26-07-16

DOORDENKERTJE.

DOORDENKERTJE.

 

“De waarheid is de kern van het Scheppend Vermogen,

waar genomen vanuit het Scheppend Vermogen.”

 

DOORDENKERTJE,scheppend vermogen, dewaarheid,

16:22 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: doordenkertje, scheppend vermogen, dewaarheid |  Facebook |

25-07-16

VREUGDE.

VREUGDE.

VREUGDE,begrip, streven,

Vreugde is een begrip,

dat alle dingen omvaamt, die goed zijn.

Ware vreugde is de kern van ons wezen,

vervuld van de kern van alle krachten,

Het is het gezamenlijk werken en streven.

Het is het voelen,

dat je geaccepteerd wordt door anderen

en het zelf kunnen accepteren van al, wat rond je is,

dat vreugde schept.

Daarom denk niet,

dat vreugde het voorrecht is van enkelen.

Dat vreugde een verdienste is of een loon.

Vreugde is de ware toestand van ons aller wezen.

12:03 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vreugde, begrip, streven |  Facebook |

24-07-16

Innerlijk van de mens - verschillende benaderingen.

Innerlijk van de mens - verschillende benaderingen.

innerlijk, mongool, china, boeddha, jezus, mohammed, begoocheling, menselijke lust,allah, koninkrijk gods,

Tzu Liang Hou, een Mongool,

die ook in China een tijd heeft gewoond,

schreef eens een korte definitie neer van het innerlijk van de mens:

“In de mens zijn krachten. Doch indien de krachten in de mens zich uiten, is de mens zichzelf niet meer.”

Wij allen weten, hoe grote leraren als bv. de Boeddha, als Jezus, als Mohammed,

getracht hebben op hun eigen wijze dit beeld duidelijk te maken.

Boeddha zegt ons:

“In ons sluimert het Al. En indien de ban der begoocheling valt, de waarheid ons wordt geopenbaard, dan zijn wij één met het zijnde.”

Mohammed zegt ons:

“Gereinigd van het menselijke en de menselijke lust zijn wij één met Allah in Zijn hoogste hemel.”

Jezus zegt ons:

“Het koninkrijk Gods ligt in U.”

23-07-16

DE KLANK VAN DE ONEINDIGHEID.

 

DE KLANK VAN DE ONEINDIGHEID.

klank, oneindigheid, geboren, stem, waarde, streven,

 

"De klank der oneindigheid in ons leven

is hetzelfde als de waarde,

waaruit ik geboren ben,

zodat ik de stem verstaand van de oneindigheid

voortga met mijn eigen streven,

tot ik oneindigheid geworden ben."

12:01 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: klank, oneindigheid, geboren, stem, waarde, streven |  Facebook |

22-07-16

ONTMOETING.

ONTMOETING.

ONTMOETING, de weg, eeuwigheid, eenzaamheid, kracht,

Mijn weg voert door de eeuwigheid en na het lange reizen verzink ik door de eenzaamheid in diep en lang gepeinzen.

Ik zoek naar waarden, stel een vraag.

D’ Eenzaamheid, die mij omringt, wordt tot een echo, waarin eigen vraag mij weer als antwoord klinkt.

Maar plots... wat klinkt er vreemde macht? Wat brandt daar nieuw bestaan? Wat wordt er in het ogenblik aan nieuwe kracht op mijne baan gebracht?

‘n Ontmoeting met leven, met vormend bestaan. Ik zou zo graag vertoeven, omdat in mij is naar eenheid en zijn zo ‘n intens en diep behoeven.

Maar ‘t ogenblik van ontmoeten is klein en ik moet weer verder gaan. Want...kort is het pozen, ver is de weg, grote noodzaak tot verder gaan en beleven van mijn eigen weg en eigen diep bestaan.

Zo zoek ik door de eeuwigheid, ontmoetend telkens weer een kracht voor korte wijl.

En zoek ik naar een antwoord dan, ’t klinkt in mijn eigen hart.

En verder spoed ik, waar d’ eenzaamheid mij met een echo tart van ‘t lang vergane zijn.

Maar ontmoeting en ontmoeting, zij komen steeds weer.

Wij tarten elkaar telkenmaal.

En daarom begrijpen we elkaar zozeer en beheersen elkanders taal.

Zo worden wij langzaam tot eenheid gesmeed; en d’ ontmoeting wordt samengaan.

Dan is er geen eenzaamheid, leegte meer.

Dan is de levensbaan een vreugde, waarin nieuw bestaan men looft en dankt de Heer, ontmoetend nieuwe kracht en macht op alle weg, telkens weer.

