06-06-16

RUST.

RUST.

rust,harmonie, illusie, suggestie, droom, maanlichtblauw,lichtende kracht,vrede, eeuwigheid,

Rust. Rust is in vele gevallen de afwezigheid van iets. En toch zou je niet kunnen rusten, als niet alles wat deel is van jezelf op enigerlei wijze aanwezig is. Mogen wij misschien beginnen met te stellen, dat de ware rust gelegen is in het ontbreken van innerlijke strijdigheden?

Wanneer ik niet met mijzelve worstel en in strijd ben, wanneer ik niet voortdurend het leven aanval, dan kan er rust zijn. Dan kan het rumoer van de wereld me ook niet deren.

Hoe meer gespannen ik ben, hoe meer er in mij iets niet harmonisch is, hoe sneller mijn rust, wanneer ik ze benaderd heb, weer verstoord wordt door iets van buiten. Wanneer je in de stilte van de nacht (ik noem maar eens iets) een knetterfiets voorbij hoort komen, dan kan dat zijn of dit een oorverscheurend en oorverdovend lawaai is. Maar op de dag merk je dat niet. Is dat nu omdat het rustig is? Neen, als u waarlijk rustig zoudt zijn, dan zou u dit ontgaan.

Maar naarmate wij innerlijk disharmonisch zijn en buiten ons meer rust ontstaat, worden wij in feite meer prikkelbaar. Wij zoeken in die wereld buiten ons n.l. de weerkaatsing van onze eigen persoonlijkheid. Is er in ons een zekere spanning, disharmonie, onrust, dan proberen wij die dus buiten ons terug te vinden. En alles wat zich dan maar voordoet, gebruiken wij om die onrust te vergroten en gelijktijdig te verklaren. Daarom lijkt het mij verstandig, wanneer wij willen mediteren over rust, wij ook uitgaan van harmonie.

Harmonie, hoe moet je die uitdrukken? In geloofswaarden zou ik zeggen.

RUST

Als ik geboren ben in U, o God en in 't geboren zijn mij voel door U gedragen, wat kan mijn rust verstoren?

Wanneer ik kracht van eeuwigheid en vloed van tijd besef, dat in het jachten van de dagen mijn wezen toch tot eeuwigheid beroert, hoe kan nog iets bestaan, dat mij de rust verstoort, waar ik in onvree stil Uw vrede nog kan dragen?

Hoe kan 'k onvredig zijn, wanneer mijn wezen, bewust van al mijn wensen en de grenzen van de mogelijkheid, aanvaard heeft wat bestaat?

Wanneer het ik aanvaarden kan, wat 't ondergaat en moet beleven.

Wanneer 't vervuld heeft eigen behoefte aan streven en werken... hoe kan het dan nog zonder rust en zonder vrede zijn?

Rust... Wilt u weten wat rust is? Probeer dan eens stil te zijn. Probeer tevreden te zijn voor een kort ogenblik. Denk nu eens aan niets. Denk maar alleen aan een lichtende kracht. Stel je eens voor, dat rond je niets is, dan een nevel, iets van ijl gesponnen goud of maanlichtblauw. Een vlakte, waarin niets je kan beroeren en je wezen door de kracht a.h.w. verzadigd wordt.

Ontspan dan je zelf. Zorg dat je lichaam niets te vragen heeft. Zorg dat je geest niet overladen is met vraagstukken en problemen. Maar onderga alleen die sfeer.

Noem het een droom, een suggestie, een illusie. Wanneer je het voor een ogenblik kunt ondergaan, dan is er rust; dan is er meer vrede en rust rond je, dan je meent dat zou kunnen bestaan. Omdat rust op zichzelf, vrienden, een woord is, een woord dat wij gebruiken voor wat wij menen dat ontspanning is, terwijl het in feite een aanduiding is van onze innerlijke toestand. Een toestand zonder verzet, zonder redenen tot verzet. Een toestand waarin men niets vraagt en alles aanvaardt.

Het is soms moeilijk om rustig te zijn, en toch geloof ik, dat wanneer u een beroep doet op wat in u leeft, wanneer u een beroep doet op uw eigen wezen, u rust kunt vinden. Want, vrienden, de rust zelf dragen wij met ons mee.

Er is een ogenblik, dat wij geen tijd meer hebben en geen mogelijkheid om meer te willen. Je wilt zo veel en je kunt zo weinig. Besef het en vergeet voor een ogenblik wat je nog wilt. Wees eens stil. Wees eens rus­tig in jezelf,

En als je misschien een beetje geestelijk denkt op jouw manier, probeer dan voor jezelf dat terug te vinden, wat ik hier voor mijzelf zou willen beschouwen als de essence van rust: God is in mij. God is met mij, God is rond mij. Wat kan er gebeuren.

Mijn wezen is eeuwig. En alles in de tijd gaat zo vlug voorbij. Als ik er niet aan denk, bestaat het eigenlijk niet eens. Waarom zou ik me nog ketenen aan die tijd en al die dingen? Ik kan rusten van mijn taak.

Het is tijd om te rusten. Wil ik ook van niets meer weten, ik wil niets meer kennen dan alleen dat ene: God in een eeuwigheid, waarin niets mij kan beroeren, waarin niets bestaat buiten dat licht dat de bron is en mijn wezen, dat zichzelve haast vergeet.

Rust, omdat niets belangrijk is.

Rust, omdat ik in niets faal.

Rust, omdat ik mijn bestemming zeker bereik.

Wanneer je zeker bent en je weet God rond je, vrienden, dan weet je ook wat rust is.

Rust is de manier, waarop je de wereld aanvaardt en die wereld in overeenstemming brengt met dat wat er van binnen leeft.

Ik geloof, dat ik daarmee over rust voldoende gezegd heb. Want rust is niet iets, waarover je veel moet praten. Het is iets, wat je moet kennen in jezelf. Een ijle nevel van goed en kracht, of zo'n maanlichtblauwe nevel, waaruit je krachten drinkt, terwijl niets iets betekent, God met je is en alles zekerlijk eens zijn vervulling zal vinden.

Meer is rust niet. Meer kan ik er niet over zeggen.

Ik hoop, dat als u de rust nog niet kent, u ze kunt vinden, want ze is de krachtbron voor alle streven en leven. En wanneer u ze wel kunt vinden, zou het wreed van mij zijn u nog langer terug te houden van die rust.

De commentaren zijn gesloten.