08-07-16

WILLEN VOLGEN.

Willen volgen.

voetspoor,durf, geestelijke kracht,afgrond, levensdoel,

Willen volgen. Dat is eigenlijk iets, dat mens en geest is ingeschapen. Bewust van eigen onvolmaaktheid, treden we steeds in de voetsporen van een ander. Wij volgen. Soms volgen we de duisternis en soms het licht, maar we willen altijd volgen, omdat we niet alleen durven staan in het leven.

Men kan de grote vraag: hoe zullen we het beste, het meest juiste, onze wil volgen kunnen verwerken in ons leven?

En dan gaan we vragen aan onszelf: Welke weg bestaat er voor mij? En dan zal Uw verstand, dan zal Uwe geest antwoord geven en zeggen: Ziet duizenden wegen. En dan vraagt ge Uzelve: Welke weg durf ik gaan? En dan zegt ge tegen Uzelve: Ik kan die wegen niet overzien; ik kan niet precies begrijpen, hoe deze keuze wel, en gene niet goed zal zijn.

En dan zoekt ge voor Uzelf naar degenen, die iets achter hebben gelaten en reeds eerder een weg zijn gegaan.

En dan zien we overal leerstellingen, wij zien overal patronen, afgedrukt op de wereld, waaruit we kunnen putten en onze weg verder bepalen. Want zeker, wij willen graag iemand volgen, maar het is zo moeilijk het goede voorbeeld te vinden, de goede persoon. Soms vind je een mens, een geestelijke kracht, die je leidt, en dan kun je die volgen. Maar dan moet je dat met vol vertrouwen doen, want je kunt ze niet nu wel volgen en dan verwerpen. Er is geen halfheid mogelijk in deze. Wanneer je werkelijk volgen wilt, dan móet je aanvaarden óf niet volgen en dus verwerpen.

Dit begrijpende gaat de mens een voorbeeld zoeken en hij overpeinst lang, hoe dit voorbeeld te maken tot iets van juiste perfectie. Hij heeft soms in vele geslachten met zijn legenden en verhalen een vorm en het wezen, dat hij vereert. Hij tekent zelf, als het ware, de voetstappen, die nooit warden genoemd door degene, die voorging. Hij tekent zichzelve op de weg, van punt tot punt, zodat hij uiteindelijk de gehele weg meent te bezitten. En dan zegt zich die mens! Dezen zal ik volgen. Maar gaat hij de schreden, van hem, die is voorgegaan? Ach neen. Hij gaat zijn eigen schreden, zich richtend naar hetgeen zijn voorganger hem heeft geleerd

"Willen volgen" mag nooit betekenen een slaafse onderdanigheid. Het betekent wel een aanvaarden van een zeker standpunt, dat een ander heeft. Maar precies volgen is een waanzinnig spel, dat ontaardt tot een fantastisch ballet van waanzinnige scènes en met demonische krachten doortinteld. Je kunt niemand - geen Jezus en geen mens - volgen, precies elke schrede; maar je kunt wel trachten punt na punt te bereiken, wat zij bereikt hebben. En dat betekent, dat je ook hun tempo enigszins moet handhaven je mag niet achterblijven.

Zo vaak hoort men op de wereld zeggen: Ga voor, we volgen U. Dan wordt daarin de wil tot volgen uitgedrukt. Maar heeft dat willen volgen dan ook niet de betekenis, dat men zelf niet de verantwoording wil dragen? Of in zichzelf de capaciteiten niet aanwezig acht, om zelf een weg te zoeken? En toch leidt deze wil te volgen er bij velen toe, dat ze zich door blinden langs een afgrond laten leiden, of, dat ze zich door een lamme laten leiden, wanneer uiterste spoed noodzakelijk is.