11:07 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ontmoeting, de weg, eeuwigheid, eenzaamheid, kracht |  Facebook |

21-07-16

ZOMER.

ZOMER.

ZOMER, Shakespeare,geestelijke lente,

Buiten kondigt U de zon aan, dat de zomer komt. Het jonge groen, zo teer en zo pril en zo mooi schijnt de wereld in een sprookjesland te veranderen, waarin de rijpe, wonderlijke bloesemkleuren ijle en tere wolken over het land spreiden, terwijl de bloemen aarzelend piekend of reeds fel opschietend en kleurend uit Uw treurige winterwereld een feestzaal hebben gemaakt. Want het is werkelijk lente. Het is werkelijk reeds de tijd, dat de winter verdreven en verslagen heen vlucht en het leven opnieuw met steeds sterkere kracht pulseert, stuwend naar nieuwe bloei en groei.

De lente is een periode, die de mens een eigenaardig ver schijnsel bezorgt. De mens wordt wat loom, wat moe en wat lusteloos. En dan ineens, dan is het, of er ergens in hem iets de zon weerkaatst en hij wordt zelf zonnig. Hij lacht, omdat er buiten het licht is. Hij verheugt zich over de schoonheid, die hij overal ziet. Hij neemt een bloem een ogenblik teer tussen de handen, en droomt over de wonderen, die zo iets schoons geboren kunnen doen worden. Hij luistert naar de vogels en zegt: “Wat gaan ze te keer. O, wat is het toch een mooie tijd, de lente.”

De mens weerkaatst in zichzelf al datgene, wat in de wereld buiten hem ontstaat. En dan komt de grote vraag: “Waarom dan alleen zo lenteachtig en opgewekt, wanneer de zon schijnt? Waarom dan alleen met deze lichte, haast nog vermoeide verrukking de wereld ondergaan, wanneer daar buiten je schoonheid is? Is de mens dan niet geschapen om zelf te scheppen? Heeft de mens dan niet het vermogen om uit zijn gedachten werelden naar voren te brengen, schoner dan de natuur? Kan een droom niet alle schijnbare volmaaktheid uit de wereld perfectioneren, tot de droomwereld is geworden een paradijs zonder enkele smet, zonder enkele fout?”

In U ligt een wereld, die veel schoner kan zijn. In U ligt ook een wereld met lachende tuinen, met pril blozende bloesem. In U brandt een licht, sterker dan de zon. Want de goddelijke volmaaktheid en de goddelijke schoonheid leven in de mens. En dat is lentekracht.

Soms dan ken je zo’n ogenblik. Dan voel je je eventjes meegesleept door die innerlijke vreugde. Dan ben je in een stemming, dat je de hele wereld zou willen omhelzen. Dan zou je willen zingen en jubelen. En het is misschien met moeite, dat je je als vormgetrouwe mens onthoudt van deze uitingen, om niet al te belachelijk te worden. Maar dan is de tijd voorbij. Het trekt weg. En dan lijkt het, of het wereldje zo loom en zo stoffig wordt.

Wel, vrienden, we spreken van de lente. Kunt ge de lente genieten op het ogenblik? O, bollenvelden en bloesembomen, bossen vol van teer en pril ontwakend groen, ze overgieten het hele land. Tot zelfs tussen de straatstenen zal zo hier en daar een nieuwe grasspriet kieren. En op een paar veldjes bleek verlopen gras prijkt alweer een enkele paardenbloem, die met zijn gele, felle kleur a.h.w. verzet predikt tegen de dorheid van het verleden.

Maar daarna komt de zomer. Dan zijn er ook bloemen. Dan zijn er ook bladeren. Dan is er ook zon. Maar die zon, waarover ge nu U verheugt, waarover ge jubelt, die doet U dan puffen: “Wat is het warm” en in stil verzet komen. “Was het maar wat kouder.”

Het blad, dat in zijn pril groen, in zijn fijne, lichte vorm, toen het a.h.w. een pastel tekening was van de natuur U zozeer bekoorde, is in zijn voldragenheid en grootheid maar stoffig en vies. “Nou ja, het is wel aardig. Je hebt er scha duw aan.” Maar dat is de zomer, vrienden.

