gebaseerd, één en één is twee. Maar als het een beetje tegenvalt, kun je doortellen tot 29. Dat zijn punten waarbij we ons gaan afvragen, moeten wij hier overschakelen op het geloof, het is een zegen Gods, of moeten we overschakelen op zuiver menselijkheid, het is een te zware belasting, of is het een kwestie voor sociale be­schouwingen, wij moeten in dit geval dit gezin in het bijzonder bijstaan? Geef maar een fokpremie. Al die dingen bij elkaar, wij weten niet wat de werkelijkheid is.

Wat is de werkelijkheid? De werkelijkheid is een mens wordt geboren in een wereld die hij niet kent. Hij meent dat hij die wereld leert ken­nen, veronderstelt dat hij weet wie hij is en voordat hij beseft hoe fout hij het heeft, gaat hij meestal al dood.

Dan kunt u zeggen, wij zijn misschien allen niet even goed, maar er zijn veel goede mensen. Daar heb ik ook een antwoord op. In werkelijkheid ben je goed, als je voor een ander probeert meer te be­tekenen dan redelijk van je kan worden verwacht. En dan gaat het er niet om, of de ander dat beseft. Het gaat er alleen om of je het probeert. Goed ben je op het ogenblik, dat je met datgene wat je beseft ten aanzien van werkelijkheid en eigen wezen, voor anderen steeds meer probeert te zijn zonder die anderen in hun eigen ontwikkeling overigens af te remmen.

Dat is natuurlijk wel waar of is het misschien niet waar? Menselijk gezien schijnt het niet waar te zijn, want de meeste mensen redeneren, ik moet anderen helpen door hen te maken tot mijn beeld en gelijkenis. En dat kan soms wel een beetje pijnlijk aankomen.

Als je van een neger bij wijze van spreken een blanke maakt, dan is hij geen van tweeën. Hij kan misschien innerlijk de blanke beschaving heb­ben aanvaard, maar uiterlijk blijft hij iemand anders. Je kunt tegen een gelovige zeggen dat hij heiden moet worden. Maar als hij heiden is, dan zoekt hij toch weer een afgod omdat hij zonder een God niet kan bestaan.

Je kunt een ander eenvoudig niet aanpassen aan datgene wat je zelf bent. En dat betekent ook, dat je je eigen waarden en normen nooit een ander kunt opleggen. Toch durf ik zeggen, het hele streven in de wereld, vooral bij de machtigen, is steeds gebaseerd op het aan elkaar gelijk doen worden van alle anderen. Waar of niet waar?

Het is natuurlijk jammer, maar men is er nog steeds niet in geslaagd om in plaats van zaken als K.I. over te gaan tot robotgeboorten, dan kun je meteen het din‑nummer in de bodem stempelen. Men zou toch wel graag willen dat de mensen het zoveel mogelijk met elkaar eens zouden zijn. Het met elkaar eens zijn, kun je in de stoffelijke werkelijkheid alleen als je je innerlijke werkelijkheid verloochend, want je komt allemaal uit een ver­schillende ontwikkeling.

Nu is het natuurlijk de vraag of iemand ontwikkeld is. Ik geloof trouwens, dat de meeste mensen een ander pas als ontwikkeld beschouwen, indien datgene wat zij menen te kennen, in het bewustzijn van de ander is gefixeerd.

Wat is dan de zin van de werkelijkheid? Laten we ons dat eens afvragen? Dan hebben we de werkelijkheid buiten het "ik". De werkelijkheid buiten het "ik" is een angstdroom die we soms onderbre­ken om onszelf terug te vinden in een innerlijke werkelijkheid die we even geuit menen te zien zonder dat het zeker is of een ander dat ook zo be­seft. Daar zit je dan. Ik weet trouwens niet waarom de mensen dat altijd in de conservatieve sfeer zoeken. Zij zeggen, je zit in de puree. Ik voor mij zou zeggen; prak maar liever in de nieuwe aardappels dat is minder gelijk maar het is minder plakkerig. Realiseer u even, waarom zitten wij zo vaak in de ellende?

