24-09-15

EEN CONCERT VOOR TWEE LINKERHANDEN.

EEN CONCERT VOOR TWEE LINKERHANDEN.

Dat is eigenlijk het concert dat de mens het meest speelt. He heeft zelf maar één linkerhand. Hij begint te spelen in de hoop dat de tweede er als vanzelf bij zal komen.

Het concert dat hij speelt is op zichzelf misschien mooi, maar het kan alleen goed worden gespoeld, als je inderdaad twee linkerhanden hebt die bovendien in staat zijn harmonisch en goed samen te werken. Een samenwerking. Dat is eigenlijk de basis van de titel die u me geeft. Maar is samenwerking dan ook niet, als ik het mag opmerken, voor ons het bewustzijn dat we vele dingen niet alléén kunnen doen? We zouden dwaas zijn om te beginnen aan een concert voor twee linkerhanden, als we nog niet eens met twee handen tegelijk: 'moeder, er ligt een kip in het water' kunnen spelen. En dat doen de meeste mensen.

De pretenties zijn torenhoog, de werkelijke mogelijkheden klein. Wie wezenlijk in zich en vanuit zich waarheid wil vinden, zal eerst de bekwaamheid in zich moeten ontwikkelen. Maar wanneer hij die bekwaamheid bezit, dan zal hij ook ontdekken dat er anderen zijn welke die bekwaamheid kunnen aanvullen. Dan zul je ontdekken, dat je als mens nooit wezenlijk alleen staat, tenzij je dit zelf en bewust veroorzaakt.

Er zijn altijd contacten, er zijn altijd banden. Er is altijd een samenwerkingsmogelijkheid op velerlei terreinen. Maar wie wil samenwerken, zal in de eerste plaats moeten beseffen, ik moet zoeken naar datgene wat me aanvult; niet naar datgene wat minder is dan ik of wat meer is dan ik. Alleen datgene wat me de mogelijkheden geeft die ik zelf niet bezit.

Wanneer een mens zich wil bezighouden met geestelijke zaken, dan moet hij dat niet doen om daardoor los te komen van stoffelijke zaken zonder meer. Hij moet eerst zijn eigen geestelijke mogelijkheden en zijn erkenning van de stoffelijke praktijk zodanig toespitsen dat hij in staat is te erkennen waar een geestelijke kracht hem kan helpen om meer te zijn dan hij was. Als wij die eenheid en die twee‑eenheid doorvoeren, komt er tenslotte het ogenblik van versmelting.

Dan krijgen we het probleem van de tweelingziel waarin twee wezens tot een twee‑eenheid worden. Een eenheid, die dan veel meer kan en veel meer betekent dan elk van de twee afzonderlijk. Dat is de oplossing van het raadsel.

Een concert voor twee linkerhanden kan het best worden gespeeld door twee personen die een feitelijke eenheid vormen.

12:08 Gepost door Stem van Gene Zijde in esoterie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: concert, handen, bewustzijn, samenwerking, pretentie, tweelingziel |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.