En in die zomer komt de vrucht. Die zomer is de voorbereiding voor alle voortplanting, voor alle groei, voor alle bloei. Als er alleen maar lente was en geen zomer, waar zoudt ge dan zijn met Uw koren, met Uw graan? Waar zoudt ge zijn met Uw aardappelen en Uw kool? Waar zoudt ge zijn met Uw appelen en peren? Waar zouden alle gulle gaven van de natuur blijven? En juist, nu het buiten zo lenteachtig kan zijn, zou ik U er graag aan willen herinneren, dat elke lente ook de lente in Uzelf altijd gevolgd wordt door een periode van sufheid en dofheid. Dat in de periode, dat de grootste vruchten kunnen worden geplukt Uw herfsttijd de stormen door je leven razen. Dan zit je met het probleem, met die gedachte. En je kunt er haast niet meer tegenop, denk je. En dan is het de kunst, om deze elementen niet te zien als het enige in het leven. Maar bewust en voorzichtig de vruchten te plukken, voordat ze verrot zijn.

Weet U, de lente genieten, dat doet elke mens wel. Maar oogsten in de herfst, dat vinden sommigen maar veel te moeizaam. O ja, ze zullen een enkele vrucht in het voorbij gaan plukken en een ogenblik een bete eruit nemen. Want het is toch wel aardig, het is toch wel prettig. Maar voorzorg oogsten dat is sommigen te moeilijk. En anderen levert het te weinig op.

En toch is dat hetgeen, waar het om gaat, vrienden. Want in je leven heb je een oogst nodig. Eerlijk. Je moet alle vruchten van je leven durven plukken. Je moet a.h.w. alle geestelijke rijkdommen, die maar te bereiken zijn in die zomer wereld van binnen, steeds verzamelen, totdat je een grote voorraad hebt. Want dat is je enig bezit, dat je kunt meenemen.

Het nog niet opgeloste raadsel Shakespeare heeft eens geschreven: “Je kunt het niet met je meenemen.” you can ‘t take it with you. Laat me U één ding zeggen: “U kunt van alles op deze wereld niets meenemen. Geen straaltje zon, geen enkel jong gevormd blad, geen enkele bloesem. Maar wat ge in Uzelf geoogst hebt uit het leven, dat is bezit. Dat neem je mee. Dat is onvervreemdbaar eigendom.”

En zoals bij een volgende lente men het zaad neemt in een vorige herfst gewonnen zo is het ook Uw taak, wanneer ge wilt, dat een nieuwe geestelijke lente komt, vol van zon, vol van bloesem, vol van vreugde, dat ge zorgt uit de ervaringen van het verleden, uit de bereikingen van het verleden, datgene te puren en te bewaren, dat noodzakelijk is om U ook in een andere wereld te doen leven in licht en zon en vreugde.

11:18 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zomer, shakespeare, geestelijke lente |  Facebook |

20-07-16

AUGUSTINUS, de kerkvader, dacht na over het wezen van het leven.

AUGUSTINUS, de kerkvader, dacht na over het wezen van het leven.

augustinus, kerkvader, paradijs, schepper, banvloek, ketter, zondeval, erfzonde,

Om over het ware wezen van de wereld een ogenblik na te denken, moeten wij gaan in de tijd dat Augustinus, de kerkvader eens de grote ketter nadenkt over het wezen van het leven, nadenkt over de wereld.

En dan zegt hij als volgt:

“Kan het zijn, dat zelfs met de banvloek van het paradijs beladen, de mens moet leven in een wereld, die geen volmaaktheid kent? Verblind zijn onze ogen en onze handen weten de waarheid niet te vatten. Maar de Schepper heeft volmaaktheid gebaard en geen menselijk falen, geen eerste zondeval, geen banvloek der erfzonde kan de volmaaktheid verdrijven. Wij moeten niet streven naar het volmaakt zijn, maar naar het erkennen der volmaaktheid, die rond ons is. Opdat wij gezuiverd worden van de misvattingen, die ons tot onvolmaakten maken.”

15:02 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: augustinus, kerkvader, paradijs, schepper, banvloek, ketter, zondeval, erfzonde |  Facebook |

19-07-16

Jezus gehele leerstelling zeer kort en simpel samengevat.

 Jezus gehele leerstelling zeer kort en simpel

 samengevat.

 

Jezus,wereld, eigen wezen, begeerte, vreugde, bezit,

“Tracht je eigen wezen te vergroten, totdat het de wereld omvaamt en elke wereld, die je kent.

Hoe meer je van de beelden der wereld kent, hoe duidelijker het je zal worden, hoe God de schepping wil.

Streef er naar niets meer lief te hebben dan iets anders.

Niets intenser te bezitten of te begeren dan iets anders.

Wat je gegeven wordt, is een vreugde, waarvan je mag genieten.