Misschien wel omdat we de moed niet hebben om de feiten onder ogen te zien. Zelfs de feiten, die we kunnen kennen, willen we niet kennen. Datgene wat we moeten beseffen, en wat ons steeds weer door de werkelijk­heid buiten ons als een feit wordt bewezen, ontkennen we prompt.

Wij durven eenvoudig het leven niet aan zonder de illusie. Maar een mens die zich illusies maakt, moet beseffen dat hij de werkelijkheid opzij schuift.

Dan zeggen ook veel mensen, maar als je geen ideaal meer hebt, dan ben je helemaal niets meer in het leven. Daar hebben ze dan groot gelijk in. Het ideaal is datgene waarop je jezelf verheft, omdat je zonder dat geen betekenis hebt. Dat klinkt erg hatelijk. Besef echter wel even dat iemand, die zich innerlijk ontplooit zoals hij is en naar buiten toe rea­geert op de werkelijkheid zoals die is, het enige bezit waarvoor een mens respect moet hebben, namelijk wijsheid. Want wijsheid is niets anders dan het zien van de werkelijkheid en het in staat zijn deze te interpreteren volgens een werkelijkheid die in de waarnemer leeft.

Dan zijn er mensen die zeggen, dan moet je wel je mond houden anders heb je geen leven. En dan vraag ik mij toch wel eens af, of je dat eigen­lijk wel hebt? Want de conclusies waartoe ik ben gekomen ten aanzien van uw huidige ontwikkelingen op aarde (misschien heb ik het fout) zijn de volgende:

1.     In deze wereld worden steeds meer voorschriften gemaakt, die niets uithalen, om dingen te regelen waaraan niemand zich stoort, terwijl men gelijktijdig een steeds grotere ontregeling in de menselijk­heid van de mens tot stand brengt.

2.     Men belast voortdurend meer dingen om door de belastingen anderen meer te kunnen geven, maar de kosten van dat geven zijn zo hoog dat de belastingen te laag zijn.

3.     Voortdurend is men bezig om de wereld te bevrijden. Degenen die daarover nadenken zouden moeten beginnen om de wereld van zichzelf te bevrijden, want daarmee zouden ze een groot gevaar en een groot nadeel voor de mensheid uit de weg hebben geruimd.

Is dit allemaal waar of is het niet waar? Zoekt u het maar zelf uit. En als u toch zo druk bezig bent, vraag u eens af, als u zich bezighoudt met allerlei systemen, met allerlei geloof, is dat buiten u waar of niet waar? Als u zegt dat God aan uw kant staat, doet Hij dan ook wat? Als Hij niets doet, waarom zegt u dat dan? Als u zegt dat u weet hoe het leven het best geleid kan worden en u krijgt steeds weer ongelijk, waarom zegt u dan dat uw theorie wel juist is, maar dat de mensen verkeerd reageren? Is degene die denkt dat hij weet hoe een ander in werkelijkheid moet leven een dwaas, een waanzinnige of iemand die geen werkelijkheid maar macht zoekt? Is een van deze drie stellingen nu waar of niet waar? Geeft u zelf maar het antwoord daarop.

Werkelijkheid, vrienden, is iets waarmee we altijd weer worden gecon­fronteerd, maar dat we niet willen aanvaarden zoals het is. Wij klagen voortdurend dat dit onrecht ons wordt aangedaan zonder ons te realiseren dat we daarmee alleen maar beantwoorden aan een norm, die in de werkelijkheid altijd en voor iedereen schijnt te bestaan.

Wij beklagen ons altijd dat we niet krijgen wat ons toekomt. Als wij ons realiseren waar het op aan komt, dan blijkt dat de hele wereld uitgaat van het standpunt dat iedereen misschien recht op werk heeft, maar zeker niet op inkomen, laat staan op de winsten van een week. Dan kun je wel zeggen dat het anders is, maar is dat wel juist?

