21-11-16

ONTWAKEND LICHT.

ONTWAKEND LICHT.

licht, eeuwigheid, meditatie, reïncarnatie

Hoe kan het licht ontwaken? Licht is, of licht is niet.

Als licht voor mij ontwaakt, dan is het omdat mijn ogen open gaan.

Als de morgen naakt is, is het niet de zon, die lichten gaat, doch de wereld die zich aarzelend draait en zo de dag doet komen.

Als in het duister van mijn dromen een geestelijk licht doorbreekt, zo is het niet het geestelijk licht dat tot mij komt, maar slechts het duister van mijn wezen, dat voor een wijle wijkt.

Want een ontwakend licht kan niet bestaan.

De eeuwigheid is licht en duister met het licht tezamen; al het andere is waan.

En het gebeuren dat wij zien, het komen en het gaan der krachten en machten is slechts wat wij zelf maken uit het zijnde; datgene, wat wij verwachten en tot vorm doen worden.

Bovendien datgene, wat wij soms vrezen of in onszelf verachten.

0, neen het licht zal niet ontwaken.

Maar het duister door het "ik" aan eigen wezen opgelegd, kan soms een keten slaken en voor een ogenblik beseffen, dat er licht is in het bestaan.

Het lichtend Wezen van oneindigheden kan voor een ogenblik het duistere angstig zijn betreden, dat je jezelf noemt; en dan ontsluit je aarzelend je wezen voor deze grote Kracht, die door het Al pulseert en werkelijkheden leert daar, waar de mens slechts waan en beeld stelt voor de werkelijkheden.

En zo de ziel ontwaakt en gaat door mengingen van licht en duister en zoekt een weg naar eeuwigheid, daar wordt zij door het licht te allen tijd geleid en door het duister weer beschermd voor licht, dat zij nog niet verdragen kan.

De caleidoscoop van vormen en normen, de stormen van incarnaties, de veelheid van sferen en gedachten, de machten die regeren en de machten die dienen en die belagen tezamen schragen dit beeld.

Het "ik" speelt in zijn duister.

En soms, als een kluister wijkt en even het licht komt, schrikt het terug voor zichzelf, omdat het moeilijk is licht te zijn.

Maar wij, die eindelijk de ogen durven openen voor een licht dat reeds bestaat, die beseffen "wijzelf zijn het die het licht doen ontwaken of verdrijven", wij zullen ons licht vinden dat in ons kan blijven en uit ons kan stralen te allen tijd.

Ons licht, waarin wijzelf ontwaken, is eeuwigheid.

Ons licht is het sterven van een tijd van waan om op te gaan in werkelijkheid.

Wij zijn, indien wij hut licht in ons ontkennen, meester van de tijd en slaven van een tijdgebonden zijn.

Maar zo wij liet licht aanvaarden en vrijheid zoeken niet in de beperktheid van de tijd, dan vinden wij eeuwigheid, waarin wij al omvamen; gekristalliseerde werkelijkheid, die alle tijd omvat.

Wij kennen dan een vaste vorm, die ons werkelijk zijn is, ons deel van God en eeuwigheid.

Dan is het spel van daden voor ons slechts het schetsen van de vorm, die wij reeds zijn.

En het licht, dat wij ervaren is slechts de eeuwigheid, die ons heeft geschapen en in de vorm, die wij eeuwig zijn, in ons, uit ons, door alle tijd heen leeft.

Zo, zoekt gij een ontwakend licht, ontsluit de ogen van de geest.

Wees niet bevreesd.

De stralen, die u treffen, schijnen pijnlijk soms te zijn, maar zullen u verheffen tot een werkelijkheid, waarin ge niet meer machteloos en klein bent, maar deel van licht, deel en grootheid van het Al, dat licht in en dat u in uzelf bevat.

17:21 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: licht, eeuwigheid, meditatie, reïncarnatie |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.