Het is goed om te willen volgen, zeker, maar beter is het, om het volgen terug te brengen tot het erkennen van de grote waarden die geborgen liggen in al hetgeen onze voorgangers op groot geestelijk gebied ons hebben achtergelaten. Te leren begrijpen wat zij bedoelen, en voor onszelf te kiezen uit de punten, welke zij ons hebben gegeven. Zelfstandig voort te gaan en verder te gaan, altijd weer, tot uiteindelijk onze wil tot volgen is geworden een wil tot gelijk worden. Niet tot overtreffen: tot gelijk worden. We zullen altijd het recht van de eerste, die het spoor heeft gebaand moeten erkennen. Maar we zullen, gelijk deze, het zelfde einddoel kunnen bereiken, naast hem staande, de gehele weg afgelegd hebbende.

En dan heeft onze wil tot volgen ons tot het einddoel gebracht, en daar gaat het om. Je kunt niet ondergaan, wanneer je een ander volgt, tenzij die ander eerst is ondergegaan, en wie daarop acht geeft, begrijpt, en ziet, en weet, dat zijn weg niet goed is en zal niet meer volgen, want de wil tot volgen zal weg vallen bij het zien van den ondergang. We zouden de wil tot volgen samen kunnen vatten:

Volgen wil ik Uw glorierijk spoor. Gij trekt door het leven de kaarsrechte voor, waaruit mij de vruchtbaarheid tegen komt streven.

Ik zie de gedachten, de sferen en krachten, die zijn geboren uit Uw gaan. Daarom volg ik Uw schreden en wil ik, zo Gij ging, verder gaan. Maar zie ik, dat Gij hebt geleden, en kan ik het zelve niet doorstaan, dan zal ik niet langer meer streven, verwerpen de vage waan, dat Gij mij boven het lijden nog bijzondere krachten kunt geven. Maar ik weet, Gij, die zijt voorgegaan, Gij hebt Uwen weg volbracht. En in mij leeft, zoals in U, de Goddelijke kracht, die altijd draagt en altijd schraagt, wanneer wij verder gaan. En daarom wil ik volgen, en kies ik Uwen baan. Maar eens is ‘t volgens mij, genoeg..,.... en zal ik verder schrijden, zoals bewustzijn, dat mij droeg mij dit onderwezen heeft.

Misschien ben ik dan wel de kracht, die anderen leiding geeft, of kracht, die voortleidt onbesef, uit wereld van waan tot in een nieuwe tot eerlijk waar bestaan.

Want de wil tot volgen is niet genoeg. Volgen alleen zegt niets. Bereiken, dat is het punt waar alles om gaat. Wanneer wij begrijpen, dat een weg voor ons aanvaardbaar is, wanneer wij gevoelen, dat zekere krachten ons voldoen en juist zijn, wanneer we begrijpen, dat onze weg ons zó kan voeren, dan volgen wij, zolang vóór ons een gebaand spoor ligt, dat ons leidt tot een weg, die voor ons verantwoord en begrijpelijk is. Maar op het ogenblik, dat het te ver gaat, gaan we onzen eigen baan. Wij zijn geen verantwoording verschuldigd aan degene, die ons voorgegaan is, maar slechts aan de God, die ons geschapen heeft, die, als bewustzijn kracht en geweten in ons leeft, in ons wezen, te allen tijde .

Daarom volgen wij niet, tenzij ons eigen wezen ook dezen weg gekozen zou hebben, tenzij deze weg eigenlijk onze weg is. En steunend op hetgeen, die er zijn voorgegaan, ons hebben nagelaten, durven we dan misschien wat sneller voort te gaan.

Maar zelfs al willen we volgen, wij moeten toch onze eigen weg gaan, om dat alleen onze eigen weg ons voert tot onze eigen. plaats binnen de Goddelijke schepping, en daarmede tot de voltooiing van ons levensdoel; de eenheid met het volmaakte wezen, dat ons heeft voortgebracht.

10:55 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: voetspoor, durf, geestelijke kracht, afgrond, levensdoel |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.