Je kunt natuurlijk zeggen dat de hele wereld de laatste tijd veel teveel in de olie is geweest en dat ze nu eindelijk nuchterder moet worden. Maar als de ontnuchtering zo kostbaar is, kun je dan niet beter in de olie blijven? Of om het anders te zeggen, is een energieprobleem een concreet probleem? Bestaat het in de werkelijkheid zoals men dat zegt of is het misschien anders? Wat denkt u daarvan? Is die stelling juist of onjuist?

Wat denkt u van uw eigen zondigheid? Want geloof mij, u zit hier als zondaren. Weliswaar op een stoel en niet op het zondagsbankje, maar toch. U kunt zo dadelijk weer zeggen dat u gezeten heeft, al is het maar voor een uurtje. Bent u nu werkelijk een zondaar(es) of niet? Zo ja, waarom denkt u dat? Zo neen, waarom ontkent u dat? Om de doodeenvoudige reden dat zonde iets is wat niet door de Schepper, maar door de mensen wordt vastgesteld.

Ik denk dat God de mens het paradijs heeft toegedacht, als hij het al geschapen heeft. Ik weet niet precies of het allemaal zo is gebeurd. Maar als dat waar zou zijn, waarom zou God de mens het paradijs hebben ontnomen? Zou de mens dat zelf niet hebben gedaan? Een mens is een wezen dat niet in een paradijs kan bestaan. Wist u dat?

De werkelijkheid is deze. De mens die genoeg heeft, heeft geen zin meer om te leven. De mens, die volgens anderen genoeg heeft, vindt zelf dat hij tekort komt. Dit betekent, dat hij nooit vrede kan hebben met het paradijs, een perfecte harmonie zonder meer. Want in zich heeft hij die harmonie niet, heeft hij het juiste besef niet. Dientengevolge kan hij een paradijselijke werkelijkheid buiten hem niet eens verwerken en zal hij proberen haar zo snel mogelijk te veranderen in iets dat hij een wereld in ontwikkeling noemt, maar eigenlijk bewijst hoezeer hij geestelijk onderontwikkeld is.

Een cursus als deze zou u dus kunnen beschouwen als een geestelijke poging om iets te doen voor onderontwikkelde gebieden. Nu weet ik wel, dat dat allemaal niet zo prettig overkomt. Want, zo roept men uit, waarom moet de geest nu steeds maar blijven hakken op de mensen op aarde? Wel, lieve mensen, als wij het niet zouden doen, dan zouden jullie gehakt van elkaar maken.

Weet u hoeveel zorg de geest steeds moet besteden aan het voorkomen van wat men “het ergste” noemt? Hoe wij voortdurend bezig zijn om de mensen een klein beetje af te remmen, zodat ze niet zichzelf en hun hele wereld zonder meer te gronde richten. En als we dat moeten doen, als we worden geconfronteerd met de manier waarop mensen altijd weer denken alsof ze een bepaalde Franse koning zouden zijn “aprés nous le déluge”, dan denk ik, zijn jullie nog wel mensen?

Is het werkelijk menselijk om anderen hun gemoedsrust te ontnemen alleen maar om je eigen gelijk te laten overheersen? Waar of niet waar?

Is het werkelijk menselijk om risico's te lopen met de veiligheid en de mogelijkheid van bestaan van vele geslachten na u, alleen maar omdat u houdt van economische groei? Juist of onjuist?
Is het redelijk om geestelijk te leven en je steeds vast te houden aan dat wat anderen zeggen zonder zelf te denken? Juist of onjuist? De werkelijkheid is volgens mij deze. Een mens is een wezen dat wel degelijk een bepaalde eenzijdigheid kent, daaraan is niet te ontkomen. Maar in en met die eenzijdigheid kan de mens proberen zijn wereld te aanvaarden zoals ze is, kan hij trachten zichzelf te aanvaarden zoals hij/zij zelf is. Als hij dit probeert te doen, komt hij tot een groter besef van de werkelijkheid en een grotere wezenlijke mogelijkheid.

