06-11-16

HEIMWEE.

HEIMWEE.

heimwee,stille tuinen, bewustwording, vermomming,

Een ziekelijk verlangen naar huis, dat is eigenlijk heimwee. Een ziekte, die je van binnen opvreet en die je zwak maakt en je doet wenen, al weet je niet waarom. We hebben soms heimwee naar mensen of naar plaatsen. We hebben een verlangen in ons, dat onstilbaar is, dat ons zwak maakt. Soms hebben we dat ook naar oorden, die niet op deze aarde liggen. Want je komt uit een geestelijk thuis, vol van licht misschien en zon, een wereld vol van stille tuinen. En het is daarom juist, dat de aarde je zo bar en zo somber lijkt.

Wanneer je heimwee hebt, zie je de dingen niet goed, begrijp je zo verkeerd. Je denkt er niet goed over na en je kunt ze niet aanvaarden . Je blijft vastgebonden aan, die ene voorstelling en mis­schien ‑ als je huiswaarts keert ‑ dat je blijkt dat het heimwee alleen maar een waan is geweest. Want dat het thuis, niet meer be­staat, zoals je je dat hebt gedacht. Heimwee is maar al te vaak een droom. Een droom van de stof en van de geest.. We willen terug naar wat was. Maar dat gaat niet. De tijd gaat verder. Het leven gaat voort. Je bewustwording gaat verder. En wat eens vol en schoon en prachtig leek, wordt klein en lelijk en hatelijk. Dat wat eens de enige plaats leek, waar je, vreugdig kon zijn, is nu geworden tot een dorpse omgeving, die geen enkele schoonheid meer in zich bergt. Of misschien een slop ergens in een achterbuurt van een stad. Troos­teloos.

Het heimwee, dat we hebben, is niet juist, is niet goed. Er is geen reden om heimwee te hebben. Wij zijn immers altijd thuis. Want waar is ons werkelijke thuis? Daar waar wij leven. Waar wij streven, waar wij zijn. Wij spreken toch over het Huis des Vaders? Maar wij leven toch in het Huis des Vaders? Wij leven in een wereld, die God ons heeft gegeven en geschapen, Voor ons. Om erin te leven. Erin te werken. Om vandaar uit verder te gaan. Steeds dichter tot Hem.

Dan is ons weedom naar het verleden dwaasheid. Wij hebben geen reden om terug te verlangen naar plaatsen en oorden en toestanden. Wij moeten verder gaan, altijd verder. Wij moeten ons heimwee van ons afgooien, die beperking van onze daadkracht, die beperking van onze bewustwording, die vermomming van de waarheid. Wij moeten zoeken naar het leven van thans en de vreugden van thans en dee wijsheid van thans, opdat wij in dit Huis des Vaders ons bewust worden van de Vader, Die altijd met ons is.

Geborgen in Hem kennen wij geen heimwee. Levend met Hem openbaart zich aan ons de schoonheid van de hele schepping en vinden wij de volheid van gebeuren, die nooit in een plaats, een enkele tijd of een enkele toestand kan liggen.

Daarom, vrienden, geen heimwee, geen verlangen naar plaatsen, die je "thuis" noemde. Geen verlangen naar tijden, die je schoon lijken. Niet achterom zien, maar verder gaan in het heden. Het heden dat je enige thuis is. Het thuis dat God je geeft, opdat je eenmaal Hem zult kunnen aanschouwen.

16:48 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: heimwee, stille tuinen, bewustwording, vermomming |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.