Maar datgene, wat je begeert ten koste van anderen of ten koste van mogelijkheden in jezelf, is schadelijk.

Zo beheers het begeren, verwerp het bezit en ken slechts de vreugde van het bestaan.”

11:52 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jezus, wereld, eigen wezen, begeerte, vreugde, bezit |  Facebook |

18-07-16

ONTHECHTING.

ONTHECHTING.

ONTHECHTING,droom, leven, gave,kracht,weelde, wereld, rein, gebo

Ik mag mij niet hechten aan wat de wereld mij biedt, want de wereld zou mij knechten. Mijn geest verdraagt dat niet. Ik moet mij onthechten, opdat het leven voor mij niet betekent het Zijn. Want, ben ik gehecht aan het leven, is scheiding van ‘t leven mij pijn, dan is mij, de dood een nood geworden. Dan is mij duister het bestaan, omdat ik droom van ondergang en lijden, al weet ik: dit alles is slechts waan.

Ik mag mij niet hechten, ik mag niet bezitten, ik mag niet begeren, verlangen, zoveel. Toch heeft de wereld zoveel gaven, wordt in de sferen zoveel weer je deel, dat je er voortdurend je toch kunt gaan laven, gaan laven aan drank van de eeuwigheid. De gave, die vluchtig je even beroert, terwijl je onberoerd zelve weer verderschrijdt.

Onthechting wil niet zeggen: verlaten alles, wat U de wereld biedt. Dat wil niet zeggen, dat ‘t kwaad is te leven, terwijl je van het leven geniet. Onthechting wil zeggen: niets vast te bezitten. Niets te zien als vast deel van je eigen bestaan. En zonder rouw, traan of verlangen, wanneer ‘t je verlaat, weer verder te gaan.

Onthechting wil zeggen: sterk zijn in daden. Stil zijn in woorden. Vol zijn in kracht. Opdat je begrijpt, hoe de volheid van ‘t leven in evenwicht rond je wordt samengebracht. Want evenwichtig bestaan is ons allen gegeven.

Onthechting is niet ‘n afscheid van weelde der wereld. Geen afscheid van de vreugden voor oog en voor oor. Niets van wat de wereld aan schoonheid bezit, aan verrukking gaat door onthechting voor U teloor in werkelijke zin.

Zij doet je beseffen:

Wil ik mij verheffen? Niets bezat ik aan ‘t begin en niets zal ik bezitten aan ‘t einde. Waarom zou ik mijzelve verrijken met bezit? Waarom zou ik uitgrijpen naar alle gaven? Waarom zou ik spreken van zwart en van wit? Waarom zou ik door het leven heendraven, belastend mijzelve met zorgen en nood? Waarom zou ik vrezen armoe of dood? Het leven geeft en ik ga mijn weg, terwijl ik mijzelve onthecht aan de dingen, maar niet mij ‘s levens gaven ontzeg.

Onthechting betekent: Jezelf bedwingen. Kracht bezitten, die je steeds weer geleidt, wanneer je je laat vangen of haast werd gevangen op de weg van bezit en van tijdelijkheid.

Eeuwig is ‘t leven en eeuwig zijn de krachten, die met je leven en gaan door het Zijn.

Eeuwig de kracht, waaruit j’ eens werd geboren.

Eeuwig en lichtend en sterk en ook rein.

Die dingen gaan je nooit verloren.

Zij zijn je wezen, je kracht, je bestaan.

Voor onthechting moet je leren juist daardoor niets te vrezen, en rustig je wegen steeds verder te gaan.

11:35 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: onthechting, droom, leven, gave, kracht, weelde, wereld, rein, geboren |  Facebook |

17-07-16

Er zijn filosofen, die zeggen:

Er zijn filosofen, die zeggen:

filosofen, een dwaas, een wijze, vertrouwen, edel,

“Wat deert ons deze wereld en haar daden?

Wanneer ik met mijn eigen daden en denken vrede heb,

zo zal al het andere mij niet beroeren.”

Maar wanneer ik een dergelijke mens zie buigen voor de menigte,

dan zeg ik mijzelve:

“Ziet, hier is een dwaas, geen wijze.

Want de wijze zal zichzelf blijven,

wat de menigte ook doet.

Maar de dwaas zegt zichzelf te zijn

en maakt zich tot slaaf van alle menigte,

van alle wet buiten hem,

omdat hij niet in staat is in zichzelf te vertrouwen

als zijnde waar en juist en edel.”

12:26 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: filosofen, een dwaas, een wijze, vertrouwen, edel |  Facebook |