Op het ogenblik, dat hij de werkelijkheid ‑ al is het maar ten dele ‑ probeert te verwerpen, als hij zichzelf bedriegt omtrent zich­zelf, dan schept hij feitelijk een wereld die hem aldoor confronteert met onverwachte botsingen.

Een mens moet bereid zijn de wereld te nemen zoals ze is. Niet zeggen, ik zal haar veranderen volgens mijn idealen. Dat is onmo­gelijk. Hij kan hoogstens zeggen, ik zal zelf leven volgens mijn idealen. De mens moet niet zeggen, ik weet wat goed is voor de wereld, als hij niet eens weet wat goed is voor hemzelf.

Jezelf kennen is erg belangrijk. Maar ik geloof dat het nog veel belangrijker is om jezelf te aanvaarden zoals je bent. Pas als je eer­lijk en bewust uitgaat van al datgene wat je bent en wat er in je leeft, kun je op grond daarvan misschien komen tot een aanvaarding van de we­reld buiten je zoals die is. En dan vind je een weg om door ervaring, eventuele conditionering niet uitgesloten, te komen tot een groter begrip van de werkelijkheid.

Ik heb een collega die filosofisch is, vandaar dat hij mij altijd stekelig vindt. Hij zegt altijd tegen mij, jij bent een geestelijke egel. Ik heb dat beantwoord door te zeggen, waarde vriend, jij beweegt je geestelijk voorwaarts als een geestelijke schildpad. Als er iets komt dat je niet bevalt, trek je plotseling alle ledematen in.

Deze collega zei tegen mij, wanneer wij de werkelijkheid vinden, dan vallen alle begrippen van ruimte en tijd weg, dan is er niets meer over behalve het zijn zelf. Ik heb hem gevraagd, ben je dan al zover? Hij zei; neen, ik ben op weg. Ik zei, ja, ja, dat is dus een schildpad met een slakkengang.

Het is mooi om dergelijke dingen filosofisch te beredeneren, maar daar hebben wij op dit moment niets mee te maken. Op dit ogenblik heb­ben wij te maken met de wereld waarin we leven, de mens die we zijn, de mogelijkheden die er voor ons bestaan en de feiten waaraan wij niet kunnen ontkomen. De feiten die ‑ al verdraaien wij ze nog zo erg ‑ nooit wezenlijk kunnen veranderen. Laten we dan de feiten aanvaarden zoals ze zijn. Laten wij onszelf aanvaarden zoals we zijn en laten wij vanuit deze innerlijke werkelijkheid waarin wij leven, proberen ons be­wust te worden van datgene wat wij zijn in het andere.

Misschien dat we dan ook eens begrijpen wat de ander voor ons wer­kelijk betekent en op grond daarvan dan misschien eveneens ons met een schildpad- of slakkengang verder kunnen bewegen naar het filosofisch veronderstelde einddoel, waarvan we alleen maar kunnen zeggen, het is een mooie theorie. Het zou waar kunnen zijn, maar niemand van ons, ook de steller daarvan, beschikt over enigerlei teken dat het juist is.

Kortom, de werkelijkheid zoeken, betekent illusies achterlaten. Het betekent de feiten accepteren, ook als je er zelf bij betrokken bent. Het betekent het beste maken van de wereld waarin je leeft volgens de mogelijkheden die je zijn gegeven.

Als je dat allemaal kunt, dan kunnen we zeggen, waar of niet waar, ik heb geleefd volgens mijn besef. Ik heb daardoor de ervaring opgedaan die mij dichter brengt bij de werkelijkheid die waarschijnlijk toch wel mijn eindbestemming is.


 

 

 

Informatie aangaande de bronnen van de  teksten kan je vinden op volgende website's: 

 

http://users.skynet.be/rabdomantie.center/

     

http://www.saint-pierre-les-bregines.org/

 

 

 

 http://www.scribd.com/people/view/31429-rober